Από το "Έχω ένα όνειρο" ως το "Ναι, μπορούμε"

Ήταν Αύγουστος του 1963 όταν ένας νεαρός πάστορας από την Ατλάντα στάθηκε μπροστά από το Μνημείο Λίνκολν και έδωσε έναν λόγο που έμελε να σημαδέψει, όχι μόνο την Ιστορία της Αμερικής, αλλά την ιστορία όλου του Κόσμου. Ο λόγος του Martin Luther King έμεινε στην Ιστορία και στην Μνήμη με τον τίτλο "Έχω ένα όνειρο", αλλά ο εμπνευστής του δεν έζησε για να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται. Τέσσερα χρόνια μετά δολοφονήθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, στο Μέμφις, από τα πυρά του James Earl Ray. Μια εποχή τελείωνε και μια καινούρια άρχιζε - όπως συμβαίνει με κάθε πολιτική δολοφονία.

Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε, και ένας άλλος λόγος ήρθε για να γραφτεί στην Ιστορία. Χθές, γύρω στις 4:00 το πρωί ώρα Ελλάδας, ο Barack Obama έδωσε τον νικητήριο λόγο του στο Grant Park του Σικάγο, έναν λόγο για τον οποίο θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι θα μείνει στην ιστορία με το όνομα "Ναι, μπορούμε" ("Yes, we can"). Έναν λόγο τον οποίο θεωρώ σημαντικό, όχι μόνο γιατί δώθηκε από τον πρώτο Αφροαμερικανό στην Ιστορία που κέρδισε την προεδρία των Η.Π.Α, αλλά και γιατί στο κοινό του είδα να πραγματοποιείται, επιτέλους, με τρόπο αδυσώπητα ξεκάθαρο, το όνειρο του Martin Luther King.

Η χθεσινή συντριπτική νίκη του Obama δεν ήταν μόνο πολιτική. Κατάφερε κάτι που οι Ρεπουμπλικανοί έχουν να επιτύχουν από την εποχή του Eisenhower, και οι Δημοκρατικοί, στην παρένθεση της προεδρίας Clinton, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να χάσουν: να κερδίσει τον λαό. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την αλήθεια: ένα απίστευτο 65% προσέλευσης στην κάλπη (το μεγαλύτερο στην ιστορία), 60% στον πληθυσμό μέχρι 30 ετών, ένα αναμενόμενο αλλά και πάλι απίστευτο 96% στους Αφροαμερικανούς και στους Λατινογενείς, 52% στο σύνολο ψηφοφόρων (εκεί που οι Δημοκρατικοί πάντα ζορίζονται να πετύχουν το 50%). Ήταν η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που ο λαός πραγματικά μίλησε.

Σίγουρα η νίκη Obama δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές του ικανότητες - οι οποίες υπάρχουν και είναι σαφείς. Ένα ποσοστό των ψηφοφόρων - είμαι σίγουρος γιαυτό - δεν ψήφισε υπέρ του Obama, αλλά εναντίον του Bush. Η Αμερική, καθώς και κάποια δισεκατομμύρια ανα την υφήλιο, έχουν σιχαθεί τους Ρεπουμπλικανούς στο τιμόνι της μεγαλύτερης υπερδύναμης στον κόσμο, και αυτή ήταν η ευκαιρία που έψαχναν. Εδώ κολλάει το παπανδρεϊκό "φτάνει πια". Και ο Obama όχι μόνο το εκμεταλλεύτηκε αυτό, αλλά παρουσίασε και την λύση. Την ώρα που ο McCain και η αχώνευτη hokey-mom Sarah Palin αναλώνονταν σε επιθέσεις ενάντια στον Obama, αυτός παρουσίαζε την ατζέντα του και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Με μια καμπάνια που ήδη έχει καταχωρηθεί σαν η καλύτερη όλων των εποχών, ο Obama παρουσίασε μια λύση βιώσιμη, λογική και με προοπτικές, μια λύση που όχι μόνο υπόσχεται, αλλά καλεί τον λαό να συμμετάσχει και να ηγηθεί ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που λέει "we the people" ( "εμείς ο λαός").

