Ποδανά

Ρίξτε μια ματιά στην παραπάνω εικόνα και πείτε μου τι δεν πάει καλά. Όχι, μην πιστέψετε ότι υποτιμώ την νοημοσύνη σας ή την παρατηρητικότητά σας. Δεν ζητάω να μου πείτε ότι ο χάρτης είναι ανάποδα. Αυτό που δεν πάει καλά, είναι ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό σας - και, κατ'επέκταση, το δικό μου! Και πριν εξοπλιστείτε με δικράνια, δικούλια, τσουγκράνες και αναμμένους δαυλούς εναντίον μου, ζητώντας οχληδόν την καταδίκη μου στην πυρά, εξηγούμαι αμέσως.
Το σημερινό σύστημα παγκόσμιας χαρτογραφίας έχει επηρεαστεί εν πολλοίς από τον Πτολεμαίο, ο οποίος έζησε γύρω στο 100 μ.Χ (συγκεκριμένα από το 83 ως το 168 μ.Χ). Ο τύπος αυτός ήταν ο πρώτος που συστηματοποίησε την χαρτογραφία και μάζεψε όλη σχεδόν την υπάρχουσα γνώση γύρω από την γεωγραφία, στο μνημειώδες έργο του Geographia. Η ιδέα του να τοποθετήσει την περιοχή της Μέσης Ανατολής στο κέντρο, έχει μια πολύ απλή εξήγηση: εκεί γεννήθηκε και εκεί πέθανε (συγκεκριμένα στην Αίγυπτο) . Η άλλη του συνήθεια, να τοποθετεί την Ευρώπη από πάνω, έχει κι αυτή μια απλή εξήγηση : η πλειοψηφία των εμπορικών, στρατιωτικών και ταξιδιωτικών διαύλων, κινούνταν από την Ευρώπη προς την Αίγυπτο και την Μέση Ανατολή και τούμπαλιν. Αυτές οι πρακτικές μεταλαμπαδεύτηκαν σε μεταγενέστερους γεωγράφους και χαρτογράφους, για να φτάσουν στις μέρες μας να θεωρούνται status quo και να εκλαμβάνονται ως "σωστές".
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να είναι έτσι. Οι κατευθύνσεις και οι προσανατολισμοί σε έναν χάρτη είναι αυθαίρετα θεσμοθετημένοι και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ακόμα και οι μαγνητικοί πόλοι της Γης δεν μπορούν να προσφέρουν ένα σύστημα αναφοράς μιας και μετακινούνται συνεχώς, με ρυθμό περίπου μιας μοίρας τον χρόνο. Αναγκαστικά λοιπόν έπρεπε να επιλέξουμε ένα σύστημα αναφοράς που να "φαίνεται" βολικό και, μιας και οι περισσότεροι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σ'αυτό που λέμε "Βόρειο Ημισφαίριο", φαινόταν λογικό να είναι "από πάνω".
Όλη αυτή η ιδεολογία έχει οδηγήσει σε ένα φαινόμενο που ο Richard Dawkins περιγράφει σαν "Σωβινισμό του Βορείου Ημισφαιρίου". Σ'εμάς τους Ευρωπαίους φαίνεται όχι μόνο "λογικό" αλλά και "σωστό" να απεικονιζόμαστε "από πάνω", όπως μας φαίνεται "λογικό" και "σωστό" τον Ιανουάριο να έχουμε Χειμώνα. Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι λογικό και σωστό. Δεχόμαστε ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι στο Βόρειο Ημισφαίριο, χωρίς να σκεφούμε ότι οι λέξεις "Βόρειο" και "Νότιο" μπορούν κάλλιστα να αλλάξουν, και δεχόμαστε ότι τον Ιανουάριο πρέπει να έχουμε Χειμώνα, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι οι φίλοι μας οι Αυστραλοί κυκλοφορούν στις παραλίες με τα μαγιώ τους. Δεν είναι "σωβινισμός" με την κακή έννοια, απλά είναι θέμα συνήθειας και προοπτικής.
Δεν υπάρχει τίποτε το λάθος στην παραπάνω εικόνα. Ούτε υπάρχει κάτι λάθος στο μυαλό σας, όπως ειρωνικά άφησα να εννοηθεί. Την επόμενη φορά όμως που θα κοιτάξετε έναν Παγκόσμιο Χάρτη, έναν Άτλαντα ή την υδρόγειο στο γραφείο σας, καθίστε λίγο και σκεφτείτε πόσο αυθαίρετα είναι όλα αυτά. Δεν ξέρω τι θα ανακαλύψετε, αλλά, προσωπικά, την πρώτη φορά που είδα τον παραπάνω χάρτη, νόμιζα ότι έβλεπα έναν άλλο πλανήτη.

