Γυρω-γυρω...Βίζιον

"Fairytale"ονομάζεται η φετεινή συμμετοχή της Νορβηγίας στο φετεινό Γιουροβίζιον, κι αν ξέπεσα τόσο ώστε ν'απαρνηθώ τα επιπέδου PhD προηγούμενα posts μου και να ασχοληθώ λίγο με το πανευρωπαϊκό-και-μια-γωνιά-Ασίας παγκύρι (για τους τυπολάτρες, πρόκειται για παραφθορά του πανηγύρι και είναι συχνότατη στον τόπο καταγωγής μου), είναι εξαιτίας του και δεν πρόκειται να απολογηθώ. Το εν λόγω pop-folk διαμαντάκι, δια χειρός του Νορβηγορώσσου (συνδιασμός που σκοτώνει) Alexander Rybak, ο οποίος είναι υπεύθυνος και για τους στίχους και για την μουσική, έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις άλλες συμμετοχές: ή το μισείς ή το λατρεύεις.
Παραδείγματα του παρελθόντος που απαγορεύουν κάθε πρόβλεψη έχουμε ούκ ολίγα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Xandee του Βελγίου, η οποία το 2004 (Sakis!) με το "1 Life" έφαγε τέτοιο στραπάτσο που μάλλον το γύρισε για τα καλά στις τσόντες (ευχόμαστε δηλαδή!), ή της μικρούλας και τραγανούλας Julia Savicheva της Ρωσσίας, της οποίας το "Believe Me" της ίδιας χρονιάς κατακρεουργήθηκε ανηλεώς από την χορογραφία του, με αποτέλεσμα να νοιώθει μάλλον τυχερή με το νούμερο 11 που έφτασε. Τα ίδια και χειρότερα βέβαια έπαθε και η μονίμως δωδεκάρα (από τον Κωστάλα, γιατί οι άλλοι την έχουν επιεικώς χεσμένη) Κύπρος το 2007, οποία αντί να βρεθεί έστω "Comme Ci, Comme Ça", δεν πέρασε καν στα τελικά. Και τι να πούμε για την δικιά μας Αννούλα η οποία, ενώ στην αρχή άνοιγε χώρο στο σκρίνιο για το βραβείο, τελικά επέστρεψε σπίτι με το bottox της παραμάσχαλα;
Προβλέψεις απαγορεύουν επίσης και οι εκπλήξεις του διαγωνισμού. Αρχής γενομένης από την Dana International το 1998 η οποία (ο οποίος;;;;) έφυγε με την πρωτιά εν μέσω οχλοβοών των απανταχού ηθικολογούντων, βλέπουμε τους Athena της γείτονος Τουρκίας να καβατζάρουν μια πανεύκολη τέταρτη θέση το 2004, με το - επιτρέψτε μου - ska αριστούργημα "For Real", η Κόλαση ανοίγει και στέλνει τους Lordi στο βάθρο το 2006 και μάλιστα με ρεκόρ πόντων (292!), το κλουβί με τις τρελές Verka Serduchka ερχεται δεύτερο το 2007, για να μην μιλήσουμε και για το "Καλομοιράκι" (μη χέσω!) της οποίας η εντελώς kinky εμφάνιση έφτασε τρίτη το 2008.
Για να περάσουμε και λίγο στο κομμάτι του σημερινού post, το "Fairytale" έχει όλα τα φόντα να φύγει με το κρύσταλλο από την Μόσχα, αλλά έχει και κάτι που αρκεί για να το στείλει στα "καταβάθια της θάλασσας, εκεί που δε λαλάει πετεινός" (αθάνατη ατάκα της αείμνηστης Γεωργίας Βασιλειάδου!). Και μιλάω, φυσικά, για την ανελέητα εμετική χορογραφία του, η οποία, όπως βλέπετε και στο σχετικό βίντεο, δίνει άλλη διάσταση στην λέξη "γελοίο". Μπορεί το τσαχπίνικο του Alexander να παραπέμπει σε κάτι από εκείνο το πράμμα που είχαμε στείλει εμείς - το ευζωνο-techno-λούγκρικο "S.A.G.A.P.O" - , μπορεί οι δύο κοπελίτσες που μπαίνουν να είναι κάπως off, αλλά αυτοί οι κωλοτουμπατοι κοζάκοι-like στο background που κλωτσάνε τα καπέλα τους, αποτελούν συμβόλαιο καταδίκης. Ελπίζω μόνο να το καταλάβουν έγκαιρα, όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί το κομμάτι δεν αξίζει να γίνει πτυελοδοχείο για χάρη του μαλάκα που το παίζει χορογράφος (για την ιστορία, πρόκειται για το παραδοσιακό συγκρότημα Frikar. Συγνώμη, όσο καλή και να είναι η παράδοση, εδώ δεν κολλάει ούτε με δερματόκολλα. Φαντάζεστε να στέλναμε καραγκούνες μαζί με τον Sakis;;;;).
Φέτος λοιπόν εγώ πάω για Νορβηγία. Φυσικά, ό,τι και να κάνουν αυτοί οι εκκεντρικοί βόρειοι, είναι καταδικασμένο να αποτελεί ημίμετρο μπροστά στο αριστουργηματικά θεϊκό Nocturne του 1995, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι οι Νορβηγοί έβγαλαν ένα πολύ καλό κομμάτι, που μπορεί να πάει ψηλά, μπορεί όμως και να γκρεμοτσακιστεί. Νορβηγία λοιπόν. Κι ας υπάρχει στη μέση η Hadise, για χάρη της οποίας - πάω στοίχημα γιαυτο - όποιος έλληνας έχει λίγο αίμα στις φλέβες του, μάλλον καταριέται την ώρα και την στιγμή που ο Υψηλάντης κύρηξε την Επανάσταση.