Να ξεκαθαρίσω ότι ψήφισα - τρόπος του λέγειν - Obama δαγκωτό. Όχι μόνο γιατί είναι νεαρός, όχι μόνο γιατί σπάει τα δεσμά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, αλλά γιατί καταλαβαίνει και ενεργεί σύμφωνα με έναν παγκόσμιο και απαράβατο νόμο: ότι κάθε κράτος και κάθε λαός είναι κομμάτι του Κόσμου - κάτι που κανένας Bush δεν κατάλαβε και δεν μπορεί να καταλάβει. Μένει μόνο να δούμε τι θα κάνει για να πραγματοποιήσει τα όσα πιστεύει.

Update:Ο λόγος του, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Google.

Thriller

Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλο αυτό είναι a capella.Κι όμως είναι!!!Το μόνο που χρειάστηκε ο τύπος είναι μια webcamera, ένα μικρόφωνο, το λαρύγγι του και...350 ώρες δουλειάς!!! Το αποτέλεσμα είναι το πιο απίστευτο, kick-ass μοντάζ ήχου που έχω δει στην ζωή μου!!!

Δηλώσεις συμπαράστασης και τα κουλουβάχατα του Βατοπεδίου.

Κάποιοι από τους παλιότερους από σας, ίσως να θυμάστε τις περίφημες εκλογές του 1961, στην διάρκεια των οποίων, πλην των πολιτών αυτής της χώρας, δικαίωμα ψήφου απέκτησαν αίφνης τα...δέντρα και οι πεθαμένοι. Μια μικρή ιστορική αναδρομή δεν νομίζω ότι θα βλάψει όσους από σας δεν υπήρχαν για να ζήσουν αυτή την λαμπρή σελίδα της Δημοκρατικής Ιστορίας της Ελλάδος.
Περίπου ένα μήνα πριν τις προγραμματισμένες εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961, κι εν μέσω των εκλογικών μαγειρεμάτων του εκλογικού νόμου μεταξύ εκλογικού Καραμανλή (θείου) και μη-εκλογικού παλατιού (Παύλος, κατ'ουσίαν Φρειδεφρίκη), ο Γ.Παπανδρέου (Γ.Α.Π ο 1ος) ρίχνει την μεγάλη βόμβα και δημιουργεί την Ένωση Κέντρου, όχι για να δράσει ως αντιπολίτευση στην Ε.Ρ.Ε, αλλά για να καταγγείλει εκπονηθέν σχέδιο καλπονοθείας από την πλευρά του Καραμανλή. Ο Καραμανλής (θείος) τα κάνει απάνω του και, βλέποντας μια τρομακτικά γρήγορη συσπείρωση των πολιτών γύρω από την νεοσυσταθείσα Ένωση Κέντρου, επισπεύδει τις εκλογές. Ματαίως. Ο Γ.Α.Π ο 1ος φαίνεται ότι έχει πάρει φόρα και τίποτα δεν τον σταματά. Και τότε αποφασίζει ο Καραμανλής (είπαμε, θείος) να βάλει μπρος τα μεγάλα μέσα. Όπου "μεγάλα" βλέπε "εξωκοινοβουλευτικά" και δη "πραξικοπηματικά". Ο βασιλιάς διορίζει υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον μέχρι πρότινος Αρχηγό του Στρατού Κωνσταντίνο Δόβα, ο οποίος, ελεγχθής κυρίως υπό του μυελού του και ουχί υπό του εγκεφάλου του - όπως, άλλωστε, όλοι οι καραβανάδες - εκπονεί το περίφημο "Σχέδιο Περικλής". Η τραγελαφική συνέχεια θα μπορούσε μόνο να αποτελεί θέμα θεατρικής επιθεώρησης.
Υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της απειλής "όσοι δεν ψηφίσουν Ε.Ρ.Ε θα πάνε εξορία", πολίτες ψηφίζουν φανερά έξω από το παραβάν, πεθαμένοι προσέρχονται στις κάλπες, διευθύνσεις που αντιστοιχούν σε πάρκα εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους, χωρικοί ρίχνουν τον φάκελο δύο και τρεις φορές, σε διαφορετικά εκλογικά τμήματα. Κατά την καταμέτρηση, ολόκληρες εκλογικές περιφέρειες δίνουν κωμικοτραγικά ποσοστά, μερικές μάλιστα δίνουν 100% στην Ε.Ρ.Ε. Ο Περικλής τα κατάφερε μια χαρά, δίνοντας τελικό ποσοστό στην Δεξιά 50,81%.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε. Η νοθεία που πρόκειται να σας περιγράψω πιό κάτω δεν αφορά εκλογές, και οι απειλές δεν αφορούν εξορία αλλά το ίδιο το πυρ το εξώτερον. Για άλλη μια φορά όμως οι πεθαμένοι βγαίνουν στο σεργιάνι και, εκτός από ψήφο, ρίχνουν υπογραφές σε δηλώσεις συμπαράστασης. Κι εξηγούμαι.
Από τις 3 Οκτωβρίου, στον κόμβο http://www.petitiononline.com , έχει αναρτηθεί δήλωση συμπαράστασης υπέρ της Μονής Βατοπεδίου, "ίνα αρθεί η άδικος συκοφαντική επίθεσις κατά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου" (τούτο το τελευταίο είναι δικό μου, μην περιμένετε να το δείτε πουθενά). Μέχρι στιγμής, η δήλωση έχει συγκεντρώσει 257 υπογραφές, επιφανών ανδρών και γυναικών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσωπικοτήτων όπως η Άντζελα Δημητρίου - μεγίστη αοιδός - και η Καλομοίρα. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι σχεδόν οι μισές υπογραφές είναι voided (εις την καθομιλουμένη, έχουν σβηστεί), το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι φαίνεται να έχει υπογράψει, και μάλιστα δύο φορές, ο Ηλίας Πετρόπουλος από το Παρίσι, μία μαζί με την γυναίκα του Μαίρη Κουκουλέ, και μία μόνος του. Που το εντυπωσιακό; Πολύ απλά, ο καταπληκτικός αυτός συγγραφέας και λαογράφος, δηλωμένος άθεος και αντιθεϊστής (θαυμάστε την επίθεσή του κατά της Εκκλησίας στο βιβλίο του "Η Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών", 1995), έχει πεθάνει από το 2003!!!
Δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε καθαρή περίπτωση ενός πραγματικά αηδιαστικού ψέματος, ή ότι η Εκκλησία, μαζί με το μονοπώλιο θαυμάτων, κατέχει και την πατέντα για την επικοινωνία με τον άλλο κόσμο, απ'όπου κατάφερε να πάρει την υπογραφή του αγαπητού αυτού συγγραφέα, ο οποίος, δίχως άλλο, σιγοψήνεται στα καμίνια της Κόλασης. Αφήνω σε σας να κρίνετε ποια από τις δύο αυτές εξηγήσεις είναι η πιό πιθανή.

Σορόπια...

