Να'μαι πάλι...

Μετά από ένα διάστημα που μου φάνηκε αιώνες - δεν είναι λίγο να έχεις δυο δουλειές και στα καπάκια μάθημα για το αναθεματισμένο το Profficency- η λευκή έρημος του χαρτιού - καλά ντε, της οθόνης...μη βαράτε όλοι μαζί - μου κλείνει πονηρά το μάτι. Τι λες, φιλαράκο; Νόμιζες ότι ξεμπέρδεψες, έτσι; Μην ανησυχείς! Θα'μαι συνέχεια εδώ, θα πετάγομαι σα κάλπικη δεκάρα εκεί που δεν το περιμένεις (όπως έλεγε και ο Οράτιος "σαν κακιά στιγμή που ενσκύπτει αναπάντεχα")...και θα σου θυμίζω...και θα σου θυμίζω...και θα σου θυμίζω...!!!
Εντάξει λοιπόν, νά'μαι πάλι εδώ. Τι λες, ξεκινάμε; Ξεκινάμε. Άντε να δούμε τι θα βγει.
Μετά την Eurovision και την αμαρτωλά απολαυστική θέα της Καλομοίρας - ποιος παπάρας είχε πει ότι "αυτό το κορίτσι αποπνέει μια γλύκα και μια αθωότητα";- ήρθε και το Euro. Ξανά τα γνωστά και τυπικότατα ελληνικά, χλαμύδες, περικεφαλαίες, "σήκωσε το το...", τιμημένο, ευλογημένο, μερικές φορές αναθεματισμένο, αλλά ουδέποτε γαμημένο για τους πουριτανικής φύσης ηθικολόγους αυτής της ταλαίπωρης χώρας, ξανά το πειρατικό, ξανά ο Βερνίκος να χρειάζεται επειγόντως παστίλιες για τον λαιμό , ξανά ο Γεωργίου να φτιάχνει κάτι συστήματα που θα έκαναν τον Nash (δείτε το "Ένας Υπέροχος Άνθρωπος" για να καταλάβετε ποιόν εννοώ) να επιστρέψει το Nobel στην Ακαδημία και να ξανακλειστεί στο ψυχιατρικό ίδρυμα, ξανά ο Master Αλέφαντος να προτείνει σύστημα με δύο κόφτες,τρεις λίμπερο και τον Καστίγιο πίσω από τον Κατσουράνη να βγαίνει έξω δεξιά, με σύστημα 4-3-3-5-3-2. Βέβαια, είχαμε υπολογίσει χωρίς τους Σουηδούς, γιατί έπρεπε να ξέρουμε ότι ο Zlatan δεν αρμέγει πεταλούδες. Συνταγή Πορτογαλίας, λένε μερικοί, αλλά η μπουγιαμπέσα έκοψε και δεν τρώγεται με τίποτα. Και ο Ljundberg είναι Ljundberg, δεν κερώνει τον πάγκο με Overlay. Ο Larson είναι Larson, δεν φτιάχνει φραπέδες στο Dibidabo. Η Σουηδία είναι Σουηδία, δεν πήρε ένα Ευρωπαϊκό και νομίζει ότι έπιασε τον παπά από το θυμιατήρι. Κάπου εκεί μας πετύχανε και οι νταβάριτς και μας μάθανε τι εστί περεστρόικα, κάπου στην γωνία μας περιμένουνε και οι Ισπανοί, έτοιμοι και ξαναμμένοι για το κάζο του 2004 - βλέπω τον Villa να κάνει πάρτι απέναντι στον μπάρμπα-Δέλλα. Συνταγή Πορτογαλίας; Μάλλον remake του '94, συνταγή Παναγούλια, με μια αλεπού ψειριασμένη. Καλός ο Ρεχάκλες, αλλά μέχρι εκεί. Δεν κοιμάται κάθε μέρα ο Θεός, ο Αλλάχ κι ο Βούδας.
Τι έφταιξε λοιπόν και είμαστε πάλι άμπαλοι, άγκολοι και άβαθμοι; Ερώτηση για και από τους δημοσιογράφους απανταχού της επικράτειας. Τι να έφταιξε ρε κακομοίρηδες;;; Τι περιμένατε; Να συνεχίσει να είναι βαριά η φούντα του τσολιά;
(Σημ: Αλήθεια, ο Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε καμιά ερώτηση στην Βουλή σχετικά με το θέμα; Τριάντα ερωτήσεις την ημέρα υποβάλλει, ένας βουλευτής έλεγε ότι τους έχει σπάσει τα νεύρα, έκανε τον κόπο να ασχοληθεί και με την αποτυχία μας; Μπα, δεν ασχολείται με τέτοια ο Άδωνις. Του ξανασπάσανε το μαγαζί, με τέτοια θα χάνει τον καιρό του; Εξάλλου, το Lidell-Scott δεν γράφει τίποτα για το Euro. Και η Πόλις εάλω πριν κάτι μήνες. Αυτή την φορά δεν είχαμε Πόλη και Αγια-Σοφιά να πάρουμε.)
Επιστροφή στα πάτρια λοιπόν, με άδειες βαλίτσες. Τουλάχιστον, Αυστρία είναι αυτή. Το θυμάστε το post μου για την Βιέννη; Δεν είναι Χριστούγεννα, αλλά καμιά ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. Τουλάχιστον, γλυκαθείτε με καμιά zahertorte ή με κάνα marzipan. Κάτι ξέρει ο Σάββας που κατασκήνωσε στο Salzburg. Αναρωτιέμαι τι σόι concept θα έχει η επόμενη διαφήμιση του.
Πάλι μαζί λοιπόν, ύστερα από πολύ καιρό. Έστω και για λίγο. Θα τα ξαναπούμε...κάποτε. Αρκεί να βρώ λίγο χρόνο να ρίξω κανέναν ύπνο, να ξελαμπικάρω λιγάκι.