Ladyhawke

Όσοι αυτοχαρακτηρίζονται ορθολογιστές (εμού συμπεριλαμβανομένου) ας μην γελιόνται άλλο και ας μην κρύβονται πια πίσω από το ρεαλιστικό τους δάχτυλο: η επώδυνη - ή ευχάριστη, ανάλογα με την οπτική γωνία - αλήθεια είναι ότι το παραμύθι και η παραμυθία χρειάζονται, είναι απαραίτητα και αποτελούν ουσιαστικό κομμάτι οποιουδήποτε πολιτισμικού status quo. Ο κινηματογράφος φυσικά αγκάλιασε το παραμύθι - αναμενώμενο, μια και όλες τις μορφές τέχνης έχουν σχέση σχεδόν ερωτική μεταξύ τους -, άλλοτε με πανέμορφα αποτελέσματα, άλλοτε όχι. Στην πρώτη κατηγορία αναμφίβολα ανήκει το "Ladyhawke". Πέρασε καιρός από τότε που το πρωτοείδα αλλά, σαν το παλιό, καλό κρασί, την τελευταία φορά που το πέτυχα, μου φάνηκε ομορφότερο από ποτέ.
Η ιστορία διαδραματίζεται στην μεσαιωνική Ιταλία, στην πόλη Aquilla, από τα διαβόητα μπουντρούμια της οποίας δραπετεύει ο πιτσιρικάς αλλά ικανότατος κλέφτης Phillipe Gaston, ή αλλιώς, Phillipe ο Ποντικός. Μπροστά στην πιθανότητα ξεσηκωμού εξαιτίας του πρωτοφανούς γεγονότος, ο σατανικός Επίσκοπος της Aquilla εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για την σύλληψη του Gaston, ο οποίος διασώζεται την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός μαυροντυμένου, μυστηριώδους ιππότη, του Ettiene της Ναβάρας. Από την στιγμή εκείνη, ο Phillipe βρίσκεται στη μέση ενός παραμυθιού στο οποίο πρωταγωνιστούν ο ίδιος ο Ettiene, ενα γεράκι που τον ακολουθεί παντού, ένας μεθύστακας αλλά καλοσυνάτος ιερομόναχος και μια πανέμορφη γυναίκα που εμφανίζεται μόνο την νύχτα, συνοδευόμενη από έναν τεράστιο, μαύρο λύκο.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ιππότη Ettiene βρίσκεται ο Ολλανδός Rutger Hauer, στο απόγειο της καριέρας του - λίγο μετά από το κορυφαίο "Blade Runner" και λίγο πριν το ανατριχιαστικό "Hitcher". Σωστή επιλογή θα μπορούσα να πω, μια και το παγερό του βλέμμα έρχεται σε ευχάριστη αντίθεση με τον φωτεινό,ανδρείο και ιδεαλιστικό χαρακτήρα του Ettiene, τον οποίο προσεγγίζει με επαγγελματισμό και αξιοπρέπεια, χωρίς να τον φορτώνει με υπερβολές. Δίπλα του ο, πιτσιρικάς τότε, Matthew Broderick, τον οποίο δεν χανετε τίποτε αν δεν τον θυμάστε στο πρόσφατο τερατούργημα - μάλλον...