Νά'σαι βουλευτής του κοινοβουλίου, νά'σαι ο μάγκας ο πολλά βαρύς, με σαράντα κιλά cojones, απόγονος του Περικλή, του Μεγαλεξάντρου, του Εξαδάχτυλου και όλων των Μακεδονομάχων, νά'σαι έτοιμος να κάνεις ντου στην τουρκιά να πάρεις την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, και να σε λέει η γυναίκα σου Μπουμπούκο...ε, μεγαλύτερη ξεφτίλα δεν έχω ξαναδεί!
Τέτοια έκπληξη του επιφύλασσε η σύζυγος του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη, προσκεκλημμένη στον "Πρωινό Καφέ", μίαν ωραίαν πρωίαν. Είπε ο άνθρωπος να το παίξει ρομαντικός, και της στέλνει στο πλατό μια ανθοδέσμη - δεν θέλω να φανώ κακός, αλλά το πεθαμενί το είχε εκείνη η ανθοδέσμη - συνοδευόμενη από την απαραίτητη ευχητήρια κάρτα, ένεκα του τηλεοπτικού της ντεμπούτο. Τι τό'θελε!!! Μόλις η σύζυγος βλέπει την κάρτα, πετάει το αμίμητο: "Αχχχ, ο γλύκας μου!!! Ο μπουμπούκος μου είναι!!!".
Ρε παιδιά, δε λέω...οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Ορθώς. Διακυρήσσουν τον έρωτά τους. Λαμπρά. Ταιριάζουν σαν άνθρωποι - βλέπετε, η Ευγενία Μανωλίδου (περί ής ο λόγος) είναι συνθέτης, εθνοπατριωτικής υφής, με κύριο έργο τα θούρια και τα εμβατήρια του Τηλεάστυ. Λαμπρότατα! Τι τό'θελες το "μπουμπούκος" κυρία μου; Βουλευτής άνθρωπος και "μπουμπούκος"... πάει; Δεν πάει!!! Δεν πάει με τίποτα, ρε παιδιά!!!
Περί ορέξεως, βέβαια, κολοκυθόπιτα, κατά το ρητόν του θυμόσοφου ελληνικού λαού. Αλλά όταν είσαι, πρώτον, τηλεοπτικό πρόσωπο, δεύτερον, βουλευτής, τρίτον, γνήσιος απόγονος του Αχιλλέα και του Αίαντα - μην πω και του Πατρόκλου, γιατί πολύ δεν θέλουν κάτι θολοκουλτουριάρηδες να αρχίσουν τους συσχετισμούς - , υποτίθεται ότι βαστάς τα λουριά. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά το μάτι μπορεί να βγαίνει εύκολα, το όνομα όμως βγαίνει ευκολότερα. Τίποτε άλλο δεν γύρευε η Ελληνοφρένεια και ο Θέμος, κόλλησε την ταμπέλα φαρδιά πλατιά. "Μπουμπούκος". Αυτό ήτανε. Το μόνο τώρα που μένει είναι να μάθουν και στο ευρωκοινοβούλιο ότι ένας έλληνας βουλευτής κυκλοφορεί με το nick "Μπουμπούκος".
Όχι ότι με χαλάει, βέβαια. Την ξέρετε την άποψή μου για την εν λόγω κομματική πλευρά. Αλλά, μια με την Σαρρή, μία με τον Πλεύρη - πατέρα και υιό -, μία με τον Λιάκουρα, και τώρα με τον Μπουμπούκο, αυτός ο Πρόεδρος τι περιμένει για να καταλάβει ότι δέκα εκατομμύρια πολίτες, πλήν των τριακοσίων χιλιάδων αιματολογικώς γνησίων ΕΛλήνων που τους ψήφισαν, έχουν αρχίσει εν χορώ το "ώωωωωαααααααα";;;

Disco Lies

Η Οδύσσεια ενός κοτόπουλου, δια χειρός του γνωστού και μη εξαιρετέου Moby, ο οποίος, ως άλλος Καίσαρας, ήλθον, είδον και, αφού μας πήρε και τα ρέστα, απήλθον νικητής. Το καλύτερο σιγκλάκι της χρονιάς, μακράν το ευφυέστερο βίντεο από τον καιρό του αμίμητου "Tonight" των Smashing Pumpkins και κατά παρασάγγας τα αισθησιακότερα φωνητικά, από την Μαζέψτε-Τα-Σάλια -Σας Shayna Steele. Απολαύστε το...