The Usual Suspects

Ένα ερώτημα που σε βασανίζει επίμονα, σαν χαλασμένο δόντι: όσο κι αν σ'ενοχλεί, όσο κι αν θες να το αγνοήσεις, δεν μπορείς. Το σκαλίζεις με την γλώσσα, τρίβεις το μάγουλό σου, εκεί που πιέζεις τον εαυτό σου, αυτό επιστρέφει, μ'εκείνο το μουντό σφυροκόπημα που δεν είναι ακριβώς πόνος, αλλά κάτι χειρότερο, ένας παλμός στα νεύρα σου, ένα εκνευριστικό γαργάλημα, προορισμένο ή να υποχωρήσει ή να σε τρελάνει. Ένα ερώτημα...ένα αίνιγμα...ένα μυστήριο, ένας λαβύρινθος φτιαγμένος από τον ίδιο τον Διάβολο, χωρίς έξοδο, χωρίς λύση, χωρίς απάντηση. Αλλά συνεχίζεις ... και συνεχίζεις...και συνεχίζεις... ώσπου να πέσεις κάτω ξερός. Ένα ερώτημα ... ένα αίνιγμα...ένα μυστήριο:"Ποιος είναι ο Keyzer Soze;".
Δεκαπέντε πτώματα ανασύρονται από ένα φλεγόμενο πλοίο στο λιμάνι του San Pedro. Μόνο δύο φαίνεται να έχουν επιζήσει από το μακελειό: ένας σακατεμένος Ούγγρος στα πρόθυρα της τρέλας, και ένας κουτσός που κρατείται στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης. Ανάμεσα στους νεκρούς, τέσσερα άτομα, τέσσερις κακοποιοί δεμένοι μεταξύ τους με ένα πολύπλοκο δίχτυ παρανομίας και διαπλοκής: ο Keaton, πρώην διεφθαρμένος αστυνομικός που προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του, ο Fenster , ένας Λατίνος δανδής με απίστευτο στυλ και ακατάληπτη προφορά, ο McManus, κορυφαίος ληστής, κενός, χωρίς ηθικές αρχές και χωρίς ψυχραιμία, και ο Hockney, μικροκακοποιός που προσπαθεί να πιάσει την καλή. Πέμπτο κομμάτι στο παζλ, ο κουτσός και σακάτης Verbal Kid, ο μόνος που μπορεί να ρίξει φως στην ιστορία."Όλα άρχισαν με εκείνη την ανάκριση στη Νέα Υόρκη, πριν έξι μήνες", αρχίζει την διήγηση του στον Ντετέκτιβ Kujan, έναν σκληροτράχηλο, ψημένο αστυνομικό που κυνηγάει το "μεγάλο δώρο": τον Keaton. Καθώς όμως η ιστορία του Kid εκτυλίσσεται, ένα όνομα αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του, ένα πρόσωπο από την σφαίρα του μύθου, ένας άνθρωπος με απίστευτη δύναμη που κινεί τα νήματα χωρίς να γίνεται αντιληπτός: ο Keyzer Soze. Ο Διάβολος αυτοπροσώπως.
Θα ήθελα πολύ να αρχίσω την κριτική μου για την ταινία από τους ηθοποιούς, αλλά μοιάζει μάταιο. Ούτε μπορώ να βρω τις κατάλληλες εκφράσεις χωρίς να ακουστώ πομπώδης και υπερβολικός. Είναι σπάνιες οι φορές που ο τίτλος του πρωταγωνιστή γίνεται τυπικός και ανούσιος, και οι "Συνήθεις Ύποπτοι" ανήκουν σ'αυτή την κατηγορία. Ποιος μπορεί να θεωρηθεί πρωταγωνιστής εδώ; Αν αρχίσουμε από το "βαρύ πυροβολικό" - το Όσκαρ Α' Αντρικού Ρόλου δεν θα μπορούσε να γράφει άλλο όνομα από εκείνο του Kevin Spacey - καταλήγω να αφήσω απέξω τον Chazz Palminteri στον ρόλο του