δεινοσαυρούργημα! - του Ronald Emmerich, το "Godzilla", αλλά μάλλον αξίζει τον κόπο να τον δείτε στο "Glory" του 1989. Ως πιτσιρικάς Phillipe Gaston, ο Broderick δένει ευχάριστα με την πλοκή και την ατμόσφαιρα της ταινίας, προσφέροντας τον απαραίτητο sidekick και την σωστή δόση "πλακίτσας". Τέλος, η πραγματική θεά (επιτρέψτε μου την υπερβολή, μια και τυγχάνω επί χρόνια ερωτευμένος μαζί της!) Michelle Pfeiffer μπορεί να προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα από πλευράς ερμηνείας (προηγείται μόνο το "Scarface" στο παλμαρέ της, ενώ τα καλά - "Dangerous Liaisons","Batman Returns","Love Field", "Frankie & Johnnie"-, θα έρθουν μετά για να την αναδείξουν στην σπουδαία ηθοποιό που είναι σήμερα), αλλά και μόνο η θέαση των ανατριχιαστικά όμορφων ματιών της και της αιθέριας μορφής της, φτάνει και περισσεύει.
Σε δεύτερους ρόλους, ο πολυπράγμων καρατερίστας Leo McKern ("Omen") στον ρόλο του μπεκρή ιερέα Imperius είναι χαριτωμένος και αρκούντως χοντρούλης, ενώ πολύ καλός "κακός" είναι και ο John Wood του "Chocolat" στον ρόλο του σατανικού Επισκόπου. Κι ενα μικρό, ευχαριστο πέρασμα του Alfred Molina (αγαπημένος!) στον ρόλο του brutal, βρωμύλου λυκοκυνηγού Cezar.
Ο παραμυθάς Richard Donner σκηνοθετεί σε ένα είδος στο οποίο είναι "μανούλα" ("Goonies","Legend") και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Μεσαίωνας, πανάρχαιες κατάρες, περιπέτεια, έρωτας και μια γενναία δόση χιούμορ, πρωταγωνιστούν και στο σενάριο του Ed Khmara ("Enemy Mine") το οποίο, αν και σχηματικό και προβλέψιμο, εξελίσσεται με σεβασμό απέναντι το κινηματογραφικό είδος το οποίο υπηρετεί. Πανέμορφη η φωτογραφία του Vittorio Storaro, καθώς και τα σκηνικά και κοστούμια, και άκρως εξυπηρετικά ο ήχος και τα ειδικά εφέ που τσίμπησαν και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, αλλά μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα.
Α, ξέχασα! Στην μουσική ο Alan Parsons των Alan Parsons Project: όμορφη, μοντέρνα και ατμοσφαιρική.
Το "Ladyhawke" προσφέρεται γενικά για δύο ώρας ανεμελιάς και αποτοξίνωσης. Είναι μια ταινία η οποία δεν προσφέρεται για υπερκατανάλωση, αλλά για ένα ευχάριστο βράδυ με πίτσα και καλή παρέα. Και, μεταξύ μας, χάρηκα πολύ που την ξαναείδα μετά από τόσο καιρό.