Η φιλοσοφία του καπνού

Κάθομαι, στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τσιγάρο...καπνός...κάπνισμα. Η ιεροτελεστία της νικοτίνης.
Δεν πάνε πολλές εβδομάδες που συναντήθηκα με την φίλη μου την Βίκυ. Ανάμεσα στα διάφορα "περί ανέμων και υδάτων", μου έδωσε μια παραγγελία. Να γράψω κάτι για το κάπνισμα. Η ίδια βρίσκεται σε εκείνη την ενδιάμεση φάση όπου θεωρητικά το έχεις κόψει, αλλά δεν θέλει και πολύ για να ξανακυλήσεις σ' εκείνον τον υπέροχο βούρκο που σε κάνει πολλές φορές να παίρνεις τους δρόμους στις τρεις τα μεσάνυχτα και να ψάχνεις ανοιχτό περίπτερο. Εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος αυτή, στο στάδιο της αποτοξίνωσης, ψωνάρα τεραστίων διαστάσεων εγώ, ανθρώπινο φουγάρο, δεν άργησα να συμφωνήσω. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκολλήσω λίγο από την συγγραφική ανομβρία που με έχει κρατήσει μακριά από το blog εδώ και σχεδόν ένα μήνα.
Κι εδώ παρουσιάστηκε το πρώτο πρόβλημα, πρόβλημα που γίνεται αναπόφευκτο όταν έχεις να κάνεις με συγγραφή κατά παραγγελία: τι στο διάολο να γράψω; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι δεν κατάλαβα λέξη σχετικά με το τι ήθελε να γράψω - και έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι ούτε η ίδια ήξερε. Το σίγουρο είναι ότι δεν ήθελε να γράψω για τα αρνητικά αποτελέσματα του καπνίσματος. Ούτε και για την ιστορική φύση του καπνίσματος. Επίσης, πιθανότατα δεν ήθελε και κάποια φιλοσοφική ανάλυση - αν υποθέσουμε ότι υπάρχει φιλοσοφία πίσω από το κάπνισμα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω και να δω τι θα βγει.
Ως κάπνισμα ορίζεται η εισπνοή του καπνού αποξηραμένων φυτών που καίγονται, και ανέκαθεν αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του εκάστοτε κοινωνικοπολιτικού status quo. Η αρχική εφαρμογή του καπνίσματος είχε να κάνει με την θρησκεία και ιδιαίτερα την μελλοντολογία. Σαν συνήθεια, η πηγή της είναι η Αμερική και έχει καταγραφεί εδώ και περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια. Μην μου πείτε τίποτα για την Πυθία - τούτη η τρελή δεν κάπνιζε τίποτα, απλά μάσαγε φύλλα δάφνης και μετά άρχιζε τις παλάβρες της. Σήμερα βέβαια δεν καπνίζουμε για να προβλέψουμε το μέλλον, αλλά καπνίζουμε για την επίδρασή του. Και δεδομένου ότι ο καπνός δεν είναι ναρκωτικό αλλά ευφορικό, ως κάπνισμα δεν νοείται η χρήση χασίς ή κρακ.