Ντετέκτιβ Kujan. Συνεχίζοντας με τον Gabriel Byrne στον ρόλο του Keaton, ρίχνω λιγότερο βάρος στον εξαιρετικό Peter Postlethwaite (απλά και μόνο ανατριχιαστικός σαν Kobayashi). Να γράψω για τον Benicio Del Toro (μόνο θαυμάστε το στυλ του!) και να αφήσω τους Stephen Baldwin και Kevin Pollak; Αδύνατον. Τι κι αν ο Peter Greene κάνει ένα πέρασμα λίγων μόνο λεπτών; Τι κι αν μπορεί να μην θυμάστε τον Dan Hedaya σε άλλο ρόλο; Βλέποντας την ταινία, το μόνο συμπέρασμα στο οποίο μπορείς να καταλήξεις είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς δεν θα μπορούσε να λείπει.
Κι επειδή στον κινηματογράφο όλα συνδέονται, το ίδιο μάταια είναι και κάθε απόπειρα για κριτική στον Bryan Singer. Τρίτη μόλις ταινία του τριαντατριάχρονου - σήμερα- Αμερικανού σκηνοθέτη, το "Usual Suspects" τον εκτινάσσει στο ρετιρέ του Hollywood. Θα ακολουθήσει το εξαιρετικό "Apt Pupil", τα ποτάμια δολαρίων των X-Men και το "φρεσκαδούρικο" "Superman Returns", αλλά ήδη ο Singer δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν.
Τρίτο σενάριο και για τον Christopher McQuarrie. Ένας παρανοϊκός λαβύρινθος που θα μπορούσε να βγει είτε από το κεφάλι ενός τρελού είτε από το ακούραστο μυαλό μιας ευφυίας, γραπώνεται πάνω σου, τυλίγεται και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Μετά το ρολάρισμα των τίτλων τέλους, δεν σου αφήνει άλλη επιλογή εκτός από την επανάληψη. Και πάλι, σαν να είναι η πρώτη φορά, το ερώτημα παραμένει. Κι εκεί που πιστεύεις ότι έχεις βρει την απάντηση, πάντα κάτι θα βρεθεί να ανατρέψει τα πάντα, στέλνοντας σε στην αρχή. "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Μήπως μου έχει ξεφύγει κάτι; Από την πρώτη ατάκα εως το απαράμιλλης μαεστρίας φινάλε - που απλώς κάθεσαι και το θαυμάζεις - ψάχνεις για την παραμικρή λεπτομέρεια, για την ελάχιστη εκείνη ένδειξη που θα σου λύσει τις απορίες. "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Και ξανά..."Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Ποιος;;;
Ξαφνικά θυμήθηκα ένα απόσπασμα από την "Ατέλειωτη Ιστορία" του Michael Edde. Ο ήρωας, ο Bastian Balthasar Bux, καλείται να περάσει μια δοκιμασία. Πρέπει να περάσει ανάμεσα από δυο Σφίγγες, μόνο αν και οι δύο έχουν τα μάτια κλειστά. Αν τα ανοίξουν, θα τον παγιδέψουν ανάμεσά τους και θα ελευθερωθεί μόνο αν λύσει όλα τα αινίγματα του κόσμου. Βλέποντας ξανά και ξανά το "Usual Suspects", νοιώθω κάπως σαν τον μικρό Balthasar. Ξέρω ότι η προσπάθεια να βρω ποιος είναι ο Keyzer Soze είναι μάταιη. Αλλά συνεχίζω να ψάχνω. Και δεν διστάζω να σας πω ότι, κάθε φορά, η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη!