Bαθμολογία...............................................................................7

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0114814/

Trivia:Σαν promotion,διαδώθηκε ότι το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο σε κάποιον μεσαιωνικό ευρωπαϊκό μύθο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Από την άλλη, η Isabeau του Anjou, την οποία υποδύεται η Michelle Pfeiffer, βασίζεται μάλλον στην υπαρκτή Isabella του Anjou, νύφη του Ερρίκου Α' και Ηγουμένη του Αββαείου του Fontervraud.

Ton Ten Grave Songs...

Λίγο μακάβριο το σημερινό post αλλά κάπως χιουμοριστικό και οξύμορο μέσα από την μαυρίλα του. Επηρεασμένος κι εγώ από το παγκόσμιο κλίμα των Tops - το οποίο έθιξα σε προηγούμενη ανάρτηση - και παρακινούμενος από αντίστοιχη βρετανική λίστα - ποιός θα δημοσίευε κάτι ανάλογο εκτός από τους Βρετανούς; - σας παραθέτω το δικό μου Top Ten, και σας προτρέπω να λάβετε μέρος. Top Ten Funeral Songs: Τα Δέκα Τραγούδια Που Θα Ήθελα Να Ακουστούν Στην Κηδεία Μου!

1)The Bright Side Of Life - Mody Python από το soundtrack του "Life Of Bryan."
Για το τελευταίο στιχάκι του:"Just remember that the last laugh is on you."

2)My Way-Paul Anka αλλά σε εκτέλεση του Sid Vicious.
Γιατί αποτελεί το απόλυτο "αντε γαμηθείτε" προς τον καθωσπρεπισμό.

3)Struggle For Pleasure - Wim Mertens από το soundtrack του "The Belly of an Architect"
Αν κάποιος γουστάρει να κλάψει αναπολώντας, τι καλύτερο;

4)The Whole of the Moon - Waterboys από το "This Is The Sea"
"Every precious dream and vision underneath the stars."

5)The Eternal - Joy Division από το "Closer"
Αν δεν το έχετε ακούσει...μην το ακούσετε μεσάνυχτα.

6)Universe - Closer από το "Suddenly Comes..."
Γιατί καταλαβαίνω πόσο μικρός είμαι στην μεγαλοσύνη μου!

7)Paranoid Android - Radiohead από το "OK Computer"
Για το μαμάτο video clip.

8)Minas de Cobre- Calexico από το "The Black Light"
Γιατί τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να συνοδεψει ένα ταξίδι με μια Plymouth.

9)Phantasmagoria In Two - Tim Buckley από το "Goodbye And Hallo"
Γιατί με φαντάζομαι σαν το Truman όταν κοιτάζει την φωτογραφία της Sylvia

10)J.O.S Days- Nits από το "In The Dutch Mountains"
Γιατί ήμουν κάποτε παιδί.

Μην υποθεσετε ότι έπαθα τίποτα!Μια χαρά είμαι! Λίγο χιούμορ όμως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, έστω και black, έστω και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Υ.Γ: Και οπωσδήποτε θα πάρω μαζί μου το Silmarilion του Tolkien. Να'χω κάτι να διαβάζω εκει κάτω, στο καμίνι που θα με ρίξουν.

Disco Lies...update

Στις 6 Οκτωβρίου 2008 είχα ανεβάσει το video clip από το - τότε - καινούριο σινγκλάκι του Moby, "Disco Lies", μέσα από το οποίο είχα προτρέψει τον αντρικό πληθυσμό των αναγνωστών να μαζέψουν τα σάλια τους στην αμαρτωλή θέα της blaxploitation goddess Shayna Steele. Ουαί τοις ηττημένοις! Η εν λόγω αμαρτία που εμφανίζεται στο video ΔΕΝ είναι η Shayna Steele! Ενα μυστήριο αρχίζει να εξαπλώνεται στους δαιδαλώδεις δρόμους του διαδικτύου, αντίστοιχο με το βασανιστικό ερώτημα των κινηματογραφόφιλων "Ποιός είναι ο Keyser  Soze;". Ποιά είναι η άγνωστη κυρία-αιτία για μποτιλιάρισμα στον δρόμο; Φήμες κυκλοφορούν ότι πρόκειται για την Ida Corr των SugarRush Beat Company - λογικό, μια και ο Moby έχει κάνει ένα cameo περασματάκι από τον τελευταίο τους δίσκο - αλλά οι φωτογραφίες, σαδιστικός φορέας αλήθειας μερικές φορές, διαψεύδουν τον ως άνω ισχυρισμό.