Από το "Έχω ένα όνειρο" ως το "Ναι, μπορούμε"

Ήταν Αύγουστος του 1963 όταν ένας νεαρός πάστορας από την Ατλάντα στάθηκε μπροστά από το Μνημείο Λίνκολν και έδωσε έναν λόγο που έμελε να σημαδέψει, όχι μόνο την Ιστορία της Αμερικής, αλλά την ιστορία όλου του Κόσμου. Ο λόγος του Martin Luther King έμεινε στην Ιστορία και στην Μνήμη με τον τίτλο "Έχω ένα όνειρο", αλλά ο εμπνευστής του δεν έζησε για να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται. Τέσσερα χρόνια μετά δολοφονήθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, στο Μέμφις, από τα πυρά του James Earl Ray. Μια εποχή τελείωνε και μια καινούρια άρχιζε - όπως συμβαίνει με κάθε πολιτική δολοφονία.

Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε, και ένας άλλος λόγος ήρθε για να γραφτεί στην Ιστορία. Χθές, γύρω στις 4:00 το πρωί ώρα Ελλάδας, ο Barack Obama έδωσε τον νικητήριο λόγο του στο Grant Park του Σικάγο, έναν λόγο για τον οποίο θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι θα μείνει στην ιστορία με το όνομα "Ναι, μπορούμε" ("Yes, we can"). Έναν λόγο τον οποίο θεωρώ σημαντικό, όχι μόνο γιατί δώθηκε από τον πρώτο Αφροαμερικανό στην Ιστορία που κέρδισε την προεδρία των Η.Π.Α, αλλά και γιατί στο κοινό του είδα να πραγματοποιείται, επιτέλους, με τρόπο αδυσώπητα ξεκάθαρο, το όνειρο του Martin Luther King.

Η χθεσινή συντριπτική νίκη του Obama δεν ήταν μόνο πολιτική. Κατάφερε κάτι που οι Ρεπουμπλικανοί έχουν να επιτύχουν από την εποχή του Eisenhower, και οι Δημοκρατικοί, στην παρένθεση της προεδρίας Clinton, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να χάσουν: να κερδίσει τον λαό. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την αλήθεια: ένα απίστευτο 65% προσέλευσης στην κάλπη (το μεγαλύτερο στην ιστορία), 60% στον πληθυσμό μέχρι 30 ετών, ένα αναμενόμενο αλλά και πάλι απίστευτο 96% στους Αφροαμερικανούς και στους Λατινογενείς, 52% στο σύνολο ψηφοφόρων (εκεί που οι Δημοκρατικοί πάντα ζορίζονται να πετύχουν το 50%). Ήταν η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που ο λαός πραγματικά μίλησε.