Από κει και πέρα, υπάρχει ποικιλία ως προς το μέσον του καπνίσματος. Η αρχαιότερη μορφή καπνίσματος γίνεται με την χρήση πίπας (παρακαλώ να μην αρχίσουν τα ανόητα σεξιστικά σχόλια), συνήθως πήλινης ή ξύλινης. Εδώ λίγη προσοχή: το τσιμπούκι είναι άλλο πράγμα από την πίπα (επαναλαμβάνω την προτροπή μου σχετικά με τα σχόλιά σας). Το τσιμπούκι είναι το καλάμι που χρησιμοποιείται για το τράβηγμα του ναργιλέ (λέγεται και μαρκούτσι) εξ'ου και η σύνθετη λέξη cibuk-oglan, που αναφέρεται στο παιδί που αναλάμβανε την προετοιμασία του ναργιλέ για τον θαμώνα, λέξη η οποία κατέληξε στην ελληνική απόδοση "τσογλάνι". Η πίπα λοιπόν είναι άλλο πράγμα. Όσο για το τσιγάρο, είναι ισπανικής προελευσης - cigar - και στην αρχή επρόκειτο για τυλιγμένα φύλλα αποξηραμένου καπνού. Αυτό το τελευταίο το ξέρουμε ως πούρο (μην τολμήσετε να αναφέρετε τον Bill Clinton) και απλά αναφέρεται στην καθαρότητα του καπνού. Η σημερινή μορφή του τσιγάρου είναι σχετικά πρόσφατη, μόλις του 18ου αιώνα.
Είναι γνωστές οι αρνητικές επιδράσεις του τσιγάρου. Πολλές από αυτές προέρχονται από τον καπνό, άλλες από το χαρτί. Προσωπικά καπνίζω στριφτά - Old Holborn Aromatic με Rizzla γλυκόριζα. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτα, αλλά πρώτον είναι οικονομικότερο και δεύτερον, διασκεδάζω λίγο τις εντυπώσεις.
Πολλές φορές έχω έρθει αντιμέτωπος με αντικαπνιστές. Όντας κι εγώ στο παρελθόν ένας από αυτούς, τους καταλαβαίνω απόλυτα - μέχρι ενός σημείου όμως. Θα συμφωνήσω ότι το κάπνισμα βλάπτει. Θα συμφωνήσω ότι βλάπτει όχι μόνο εμένα, αλλά και αυτούς (όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό, ό,τι και αν λένε για το παθητικό κάπνισμα). Θα φτάσω να συμφωνήσω και στο ότι είναι ενοχλητικό. Δεν θα συμφωνήσω όμως με την αντίδραση του αντικαπνιστικού ρεύματος, που αντιμετωπίζει τους καπνιστές περίπου σα να είναι λεπροί. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα το τέσσερα επί τέσσερα αποθηκάκι που βλέπω σε πολλά μαγαζιά να πλασάρεται ως "χώρος καπνιστών", αποτελεί προσβολή.
Πολλές φορές μου έχουν ζητήσει να το κόψω. Δεν το κάνω για δύο λόγους: πρώτον, δεν μπορώ. Δεύτερον, δεν θέλω. Ό,τι και να συμβαίνει, πρόκειται για μια συνήθειά μου, μια αδυναμία μου, την οποία ζητώ να δεχτήτε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην αρχίσω να απαριθμώ τις εξαιρετικά ηλίθιες συνήθειες που έχετε πολλοί από σας.
Λοιπόν, Βικούλα, αυτό ήταν το post για το κάπνισμα. Δεν συνηθίζω να γράφω επί παραγγελία, και δεν προτίθεμαι να το κάνω στο μέλλον. Κι εσείς οι απανταχού αντικαπνιστές, χαλαρώστε λίγο. Υπάρχουν άλλα, σημαντικότερα προβλήματα από τον τύπο δίπλα σας που ανάβει τσιγάρο.