Εχω ψάξει παντού αλλα χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Η επόμενη κίνησή μου είναι να ρωτήσω τον ίδιο τον Moby. Μέχρι τότε, το αφήνω σε σας.

Gran Torino

Η στιγμή του αποχωρισμού δεν είναι ποτέ εύκολη, για κανέναν. Όταν έχεις ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο, όταν έχεις περάσει μέσα από φωτιά και χαλάζι μαζί του, όταν έχεις ερωτευτεί και έχεις μισήσει όσα έχει ερωτευτεί και μισήσει ο ίδιος, το "αντίο" μοιάζει αδύνατο, κλείνει τον λαιμό σου με έναν αβάσταχτο κόμπο, ώσπου στο τέλος νοιώθεις κενός όταν καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην πραγματικη ζωή. Συμβαίνει και στην μεγάλη οθόνη. Ή, μάλλον, στην σχέση που αναπτύσσεις με την μεγάλη οθόνη, όταν ζεις μπροστά της για όσο καιρό μπορείς να θυμάσαι τον εαυτό σου. Και, σας διαβεβαιώνω, είναι το ίδιο επώδυνο. Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, με ένα αδιόρατο σφίξιμο, έπιασα τον εαυτό μου να μιμήται τον John Cusak στο "Hi Fidelity": "Thanks, Boss!". Και, φυσικά, ξαναπάτησα το Play.
O Clint Eastwood είναι ο Walter Kowalsky. Βετεράνος του πολέμου της Κορέας, αποξενωμένος από τα παιδιά του, ρατσιστής, πικρόχωλος και επώδυνα κυνικός, ζει στο σπίτι του κάπου στο Μίτσιγκαν, με μόνη του συντροφιά - μετά τον θάνατο της γυναίκας του- έναν εξίσου γερασμένο σκύλο, έναν νεαρό ιερέα που πασχίζει να βρεί μια δίοδο επικοινωνίας, και μια φροντισμένη Gran Torino του '72, ένα από τα λίγα όνειρα που κατάφερε να πραγματοποιήσει. Καθημερινά, στα γύρω σπίτια και στις οικογένειες των "σχιστομάτηδων" βιετναμέζων προσφύγων που θεωρεί ότι τον έχουν περικυκλώσει, βλέπει την πτώση του Αμερικάνικου Ονείρου για το οποίο ο ίδιος πολέμησε, βλέπει την σήψη του κόσμου του, και στάζει χολή, φτύνωντας την αηδία του στο καλοκουρεμένο γκαζόν του. Ώσπου μια ημέρα συλλαμβάνει τον νεαρό γιο της διπλανής οικογένειας να προσπαθεί να κλέψει την Gran Torino του, σαν αποστολή μύησής του σε μια συμμορία ομοεθνών του. Ο νεαρός υποχρεώνεται από την αυστηρά παραδοσιακή οικογένειά του να δουλέψει για λογαριασμό του Walt, σαν εξιλέωση. Η σχέση που αναπόφευκτα αναπτύσσεται ανάμεσα στον νεαρό, την οικογένειά του και τον ίδιο τον Walt, δίνει στον τελευταίο ένα σημαντικό μάθημα: ότι, παρά την πικρία του, παρά τους εφιάλτες του πολέμου που κουβαλάει μέσα του, παρά το μίσος που πιστεύει ότι τρέφει για τους, κάποτε αντιπάλους του "κιτρινιάρηδες", τελικά είναι ένας καλός άνθρωπος.