Σίγουρα η νίκη Obama δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές του ικανότητες - οι οποίες υπάρχουν και είναι σαφείς. Ένα ποσοστό των ψηφοφόρων - είμαι σίγουρος γιαυτό - δεν ψήφισε υπέρ του Obama, αλλά εναντίον του Bush. Η Αμερική, καθώς και κάποια δισεκατομμύρια ανα την υφήλιο, έχουν σιχαθεί τους Ρεπουμπλικανούς στο τιμόνι της μεγαλύτερης υπερδύναμης στον κόσμο, και αυτή ήταν η ευκαιρία που έψαχναν. Εδώ κολλάει το παπανδρεϊκό "φτάνει πια". Και ο Obama όχι μόνο το εκμεταλλεύτηκε αυτό, αλλά παρουσίασε και την λύση. Την ώρα που ο McCain και η αχώνευτη hokey-mom Sarah Palin αναλώνονταν σε επιθέσεις ενάντια στον Obama, αυτός παρουσίαζε την ατζέντα του και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Με μια καμπάνια που ήδη έχει καταχωρηθεί σαν η καλύτερη όλων των εποχών, ο Obama παρουσίασε μια λύση βιώσιμη, λογική και με προοπτικές, μια λύση που όχι μόνο υπόσχεται, αλλά καλεί τον λαό να συμμετάσχει και να ηγηθεί ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που λέει "we the people" ( "εμείς ο λαός").

Να ξεκαθαρίσω ότι ψήφισα - τρόπος του λέγειν - Obama δαγκωτό. Όχι μόνο γιατί είναι νεαρός, όχι μόνο γιατί σπάει τα δεσμά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, αλλά γιατί καταλαβαίνει και ενεργεί σύμφωνα με έναν παγκόσμιο και απαράβατο νόμο: ότι κάθε κράτος και κάθε λαός είναι κομμάτι του Κόσμου - κάτι που κανένας Bush δεν κατάλαβε και δεν μπορεί να καταλάβει. Μένει μόνο να δούμε τι θα κάνει για να πραγματοποιήσει τα όσα πιστεύει.

Update:Ο λόγος του, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Google.

Thriller

Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλο αυτό είναι a capella.Κι όμως είναι!!!Το μόνο που χρειάστηκε ο τύπος είναι μια webcamera, ένα μικρόφωνο, το λαρύγγι του και...350 ώρες δουλειάς!!! Το αποτέλεσμα είναι το πιο απίστευτο, kick-ass μοντάζ ήχου που έχω δει στην ζωή μου!!!

Δηλώσεις συμπαράστασης και τα κουλουβάχατα του Βατοπεδίου.