Βαθμολογία................................Χρειάζεται να το πω;;;

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0114814/

Trivia: Τόσο ο Christopher McQuarrie, όσο και οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίας, έχουν ερωτηθεί άπειρες φορές το βασανιστικό ερώτημα: "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Ο μόνος που έδωσε μια διαφορετική απάντηση από το "Δεν μπορώ να πω!", ήταν ο Bryan Singer, όταν ρωτήθηκε στην απονομή των Όσκαρ:" Έχω την εντύπωση ότι ούτε κι ο ίδιος ο Christopher ξέρει!".

Να σας πω την αλήθεια...

...είναι χίλιες φορές καλύτερο από την πρωτότυπη ιστορία...

Στο πλεκτό...

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, έδωσα δύο υποσχέσεις στον εαυτό μου. Πρώτον, δεν θα δημοσίευα τίποτα σχετικά με μουσική. Δεύτερον, δεν θα δημοσίευα τίποτα σχετικά με αθλητικά. Ο λόγος είναι σχετικά απλός και ισχύει και για τις δύο πλευρές του θέματος: πλήρης άγνοια. Δυστυχώς ή ευτυχώς, θα παραβιάσω την υπόσχεσή μου - οποία πρωτοτυπία! - τουλάχιστον για το δεύτερο σκέλος. Ελπίζοντας να είναι και η τελευταία φορά, θα ασχοληθώ λίγο με την καυτή πατάτα της αθλητικής επικαιρότητας, δηλαδή το θέμα Ολυμπιακού-Απόφαση του CAS-σφήνα της ΑΕΚ.
Καταρχήν, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Είμαι Ολυμπιακός παιδιόθεν, και αν αυτό μετρά εις βάρος μου ως προς την αντικειμενικότητά μου, μισή ντροπή δική μου, μισή δική σας. Πρόθεσή μου είναι να γράψω τις σκέψεις μου και για τις δύο πλευρές, αφήνοντας τα συμπεράσματα σε σας.
Από την μια πλευρά, καταλαβαίνω απόλυτα την ΑΕΚ, και συμφωνώ ότι τα πρωταθλήματα πρέπει να κερδίζονται στο γήπεδο. Υπό αυτό το πρίσμα, η ΑΕΚ ήταν καλύτερη από μας στην σεζόν, και άξιζε να τερματίσει πρώτη. Προσθέστε και δεκατέσσερα χρόνια ανομβρίας στην συνταγή, και νομίζω ότι η αντίδραση της ΑΕΚ είναι δικαιολογημένη. Δεν θέλω να ασχοληθώ με τα κατά διαστήματα χάλια της σε περασμένες σεζόν, ούτε και με άρθρα 44 και χαρίσματα χρεών. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, και εμένα με ενδιαφέρει το τώρα. Στο τώρα, στο σήμερα, η ΑΕΚ ήταν καλύτερη από μας. Άξιζε το πρωτάθλημα; Μάλλον ναι. Στους στραβούς, ο μονόφθαλμος βασιλεύει.