Ο Clint Eastwood σκηνοθετεί, ο Clint Eastwood πρωταγωνιστεί, ο Clint Eastwood στο τέλος μας παίρνει τα ρέστα. O Walter Kowalski είναι ο Dirty Harry γερασμένος, αλλά όχι κουρασμένος, είναι ο William Munny λυτρωμένος και πιο σοφός, είναι ο Frankie Dunn που έχει κρεμάσει τα γάντια του και μας κοιτάζει από ψηλά. Είναι ο τελευταίος, ο πραγματικός, ο πιο ανόθευτος action hero. Χωρίς πυροβολισμούς, χωρίς φανφάρες, χωρίς "ταρζανιές". Όταν κοιτάζει στα μάτια τον νεαρό κινέζο της συμμορίας και του λέει "θα σου ανοίξω μια τρύπα στην μάπα και μετά θα πάω να κοιμηθώ", ξέρεις ότι το εννοεί. Αλλά ξέρεις ταυτόχρονα ότι δεν θα το κάνει. Όχι γιατί φοβάται. Αλλά γιατί και μόνο η φωνή του φτάνει και περισσεύει. Μας θλίβει και μας εξοργίζει η επιδεικτική άγνοια της Ακαδημίας στα φετινά Όσκαρ, αλλά, σε τελική ανάλυση, ποιός νοιάζεται; Ο Clint δεν έχει τίποτα να αποδείξει.
Η σκηνοθετική του μανιέρα, από την άλλη, δεν προκαλεί εκπληξη. Θλιμμένη ευαισθησία, λυρικότητα, σοφία και ένα πικρόχωλο χιούμορ, η ματιά του μεγάλου σκηνοθέτη σαρώνει το παρελθόν και το συγκεντρώνει στις σωστές δώσεις στο πανί. Ένα ποτ-πουρί των περασμένων διαμαντιών του, το "Gran Torino" είναι στην ουσία μια αποτίμηση, μια αντικειμενική ματιά στον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς εγωισμούς και ματαιοδοξίες, αλλά με αληθινή διάθεση αυτογνωσίας. Είναι το τελευταίο ποίημα ενός μεγάλου ηθοποιού, και ταυτόχρονα η καινούργια αρχή ενός μεγάλου σκηνοθέτη. Ενα, πραγματικά, Gran Finalle, όπως και της ίδιας της ταινίας.
Λίγα μόνο λόγια για τους ηθοποιούς που τον πλαισιώνουν, χωρίς όμως να αποτελούν απλώς "γλάστρες", αλλά αναπτύσσοντας τον χαρακτήρα τους σιωπηλά και με σεβασμό. Ο τηλεοπτικός Cristopher Carley στον ρόλο του νεαρού πάστορα ακολουθεί αποτελεσματικά, η νεαρή Ahney Her, δυναμική, ευαίσθητη και γλυκύτατη στον ρόλο της Sue, ο πιτσιρικάς Bee Vang ώριμος μέσα στην νεανικότητα του στον ρόλο του "μαθητή" Thao.
Τα ζενερικ πέφτουν. Η Gran Torino απομακρύνεται σιγά-σιγά. Στενοχωριέμαι που δεν θα ξαναδώ έναν από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Ταυτόχρονα όμως, περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο διαμάντι του. Κάτι μου λέει πως δεν θα αργήσει!










Βαθμολογία...................................................9
International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt1205489/

Trivia:Στην ουσία, κανείς από τους ασιατες που εμφανίζονται στην ταινία δεν είναι ηθοποιός! Ο μόνος που έχει εμφανιστεί ξανά σε ταινία, είναι ο Doua Moua, που παίζει τον ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, Spider.

Happy Darwin Day!