Κάποιοι από τους παλιότερους από σας, ίσως να θυμάστε τις περίφημες εκλογές του 1961, στην διάρκεια των οποίων, πλην των πολιτών αυτής της χώρας, δικαίωμα ψήφου απέκτησαν αίφνης τα...δέντρα και οι πεθαμένοι. Μια μικρή ιστορική αναδρομή δεν νομίζω ότι θα βλάψει όσους από σας δεν υπήρχαν για να ζήσουν αυτή την λαμπρή σελίδα της Δημοκρατικής Ιστορίας της Ελλάδος.
Περίπου ένα μήνα πριν τις προγραμματισμένες εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961, κι εν μέσω των εκλογικών μαγειρεμάτων του εκλογικού νόμου μεταξύ εκλογικού Καραμανλή (θείου) και μη-εκλογικού παλατιού (Παύλος, κατ'ουσίαν Φρειδεφρίκη), ο Γ.Παπανδρέου (Γ.Α.Π ο 1ος) ρίχνει την μεγάλη βόμβα και δημιουργεί την Ένωση Κέντρου, όχι για να δράσει ως αντιπολίτευση στην Ε.Ρ.Ε, αλλά για να καταγγείλει εκπονηθέν σχέδιο καλπονοθείας από την πλευρά του Καραμανλή. Ο Καραμανλής (θείος) τα κάνει απάνω του και, βλέποντας μια τρομακτικά γρήγορη συσπείρωση των πολιτών γύρω από την νεοσυσταθείσα Ένωση Κέντρου, επισπεύδει τις εκλογές. Ματαίως. Ο Γ.Α.Π ο 1ος φαίνεται ότι έχει πάρει φόρα και τίποτα δεν τον σταματά. Και τότε αποφασίζει ο Καραμανλής (είπαμε, θείος) να βάλει μπρος τα μεγάλα μέσα. Όπου "μεγάλα" βλέπε "εξωκοινοβουλευτικά" και δη "πραξικοπηματικά". Ο βασιλιάς διορίζει υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον μέχρι πρότινος Αρχηγό του Στρατού Κωνσταντίνο Δόβα, ο οποίος, ελεγχθής κυρίως υπό του μυελού του και ουχί υπό του εγκεφάλου του - όπως, άλλωστε, όλοι οι καραβανάδες - εκπονεί το περίφημο "Σχέδιο Περικλής". Η τραγελαφική συνέχεια θα μπορούσε μόνο να αποτελεί θέμα θεατρικής επιθεώρησης.
Υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της απειλής "όσοι δεν ψηφίσουν Ε.Ρ.Ε θα πάνε εξορία", πολίτες ψηφίζουν φανερά έξω από το παραβάν, πεθαμένοι προσέρχονται στις κάλπες, διευθύνσεις που αντιστοιχούν σε πάρκα εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους, χωρικοί ρίχνουν τον φάκελο δύο και τρεις φορές, σε διαφορετικά εκλογικά τμήματα. Κατά την καταμέτρηση, ολόκληρες εκλογικές περιφέρειες δίνουν κωμικοτραγικά ποσοστά, μερικές μάλιστα δίνουν 100% στην Ε.Ρ.Ε. Ο Περικλής τα κατάφερε μια χαρά, δίνοντας τελικό ποσοστό στην Δεξιά 50,81%.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε. Η νοθεία που πρόκειται να σας περιγράψω πιό κάτω δεν αφορά εκλογές, και οι απειλές δεν αφορούν εξορία αλλά το ίδιο το πυρ το εξώτερον. Για άλλη μια φορά όμως οι πεθαμένοι βγαίνουν στο σεργιάνι και, εκτός από ψήφο, ρίχνουν υπογραφές σε δηλώσεις συμπαράστασης. Κι εξηγούμαι.
Από τις 3 Οκτωβρίου, στον κόμβο http://www.petitiononline.com , έχει αναρτηθεί δήλωση συμπαράστασης υπέρ της Μονής Βατοπεδίου, "ίνα αρθεί η άδικος συκοφαντική επίθεσις κατά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου" (τούτο το τελευταίο είναι δικό μου, μην περιμένετε να το δείτε πουθενά). Μέχρι στιγμής, η δήλωση έχει συγκεντρώσει 257 υπογραφές, επιφανών ανδρών και γυναικών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσωπικοτήτων όπως η Άντζελα Δημητρίου - μεγίστη αοιδός - και η Καλομοίρα. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι σχεδόν οι μισές υπογραφές είναι voided (εις την καθομιλουμένη, έχουν σβηστεί), το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι φαίνεται να έχει υπογράψει, και μάλιστα δύο φορές, ο Ηλίας Πετρόπουλος από το Παρίσι, μία μαζί με την γυναίκα του Μαίρη Κουκουλέ, και μία μόνος του. Που το εντυπωσιακό; Πολύ απλά, ο καταπληκτικός αυτός συγγραφέας και λαογράφος, δηλωμένος άθεος και αντιθεϊστής (θαυμάστε την επίθεσή του κατά της Εκκλησίας στο βιβλίο του "Η Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών", 1995), έχει πεθάνει από το 2003!!!
Δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε καθαρή περίπτωση ενός πραγματικά αηδιαστικού ψέματος, ή ότι η Εκκλησία, μαζί με το μονοπώλιο θαυμάτων, κατέχει και την πατέντα για την επικοινωνία με τον άλλο κόσμο, απ'όπου κατάφερε να πάρει την υπογραφή του αγαπητού αυτού συγγραφέα, ο οποίος, δίχως άλλο, σιγοψήνεται στα καμίνια της Κόλασης. Αφήνω σε σας να κρίνετε ποια από τις δύο αυτές εξηγήσεις είναι η πιό πιθανή.