Παρόλα αυτά, δεν πρόκειται να συγχωρήσω ούτε να σεβαστώ κανέναν Ριβάλντο και κανέναν Νικολαΐδη και κανέναν Λυμπερόπουλο, από την στιγμή που, όταν ανοίγουν το στόμα τους, στάζουν χολή. Βασικό προσόν κάθε επαγγελματία είναι η μετριοφροσύνη και, ειδικά για τον Ριβάλντο, φαίνεται ότι βρίσκεται παρασάγγας μακριά από την απόκτησή της. Συμφωνώ ότι είναι μεγάλος παίκτης. Συμφωνώ ότι έχει σηκώσει Παγκόσμιο Κύπελλο. Συμφωνώ ότι είναι ο μεγαλύτερος παίκτης που έχει έρθει στην Ελλάδα. Όλα αυτά δεν αμφισβητούνται. Αλλά, όταν διώχνεσαι κλοτσηδόν από ομάδα της χώρας σου (Παλμέιρας), όταν βασική σου δουλειά σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα (Μίλαν) είναι το γυάλισμα του πάγκου, όταν μετρίου αναστήματος αγγλική ομάδα σου λέει "να σε δοκιμάσουμε και βλέπουμε" (Μπόλτον), δεν ξεχνάς ποια ομάδα σε έκανε Θεό στα μάτια της και στην καρδιά της και ποιοι οπαδοί προσκυνούσαν την φανέλα με το όνομά σου, σε μια ηλικία που, κατά γενική ομολογία, συμπληρώνεις ένσημα. Ό,τι και να έγινε μεταξύ του Ριβάλντο και του Κόκκαλη, τρία πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό και συμμετοχές σε Champions League, δεν αφήνουν το δικαίωμα για δηλητήριο. Και αν δεν είχε ανάγκη τον Ολυμπιακό, υπήρχε πάντα η επιλογή του Κατάρ ή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Καλό του ταξίδι λοιπόν, και θα του κουνήσω το μαντήλι. Συμπληρωματικά, ο Ντέμης και Λυμπερόπουλος χρειάζονται πολλά καντάρια μπάλα ακόμα για να θεωρηθούν ισάξιοι του Τζόλε. Καντάρια που, μάλλον, δεν θα αποκτήσουν (ο ένας σίγουρα). Καλύτερα λοιπόν να μασάς παρά να μιλάς.
Σαν προσθήκη στις παραπάνω σκέψεις, όταν μερικοί ξεκινούν έναν διαγωνισμό, συμφωνούν σε κάποιους κανόνες. Αυτοί οι κανόνες πρέπει να ακολουθηθούν ευλαβικά και, όταν παραβιάζονται, πρέπει η παραβίαση να επισημανθεί για να μην επαναληφθεί. Τίποτα δεν μπορεί να με πείσει ότι η ΑΕΚ θα έκανε κάτι διαφορετικό σε ανάλογη περίπτωση. Μπορεί ο Ολυμπιακός να έπρεπε να μείνει άπραγος από ηθικής (ηθικολογικής) απόψεως, αλλά, από νομικής, είχε κάθε δικαίωμα. Και ο νόμος φτιάχνεται για να χρησιμοποιείται. Και πρέπει να χρησιμοποιείται, όταν δεν είναι κομμένος και ραμμένος- και μην μου πείτε ότι ο νόμος για την συμμετοχή παικτών είναι κομμένος και ραμμένος για τον Ολυμπιακό, γιατί κινδυνεύετε να χάσετε την σοβαρότητά σας.
Τώρα λοιπόν που όλα τελείωσαν, ας δούμε εμείς οι Ολυμπιακοί τι πρέπει να γίνει με την ομάδα μας. Τέτοιες εμφανίσεις δεν συγχωρούνται εύκολα από τον κόσμο. Ας δείτε κι εσείς της ΑΕΚ πως θα γίνετε καλύτεροι. Όσο για σας τους Παναθηναϊκούς, καλύτερα να ξυπνήσετε. Και, επειδή υπάρχει πιθανότητα να διαβάσουν αυτό το post Θεσσαλονικείς, αυτά που κάνετε για τον ΠΑΟΚ δεν φτάνουν. Δεν ξέρω τι μπορεί να σας σώσει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι η κατρακύλα σας δεν έχει σταματημό. Καλή χρονιά λοιπόν, καλό Πάσχα σε όλους και ραντεβού τον Σεπτέμβριο - κι εύχομαι να έχουν αλλάξει πολλά μέχρι τότε.