Διακόσια χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα της γέννησης του Καρόλου Δαρβίνου. Σαν σήμερα, το 1809, σε ένα μικρή κωμόπολη της Δυτικής Αγγλίας, ήρθε στην ζωή ο άνθρωπος που έμελλε ν'αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας και την θέση μας σ'αυτόν. Επίσης κλείνουν εκατόν πενήντα χρόνια από τότε που αυτός ο άνθρωπος ολοκλήρωσε και εξέδωσε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία όλων των εποχών, το "Περί της Καταγωγής των Ειδών".
Η Θεωρία της Εξέλιξης μέσω Φυσικής Επιλογής αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης διανόησης. Με κομψό τρόπο εξηγεί πως από τις απλούστερες απαρχές της ζωής, αυτή έφτασε στην αφάνταστη ποικιλία που βλέπουμε σήμερα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το πιό σημαντικό ίσως είναι οι απαντήσεις που δίνει σε μερικά από τα σημαντικότερα ερωτήματα που έχουμε θέσει. Τι είναι ο Άνθρωπος; Από που ξεκίνησε; Πως έφτασε να είναι αυτό που είναι σήμερα; Πως θα καταλήξει;
Φυσικά, ο Δαρβίνος συνέλλαβε μόνο τις βασικές γραμμές της Θεωρίας. Διακόσια χρόνια μετά, ξέρουμε πολύ περισσότερα, και σίγουρα ο γερο-Κάρολος θα εκστασιαζόταν από την γνώση που έχουμε συγκεντρώσει. Αυτός έκανε την αρχή. Και το σημαντικότερο, έδωσε το έναυσμα στους επόμενους να συνεχίσουν το έργο του. Έτσι μάθαμε για το DNA, για την γενετική απόκληση, για την γονιδιακή ροή, έννοιες που ο ίδιος δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Τον ευχαριστούμε όμως γιατί αυτός έθεσε τις βάσεις, τον τιμούμε γιατί ήταν ο πρώτος που τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά και τον αγαπάμε γιατί δεν σταματησε ούτε στιγμή να εμπλουτίζει και να διορθώνει τα συμπεράσματά του, παρά τις αντιξοότητες, έτσι ακριβώς όπως οφείλει να ενεργεί ο κάθε επιστήμονας.
Χρόνια πολλά λοιπόν, και καλή Ημέρα Δαρβίνου σε όλους σας!

Εκατό...και να καίνε!