Σορόπια...

Νά'σαι βουλευτής του κοινοβουλίου, νά'σαι ο μάγκας ο πολλά βαρύς, με σαράντα κιλά cojones, απόγονος του Περικλή, του Μεγαλεξάντρου, του Εξαδάχτυλου και όλων των Μακεδονομάχων, νά'σαι έτοιμος να κάνεις ντου στην τουρκιά να πάρεις την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, και να σε λέει η γυναίκα σου Μπουμπούκο...ε, μεγαλύτερη ξεφτίλα δεν έχω ξαναδεί!
Τέτοια έκπληξη του επιφύλασσε η σύζυγος του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη, προσκεκλημμένη στον "Πρωινό Καφέ", μίαν ωραίαν πρωίαν. Είπε ο άνθρωπος να το παίξει ρομαντικός, και της στέλνει στο πλατό μια ανθοδέσμη - δεν θέλω να φανώ κακός, αλλά το πεθαμενί το είχε εκείνη η ανθοδέσμη - συνοδευόμενη από την απαραίτητη ευχητήρια κάρτα, ένεκα του τηλεοπτικού της ντεμπούτο. Τι τό'θελε!!! Μόλις η σύζυγος βλέπει την κάρτα, πετάει το αμίμητο: "Αχχχ, ο γλύκας μου!!! Ο μπουμπούκος μου είναι!!!".
Ρε παιδιά, δε λέω...οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Ορθώς. Διακυρήσσουν τον έρωτά τους. Λαμπρά. Ταιριάζουν σαν άνθρωποι - βλέπετε, η Ευγενία Μανωλίδου (περί ής ο λόγος) είναι συνθέτης, εθνοπατριωτικής υφής, με κύριο έργο τα θούρια και τα εμβατήρια του Τηλεάστυ. Λαμπρότατα! Τι τό'θελες το "μπουμπούκος" κυρία μου; Βουλευτής άνθρωπος και "μπουμπούκος"... πάει; Δεν πάει!!! Δεν πάει με τίποτα, ρε παιδιά!!!
Περί ορέξεως, βέβαια, κολοκυθόπιτα, κατά το ρητόν του θυμόσοφου ελληνικού λαού. Αλλά όταν είσαι, πρώτον, τηλεοπτικό πρόσωπο, δεύτερον, βουλευτής, τρίτον, γνήσιος απόγονος του Αχιλλέα και του Αίαντα - μην πω και του Πατρόκλου, γιατί πολύ δεν θέλουν κάτι θολοκουλτουριάρηδες να αρχίσουν τους συσχετισμούς - , υποτίθεται ότι βαστάς τα λουριά. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά το μάτι μπορεί να βγαίνει εύκολα, το όνομα όμως βγαίνει ευκολότερα. Τίποτε άλλο δεν γύρευε η Ελληνοφρένεια και ο Θέμος, κόλλησε την ταμπέλα φαρδιά πλατιά. "Μπουμπούκος". Αυτό ήτανε. Το μόνο τώρα που μένει είναι να μάθουν και στο ευρωκοινοβούλιο ότι ένας έλληνας βουλευτής κυκλοφορεί με το nick "Μπουμπούκος".
Όχι ότι με χαλάει, βέβαια. Την ξέρετε την άποψή μου για την εν λόγω κομματική πλευρά. Αλλά, μια με την Σαρρή, μία με τον Πλεύρη - πατέρα και υιό -, μία με τον Λιάκουρα, και τώρα με τον Μπουμπούκο, αυτός ο Πρόεδρος τι περιμένει για να καταλάβει ότι δέκα εκατομμύρια πολίτες, πλήν των τριακοσίων χιλιάδων αιματολογικώς γνησίων ΕΛλήνων που τους ψήφισαν, έχουν αρχίσει εν χορώ το "ώωωωωαααααααα";;;