Η Πυρηνική Συντήρηση του Μοτοποδηλάτου του Ζαφφοντ Μπίμπλμπροξ...

...ή, "Τι Συμβαίνει Όταν Στον Δρόμο Για το Κέντρο Του Γαλαξία Δεν Υπάρχει Κανένα Μοτέλ".
Μη ανησυχείτε. Ενάντια σε όλα τα δεδομένα, δεν τρελάθηκα ακόμα. Τα παραπάνω - όπως και το βιντεάκι που ανοίγει το σημερινό μου post - είναι μόνο ένας φόρος τιμής στον πιό πλακατζή επιστήμονα όλων των εποχών: τον Douglas Adams.
"Πλακατζής Επιστήμονας": επιτρέψτε μου να καταχραστώ λίγο από το χρόνο σας για να προσφέρω κάποιες σκέψεις σχετικά με τον χαρακτηρισμό αυτόν.
Πλακατζής: Το χιούμορ του Adams, κλασικά αγγλικό και φλεγματικό, είναι σαν ένα καλό εξάσφαιρο στα χέρια του Clint Eastwood: γρήγορο, αμείλικτο και θανάσιμα ακριβές. Μην κάνετε το λάθος και δεν τον πάρετε στα σοβαρά - ο Adams χτυπάει χωρίς οίκτο και χωρίς τύψεις. Πιστεύετε ότι είστε το κέντρο του κόσμου; Έχετε την εντύπωση ότι όλα γύρω σας δημιουργήθηκαν για σας; Έχετε την εντύπωση ότι το Σύμπαν σας χρωστάει; Ο Adams είναι εχθρός σας. Δεν σκοπεύει να σας κάνει να γελάσετε αλλά να σας γελοιοποιήσει. Όχι μόνο να καταρρίψει τις ιδέες σας, αλλά να τις ξεσκεπάσει γιαυτό που πραγματικά είναι: γελοίες, μικροπρεπείς και εγωιστικές. Σύμφωνα με τα λόγια του Thomas Jefferson "...ο εξευτελισμός είναι το μόνο όπλο ενάντια σε γελοίες ιδέες". Και ο Adams γίνεται ο καλύτερος εκφραστής αυτής της ιδέας.Το χιούμορ μεταβάλλεται σε όπλο εναντίον σας, διδάσκει την μετριοφροσύνη. Προσέξτε! Είναι τόσο επώδυνα απλό: το νυστέρι έχει μια κοφτερή άκρη. Το πιάνεις και κόβεις.
Επιστήμονας: Αν πέσετε στην παγίδα και δεν πάρετε τον Adams στα σοβαρά, μην κάνετε το δεύτερο ολέθριο λάθος όταν αποφασίσετε να τον αντιμετωπίσετε: μην σχηματίσετε την εντύπωση ότι δεν ξέρει τι λέει. Η Επιστήμη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λογοτεχνίας του, και την πάει ακόμα παραπέρα. Δεν την αφήνει στεγνή και απρόσωπη αλλά της προσθέτει δέος, σχεδόν θρησκευτικότητα. "Μα...τι το επιστημονικό έχει ένας ψυχάκιας αυτοκράτορας με δύο κεφάλια και υπέρμετρο ναρκισσισμό;;;", εύλογα ρωτάτε. Τρίτο λάθος...συγνώμη, χάσατε. Το θέμα δεν είναι η μαθηματική ακρίβεια της επιστήμης ή η αληθοφάνεια. Αν θέλετε κάτι τέτοιο, κλείστε το βιβλίο και πηγαίνετε στο Πλανητάριο...ή ανοίξτε κανένα βιβλίο του Asimov ή του Clarke. Δεν έχετε καμία δουλειά εδώ. Η εμμονή του Adams είναι η Επιστήμη σαν αίσθημα, σαν πηγή έμπνευσης. Αποδεικνύει ότι η Επιστήμη μπορεί να συνυπάρχει με την τέχνη, με το συναίσθημα, με την έμπνευση, την "πνευματική" εμπειρία - "πνευματική" ελλείψει καλύτερης λέξης. Και με το χιούμορ. Ναι, οι επιστήμονες μπορούν να κάνουν πλάκα, με όλους και με όλα. Θεός, είπατε;;; Τι δουλειά έχει αυτός εδώ; Καμία απολύτως! Ο Douglas Adams είχε το θάρρος - και το θράσος, γιατί χρειάζεται κι αυτό - να τον κοιτάξει κατάματα και να του πει "τα λέμε, κι ευχαριστώ για τα ψάρια". Και, επι τη ευκαιρία, η απάντηση στο Νόημα της Ζωής είναι 42. Και μην τολμήσετε να το αμφισβητήσετε!
Αυτή την στιγμή που μιλάμε ο Douglas Adams έχει εγκαταλείψει την Γη και κάνει ωτοστόπ για τον επόμενο σταθμό του: το Εστιατόριο στο Τέλος του Σύμπαντος. Παρέα με δύο λευκά ποντικάκια - που μας έχουν σιχαθεί - και με μια γλάστρα με πετούνιες, η οποία σε λίγο θα μεταμορφωθεί σε γαλαζόπτερη φάλαινα με υπαρξιακά προβλήματα. Να σας πω την αμαρτία μου, πολύ θα ήθελα να τον ακολουθήσω. Αρκεί να μην του περάσει από το μυαλό να μου απαγγείλει ποίηση των Vogon. Η (χτύπα ξύλο!) της Paula Nancy Millstone Jennings από το Redbridge!