Φαίνεται ότι η μανία της λίστας είναι έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Διακατεχόμαστε από μια αρρώστια να ορίζουμε λίστες, σύνολα, να τσουβαλιάζουμε πληροφορίες και να τις αναδιατάσσουμε κατα το δοκούν. Φυσικό και αναμενώμενο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια και ο Homo Sapiens είναι είδος που ζει με βάση διάφορα πρότυπα και προσχέδια (τόσο πολύ, που πολλές φορές τα αναζητά εκεί που δεν υπάρχουν, με αρκετά ευτράπελα αλλά και επικίνδυνα αποτελέσματα - βλέπε Αστρολογίες, Αλχημείες κλπ). Μοιραία λοιπόν, κάπου στην Ιστορία, ξεπηδούν και οι λίστες αγαπημένων, Best of αν προτιμάτε. Τα Εκατό Επιδραστικότερα Βιβλία, οι Δέκα Μεγαλύτερες Ανακαλύψεις, τα Δέκα Μεγαλύτερα Επιτεύγματα. Πάντα με βάση το δέκα (κανείς δεν έχει δει λίστα με τα πενηντα τρία καλύτερα ή με τα εικοσι τέσσερα μεγαλύτερα), μια και με αυτή την βάση μάθαμε να μετρούμε (πως τους ήρθε των Σουμερίων το εξήντα, αδυνατώ να καταλάβω ακόμα).
Να λοιπόν που τώρα, εν έτη 2009, υμείς οι Ελληνες, αποφασίσαμε να μπούμε στον σχετικό χορό. Οι Εκατό Μεγαλύτεροι Έλληνες. Μόλις κατάφερα να βρω την πλήρη λίστα, έτσι όπως ψηφίστηκε από περίπου διακόσιους πενήντα χιλιάδες συμπατριώτες μας. Και πρέπει να πω ότι μερικές ιδέες κινούνται ανάμεσα στα όρια του ευτράπελου και του κωμικοτραγικού.
Βλέπουμε λοιπόν ανάμεσα στους υποψηφίους την Βουγιουκλάκη (!), κάπου φιγουράρει ο Όθωνας (αν και...Βαυαρός!), στο "Π" μας κλείνει το μάτι ο εθνοσωτήρας Παπαδόπουλος - ξέρετε ποιός, και απατάσθε αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν νοσταλγοί του - , να κι ο Μέγας Κωνσταντίνος ο οποίος, αν και γεννήθηκε στην Δαλματία, αν και αμφιβάλλω αν μίλαγε έστω μια λέξη ελληνικά, χρίσθηκε Έλλην ελέω Θεού. Ο Ιωάννης Μεταξάς κέρδισε επάξια την θέση του στην λίστα λόγω του "ΟΧΙ" (που δεν το είπε αλλά λέμε ότι το είπε), ο Παρασκευαΐδης...μπαρδόν...Χριστόδουλος μας μπέρδεψε λίγο ως προς την θέση του στην ταξινόμηση, ώσπου τελικά τον χώσαμε στο...Α, ο Παύλος Μελάς χώθηκε κι αυτός γιατί μας έδωσε τους Μακεδονομάχους για τις παρελάσεις, το ίδιο και ο Μακρυγιάννης για το αλήστου μνήμης γλωσσικό του πόνημα - καταπόνημα, θα έλεγα. Τον τίτλο βέβαια του ευτράπελου των ευτραπέλων κερδίζει επάξια και χωρίς ανταγωνισμο ο Αγνωστος Στρατιώτης (sic!). Πάλι καλά που δεν βάλαμε και την Μάνα του Στρατιώτη.
Λείπουν βέβαια κάποιες προσωπικότητες όπως ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Νίκος Πλουμπίδης (την απουσία του οποίου ισορροπήσαμε, δικαίως, με τον Μπελογιάννη), ο Ηλίας Πετρόπουλος αλλα ποιός νοιάζεται για τους Κομμουνιστές και τους άθεους;
Απόλυτα αναμενόμενα επίσης χώσαμε και καμιά πενηνταριά αρχαίους Έλληνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων σίγουρα θα μας φασκέλωναν με χέρια και με πόδια, αλλά είπαμε, είμαστε κατευθείαν απόγονοι τους. Οι διάφοροι κατακτητές μπορεί να πέρασαν απο δω, αλλά δεν ακούμπησαν. Να κι ο Περικλής, να κι ο Φειδίας, να κι ο Θουκιδίδης, να κι ο Θεμιστοκλής,σκαει μύτη κι ο Όμηρος, όλοι μαζί οι Επτά Σοφοί, στην άμυνα ο Λεωνάιντας, δεξί μπακ εκείνο το καλό παιδί ο Φίλιππας ο μονόφθαλμος. Τον σουρεαλιστή Αίσωπο τον αφήσαμε στην πάντα, καθώς και την Υπάτια (και μη σηκωθεί κανένας και πει ότι ήταν Αιγύπτια, γιατί θα τον μαστιγώσω!).
Προσωπικά, ξεχωρίζω και ψηφίζω τρεις. Τον Καποδίστρια (ούτε κι αυτός ήταν έλληνας, αλλά ήταν ο πρώτος κι ο τελευταίος πολιτικός που προσπάθησε να μας κάνει κράτος της προκοπής), τον Καζαντζάκη (ο μόνος άνθρωπος των γραμμάτων που είχε καταλάβει πραγματικά τι σκατολαός είμαστε ώρες ώρες) και τον Παπανικολάου (εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη του οφείλουν κάτι παραπάνω από την ευγνωμοσύνη τους, και η Σουηδική Ακαδημία του οφείλει ένα Νόμπελ, έστω και μεταθανάτιο). Κι αν πρέπει να καταλήξω σε έναν, λέω τον τελευταίο. Καλή η πολιτική, καλή η λογοτεχνία, αλλά όταν προσφέρεις τόσα για το ύψιστο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή, δικαιούσαι να είσαι ο Πρώτος και Καλύτερος.