Dark Knight

Είναι γεγονός ότι ποτέ δεν συμπαθούσα τους υπερήρωες. Κατ' επέκταση, οι ταινίες με πρωταγωνιστές υπερήρωες περνούσαν στα ψιλά της κινηματογραφικής μου παιδείας. Το όλο concept - θεματική αν προτιμάτε - είναι ξεπερασμένο και παλιομοδίτικο: ένας απλός άνθρωπος στην αρχή (λίγοι είναι οι υπερήρωες που δεν ανήκουν στο είδος μας), μετά από κάποιο ατύχημα ή καπρίτσιο (θέλετε ραδιενεργή αράχνη, θέλετε επιστημονικό πείραμα που πηγαίνει στραβα, θέλετε γενετική ανωμαλία...το θέμα είναι ότι ποτέ δεν γίνεται εσκεμμένα) συνειδητοποιεί την μοναδικότητά του και αρχίζει να την χρησιμοποιεί για το γενικό καλό. Κάπου εκεί οι κακοί αρχίζουν να ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια, συνήθως με παρεμφερείς ικανότητες ή αστείρευτα αποθέματα χρήματος και πάντα με την μανία να κατακτήσουν τον κόσμο. Βάλτε στην συνταγή και την απαραίτητη γκόμενα-μπιμπελό-αντικείμενο του πόθου, και η όποια πιθανότητα πρωτοτυπίας παει περίπατο.
Όταν ο υπερήρωας μεταπηδάει από το χαρτί στο πανί, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Παρά τα όσα twist 'n' turns (για όσους δεν κατάλαβαν, πρόκειται για τις μεταστροφές από το κυρίως θέμα που σαν σκοπό έχουν την έκπληξη), τα πράγματα είναι προβλέψιμα και το ίδιο βαρετά. Ξανά μανά ο υπερήρωας αγωνίζεται για το κοινό συμφέρον, ξανά ενάντια σε κάποιον κακό που θέλει τον κόσμο στο τσεπάκι του, ξανά η γκόμενα πέφτει στα πόδια του. Κι αν δεν συμβούν αυτά στην ταινία, θα συμβούν στο sequel το οποίο με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει. Το μόνο που μένει στο τέλος είναι η προσέγγιση: του σκηνοθέτη και κατ' επέκταση της ταινίας.
Επειδή βλέπω ότι ο πρόλογος μακραίνει επικίνδυνα, ας περάσω στο κυρίως θέμα. Ο Batman λοιπόν, δεν κατάφερνε να ξεφύγει από την πεπατημένη. Οι πρώτες προσεγγίσεις του Burton, αν και εξαιρετικά φροντισμένες, δεν καινοτομούν. Το story, τόσο στο "Batman" όσο και στο "Batman Returns" κινείται σε γνώριμα μονοπάτια και δεν προσφέρει τίποτα το καινούριο. Μάχη Καλού-Κακού (Batman-Jocker στην πρώτη, Batman-Penguin στην δεύτερη), η απαραίτητη γκόμενα (Kim Basinger στην πρώτη, γουστάρω-τρελά-Michelle Pfeiffer στην δεύτερη - κι εδώ βρίσκουμε την πρώτη απόπειρα πρωτοτυπίας, καθώς το αντικείμενο του πόθου γίνεται αντίπαλος), η τελική νίκη και η υπόσχεση της συνέχειας. Η οποία συνέχεια καλό είναι να σβηστεί δια παντώς από την Κινηματογραφική Εγκυκλοπαίδεια: πρόκειται για δύο εκτρώματα δια χειρός Joel Schumacher, και το ποιό αποτυχημένο casting στην ιστορία του υπερήρωα (Val Kilmer στην πρώτη, George Clooney στην δεύτερη). Κι ενώ περιμέναμε μια τελειωμένη ιστορία και την κινηματογραφική κηδεία της νυχτερίδας, μπαίνει στον χορό ο Christopher Nolan.
Εδώ πρέπει να σας προειδοποιήσω για κάτι. Μπορεί ο τίτλος του post να ειναι "Dark Knight", αλλά συνειδητοποιώ ότι είναι αδύνατο να προχωρήσω στο ίδιο μοτίβο με παλαιότερες κριτικές που έχω γράψει. Ο Batman της "Nolan" Εποχής αποτελεί μια ολόκληρη θεματική από μόνη της, η ίδια περίπτωση με το "Lord of the Rings" του Jackson, όπου είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις την μια ταινία από την άλλη. Ίσως πριν το "Dark Knight" να ήταν αποδεκτή μια κριτική του "Batman Begins" ως αυτόνομη ταινία, αλλά τώρα που το παζλ έχει συμπληρωθεί, τα πράγματα αλλάζουν. Λίγη υπομονή λοιπόν.