Disco Lies

Η Οδύσσεια ενός κοτόπουλου, δια χειρός του γνωστού και μη εξαιρετέου Moby, ο οποίος, ως άλλος Καίσαρας, ήλθον, είδον και, αφού μας πήρε και τα ρέστα, απήλθον νικητής. Το καλύτερο σιγκλάκι της χρονιάς, μακράν το ευφυέστερο βίντεο από τον καιρό του αμίμητου "Tonight" των Smashing Pumpkins και κατά παρασάγγας τα αισθησιακότερα φωνητικά, από την Μαζέψτε-Τα-Σάλια -Σας Shayna Steele. Απολαύστε το...

Η φιλοσοφία του καπνού

Κάθομαι, στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τσιγάρο...καπνός...κάπνισμα. Η ιεροτελεστία της νικοτίνης.
Δεν πάνε πολλές εβδομάδες που συναντήθηκα με την φίλη μου την Βίκυ. Ανάμεσα στα διάφορα "περί ανέμων και υδάτων", μου έδωσε μια παραγγελία. Να γράψω κάτι για το κάπνισμα. Η ίδια βρίσκεται σε εκείνη την ενδιάμεση φάση όπου θεωρητικά το έχεις κόψει, αλλά δεν θέλει και πολύ για να ξανακυλήσεις σ' εκείνον τον υπέροχο βούρκο που σε κάνει πολλές φορές να παίρνεις τους δρόμους στις τρεις τα μεσάνυχτα και να ψάχνεις ανοιχτό περίπτερο. Εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος αυτή, στο στάδιο της αποτοξίνωσης, ψωνάρα τεραστίων διαστάσεων εγώ, ανθρώπινο φουγάρο, δεν άργησα να συμφωνήσω. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκολλήσω λίγο από την συγγραφική ανομβρία που με έχει κρατήσει μακριά από το blog εδώ και σχεδόν ένα μήνα.
Κι εδώ παρουσιάστηκε το πρώτο πρόβλημα, πρόβλημα που γίνεται αναπόφευκτο όταν έχεις να κάνεις με συγγραφή κατά παραγγελία: τι στο διάολο να γράψω; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι δεν κατάλαβα λέξη σχετικά με το τι ήθελε να γράψω - και έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι ούτε η ίδια ήξερε. Το σίγουρο είναι ότι δεν ήθελε να γράψω για τα αρνητικά αποτελέσματα του καπνίσματος. Ούτε και για την ιστορική φύση του καπνίσματος. Επίσης, πιθανότατα δεν ήθελε και κάποια φιλοσοφική ανάλυση - αν υποθέσουμε ότι υπάρχει φιλοσοφία πίσω από το κάπνισμα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω και να δω τι θα βγει.
Ως κάπνισμα ορίζεται η εισπνοή του καπνού αποξηραμένων φυτών που καίγονται, και ανέκαθεν αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του εκάστοτε κοινωνικοπολιτικού status quo. Η αρχική εφαρμογή του καπνίσματος είχε να κάνει με την θρησκεία και ιδιαίτερα την μελλοντολογία. Σαν συνήθεια, η πηγή της είναι η Αμερική και έχει καταγραφεί εδώ και περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια. Μην μου πείτε τίποτα για την Πυθία - τούτη η τρελή δεν κάπνιζε τίποτα, απλά μάσαγε φύλλα δάφνης και μετά άρχιζε τις παλάβρες της. Σήμερα βέβαια δεν καπνίζουμε για να προβλέψουμε το μέλλον, αλλά καπνίζουμε για την επίδρασή του. Και δεδομένου ότι ο καπνός δεν είναι ναρκωτικό αλλά ευφορικό, ως κάπνισμα δεν νοείται η χρήση χασίς ή κρακ.