Πένθος βαρύτατον...

Μέχρι νεοτέρας...(μάλλον μέχρι να συνέλθω)...

Κόλλημα...

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα είχα κολλήματα (ο politically correct όρος είναι εμμονές). Κατά καιρούς καταπιανόμουν με ένα πράγμα, ικανοποιούσα ό,τι ήταν να ικανοποιηθεί, και τα παράταγα, για να ασχοληθώ στη συνέχεια με κάτι άλλο. Από τις παντός τύπου συλλογές (γραμματόσημα, νομίσματα και χαρτονομίσματα, ακόμα και περιτυλίγματα από σοκολατάκια, εμμονή από την οποία, σαν πάρεργο, φορτώθηκα κάμποσα κιλά) πέρασα στις αρχαίες γραφές και γλώσσες (προσπαθούσα με κάθε τρόπο να μάθω αρχαία αιγυπτιακά) , κατόπιν ασχολήθηκα λίγο με την μαγεία, με τελετές και διαδικασίες που, κατά κύριο λόγο, ξεφύτρωναν από το μυαλό μου (δεν έκανα ανθρωποθυσίες, αλλά μια φορά παραλίγο να βάλω φωτιά στο χαλί του υπνοδωματίου μου) και έκανα κι ένα πέρασμα από την Φυσική και τα Μαθηματικά (τι ήλπιζα να ανακαλύψω, ούτε κι εγώ ξέρω). Έπειτα ήρθε η συγγραφή, εμμονή που, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, επιμένει σθεναρά. Κατά καιρούς είχα την εντύπωση ότι έγραφα τους καινούριους "Άθλιους" ή τον "Οδυσσέα" του καινούριου αιώνα, ώσπου ωρίμασα και κατάλαβα ότι, τελικά, υπάρχουν πολλοί τρελοί και τρελές σαν κι εμένα. Και τώρα, στα τριάντα μου, κάτι καινούριο ξεφύτρωσε μπροστά μου, από το οποίο πιάστηκα με πολλή όρεξη, ξέροντας ότι κι αυτό θα καταλήξει στο υπόγειο του μυαλού μου, μαζί με τους άλλους σκελετούς: ο κύβος του Rubik.
Αυτός ο διάολος ήρθε στην ζωή μου εντελώς αναπάντεχα, μάλλον γιατί υποσυνείδητα έψαχνα κάτι για τις ελεύθερες ώρες μου - οι οποίες, λόγω δουλειάς κυρίως, είναι ελάχιστες. Όλα ξεκίνησαν από ένα βιντεάκι στο YouTube, του μαιτρ Tyson Mao, ο οποίος έλυνε έναν 3x3 σε μερικά δευτερόλεπτα. "Ουάου!!!", έκανα με μια παιδιάστικη διάθεση. "Πως μου'χε ξεφύγει αυτό;;;". Μέσω eBay απόκτησα τον πρώτο μου κύβο, έναν 3x3 από πλαστικό της κακιάς ώρας, για τεσσεράμισι δολάρια, και έπεσα με τα μούτρα. Στην αρχή μου