Ο Nolan προσεγγίζει τον ήρωα εντελώς διαφορετικά. Το βασικό στοιχείο εδώ δεν είναι η κλασική συνταγή, αλλά η ψυχολογία του χαρακτήρα. Μην ξεχνάμε ότι ο Nolan είναι "μανούλα" στην ψυχολογία ("Memento"), και ο Batman προσφέρει γόνιμο έδαφος. Από την μια ο Batman/Bruce Wayne και από την άλλη ο Batman/Σύμβολο, οι δύο πλευρές μιας διχασμένης προσωπικότητας που, όσο και να αντιπαλεύουν η μια την άλλη, στο τέλος συμβιβάζονται. Όλα τα αλλα - οι "κακοί", η τελική μάχη, η σωτηρία - απλά πλαισιώνουν το βασικό στοιχείο της ιστορίας, που είναι η μετάβαση/μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε σύμβολο και ο τελικός συμβιβασμός με τα φαντάσματα που τον κυνηγούν.
Στο "Dark Knight", το σύμβολο έχει ωριμάσει. Μέσα από την ωριμότητα αυτη, τα φαντάσματα έχουν ηρεμήσει, ο διχασμένος του εαυτός έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα, και έχει έρθει η ώρα να "πιασει δουλειά".Αυτή την φορά, αντίπαλος δεν είναι ο εαυτός του, αλλά το alter ego του, η υπερβολή του παρανοικού κομματιού του. Ο Jocker δεν είναι απλά ένας "κακός". Είναι η αναπόφευκτη σύγκρουση με τον έξω κόσμο, δεν είναι οι φόβοι που φωλιάζουν στο μυαλό του, αλλά ο Φόβος των άλλων. Εδώ για πρώτη φορά καλείται να γίνει από αντιήρωας ήρωας.
Βλέποντας και τις δύο ταινίες μαζί, τα πράγματα είναι απλά - όσον αφορά το κινηματογραφικό μέρος αυτής της κριτικής (μάλλον ανάλυσης). Ο Christopher Nolan παίρνει έναν τελειωμένο χαρακτήρα και τον αναγεννά από τις στάχτες του, προσφέροντας πρωτοτυπία, φρεσκάδα και ουσία σε ένα κινηματογραφικό είδος που δεν προσφέρεται για κανένα από τα τρια. Στο πιο δύσκολο κομμάτι, στον ρόλο του Batman, ειλικρινά δεν ξέρω ποιός άλλος θα μπορούσε να είναι από τον Christian Bale, ο οποίος ξεπερνά για άλλη μια φορά τον εαυτό του στο ζήτημα του method acting. Σοβαρός, καλά διαβασμένος και με στιβαρή ερμηνεία, απλά και μόνο ο καλύτερος Batman. Σε δεύτερους ρόλους, οι σπουδαίοι Michael Caine και Morgan Friemman, προσφέρουν την εγγύησή της εμπειρίας τους. Το μόνο ατόπημα, η κρυόκωλη και εντελώς ανοργασμική Katie Holmes, διορθώνεται στο Dark Knight από την αγαπημένη μου προστυχόφατσα, την Maggie Gyllelhaal.
Αφήνω για το τέλος το πραγματικό διαμάντι της διλογίας. Χωρίς στην πραγματικότητα να μας έχει προϊδεάσει - η υποψηφιότητα στο "Brokeback Mountain" ήρθε μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα- o Ηieth Ledger κόβει πραγματικά την ανάσα σαν Jocker. Συγνώμη Jack (Nicholson, o Jocker στο πρώτο "Batman"), αλλά, όσο μεγάλος ηθοποιός και να είσαι, ο μικρός σε κάνει σκόνη! Τρομακτικός, με την τρέλα να στάζει σε κάθε του ατάκα, ένα νευρόσπαστο που σκοτώνει γιατί έτσι του ήρθε, ο Jocker του Ledger δεν είναι κλόουν, αλλά αληθινά και ουσιαστικά παρανοικός. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε το πρώτο Όσκαρ ερμηνείας σε ταινία με υπερήρωες, έστω και μεταθανάτιο - ο Ledger βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση, λίγο μετά τα γυρίσματα της ταινίας.
Κλείνω εδώ. Mε λίγα λόγια, η διλογία του Nolan είναι, πολύ απλά, οι καλύτερες ταινίες υπερηρώων, ο Christian Bale ο καλύτερος Batman και η ερμηνεία του Ledger η πιο σοκαριστική μετά την Kathy Bates στο Misery. Περιττό βέβαια να πω ότι δεν πρέπει με τίποτα να τις χάσετε.











Βαθμολογία (Batman Begins).......................................8
Βαθμολογία (Dark Knight).............................................9

International Movie Database (Batman Begins): http://www.imdb.com/title/tt0372784/
International Movie Database (Dark Knight): http://www.imdb.com/title/tt0468569/