Από κει και πέρα, υπάρχει ποικιλία ως προς το μέσον του καπνίσματος. Η αρχαιότερη μορφή καπνίσματος γίνεται με την χρήση πίπας (παρακαλώ να μην αρχίσουν τα ανόητα σεξιστικά σχόλια), συνήθως πήλινης ή ξύλινης. Εδώ λίγη προσοχή: το τσιμπούκι είναι άλλο πράγμα από την πίπα (επαναλαμβάνω την προτροπή μου σχετικά με τα σχόλιά σας). Το τσιμπούκι είναι το καλάμι που χρησιμοποιείται για το τράβηγμα του ναργιλέ (λέγεται και μαρκούτσι) εξ'ου και η σύνθετη λέξη cibuk-oglan, που αναφέρεται στο παιδί που αναλάμβανε την προετοιμασία του ναργιλέ για τον θαμώνα, λέξη η οποία κατέληξε στην ελληνική απόδοση "τσογλάνι". Η πίπα λοιπόν είναι άλλο πράγμα. Όσο για το τσιγάρο, είναι ισπανικής προελευσης - cigar - και στην αρχή επρόκειτο για τυλιγμένα φύλλα αποξηραμένου καπνού. Αυτό το τελευταίο το ξέρουμε ως πούρο (μην τολμήσετε να αναφέρετε τον Bill Clinton) και απλά αναφέρεται στην καθαρότητα του καπνού. Η σημερινή μορφή του τσιγάρου είναι σχετικά πρόσφατη, μόλις του 18ου αιώνα.
Είναι γνωστές οι αρνητικές επιδράσεις του τσιγάρου. Πολλές από αυτές προέρχονται από τον καπνό, άλλες από το χαρτί. Προσωπικά καπνίζω στριφτά - Old Holborn Aromatic με Rizzla γλυκόριζα. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτα, αλλά πρώτον είναι οικονομικότερο και δεύτερον, διασκεδάζω λίγο τις εντυπώσεις.
Πολλές φορές έχω έρθει αντιμέτωπος με αντικαπνιστές. Όντας κι εγώ στο παρελθόν ένας από αυτούς, τους καταλαβαίνω απόλυτα - μέχρι ενός σημείου όμως. Θα συμφωνήσω ότι το κάπνισμα βλάπτει. Θα συμφωνήσω ότι βλάπτει όχι μόνο εμένα, αλλά και αυτούς (όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό, ό,τι και αν λένε για το παθητικό κάπνισμα). Θα φτάσω να συμφωνήσω και στο ότι είναι ενοχλητικό. Δεν θα συμφωνήσω όμως με την αντίδραση του αντικαπνιστικού ρεύματος, που αντιμετωπίζει τους καπνιστές περίπου σα να είναι λεπροί. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα το τέσσερα επί τέσσερα αποθηκάκι που βλέπω σε πολλά μαγαζιά να πλασάρεται ως "χώρος καπνιστών", αποτελεί προσβολή.
Πολλές φορές μου έχουν ζητήσει να το κόψω. Δεν το κάνω για δύο λόγους: πρώτον, δεν μπορώ. Δεύτερον, δεν θέλω. Ό,τι και να συμβαίνει, πρόκειται για μια συνήθειά μου, μια αδυναμία μου, την οποία ζητώ να δεχτήτε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην αρχίσω να απαριθμώ τις εξαιρετικά ηλίθιες συνήθειες που έχετε πολλοί από σας.
Λοιπόν, Βικούλα, αυτό ήταν το post για το κάπνισμα. Δεν συνηθίζω να γράφω επί παραγγελία, και δεν προτίθεμαι να το κάνω στο μέλλον. Κι εσείς οι απανταχού αντικαπνιστές, χαλαρώστε λίγο. Υπάρχουν άλλα, σημαντικότερα προβλήματα από τον τύπο δίπλα σας που ανάβει τσιγάρο.