φάνηκε βουνό, και τα tutorials από το internet δεν καλυτέρεψαν την κατάσταση. Τελικά ο κύβος παρέδωσε το πνεύμα πριν προλάβω να τον μάθω (σε κάποια φάση, ενώ προσπαθούσα να το παίξω μάγκας γυρίζοντας την αριστερή πλευρά και αστραπιαία την κάτω, τα κομμάτια του τινάχτηκαν από την θέση τους κι έσπασαν). Δεν έχασα χρόνο: ρώτησα δεξιά, ρώτησα αριστερά, και τελικά εντόπισα τον αυθεντικό στον Παπασωτηρίου, σε τιμή λίγο τσιμπημένη (13 ευρώ) αλλά όχι απαγορευτική. Σ'αυτόν έμαθα, και τον έχω ακόμα. Ο Rubik δουλεύει μια χαρά, αλλά μετά από κάποιες μέρες χρήσης, τα αυτοκόλλητα αρχίζουν να ξεφτίζουν και να ζαρώνουν. Επιπλέον, είναι λίγο βαρύς και σκληρός στο γύρισμα, αλλά δεν κλειδώνει συχνά (κλείδωμα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο δύο πλευρές δεν είναι σωστά ευθυγραμμισμένες, και η κάθετη τους δυσκολεύεται να γυρίσει). Τώρα τον έχω μάθει για τα καλά, αλλά απέχω πολύ από το να χαρακτηριστώ speedcuber (προσωπικό ρεκόρ: 2' 21").
Μετά από τον 3x3 πέρασα κατευθείαν στον 5x5. Εδώ τα πράγματα είναι πιό δύσκολα. Έχω έναν EastSheen και με δυσκολεύει αρκετά, αλλά τον έχω καταφέρει. Είναι πιό χαλαρός από τον αντίστοιχο Rubik, και γυρίζει πιό εύκολα, αλλά είναι μικρός - κι έχω μεγάλα δάχτυλα, πανάθεμα με! Ο 5x5 θέλει τον χρόνο του, και δεν ενδείκνυται για λύση ταχύτητας. Αναμφίβολα όμως είναι πιο διασκεδαστικός από τον 3x3.
Τώρα περιμένω τον 7x7. Θα ερχόταν στην Ελλάδα αρχές Μαρτίου, αλλά δεν ξέρω τελικά τι έγινε. Επιπλέον, περιμένω έναν 5x5 της Rubik - από eBay κάνει γύρω στα είκοσι δολάρια, μαζί με ταχυδρομικά.
Αν και δεν είμαι άνθρωπος των παζλ, ο κύβος του Rubik μου'χει καθήσει για τα καλά. Δεν είναι και τίποτα το απίθανο, και δεν χρειάζεται να είσαι Einstein για να τον λύσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη υπομονή, εξάσκηση, και μερικές οδηγίες από το Internet. Αυτό που για μένα έχει σημασία, είναι ότι σε διασκεδάζει- κι όταν το μυαλό σου έχει σκουριάσει λίγο, καταφέρνει να το ξυπνήσει!