Adequatio intellectus et rei

Μετακομίζω

2009-10-01T05:54:00.000-07:00

...όχι γιατί χωρίζω, αλλά γιατί αλλάζω πλατφόρμα. Wordpress κι όποιος αντέξει! Το παρόν blog θα παραμείνει ενεργό εως ότου μεταφερθούν όλα τα άρθρα με ικανοποιητικό τρόπο, και κατόπιν θα εξαφανιστεί στην λήθη της εξέλιξης. Μην βιαστήτε! Ακόμα είμαι στις σκαλωσιές! Τα λέμε στο geyssersz.wordpress.com!

UPDATE: Η μεταφορά ολοκληρώθηκε. Αυτές είναι οι τελευταίες λέξεις που γράφω στο blogger (σνιφ σνιφ κλαψ λυγμ!). Όποιος περάσει απο δω και έχει κάνει το λάθος να με έχει συμπεριλάβει στο blogroll του (zekia, σε σενα μιλάω!!!!!) , ας το ενημερώσει.
Τα λέμε λοιπόν από το καινούριο σπίτι!

BYEEEEEE!!!!!!!! :)

Astor

2009-09-20T13:50:00.000-07:00

Πολλές φορές στην ζωή μου έχει τύχει να επιχειρήσουν να με σηκώσουν για χορό-κάτι το οποίο, φαντάζομαι, έχει συμβεί και σε σας. Σε τέτοιες καταστάσεις, θεωρώ ότι οι άνθρωποι χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: σε αυτούς που σηκώνονται χωρίς καμία αντίρρηση ανεξαρτήτως είδους χορού (από head banging σε thrush metal συναυλία μέχρι ποντιακό Πυρρίχιο), σε αυτούς που υιοθετούν διπλωματική στάση, σταχυολογούν τις πιθανότητες να ρεζιλευτούν και αναλόγως πράττουν, και σε αυτούς που ο χορός είναι κάτι που δεν θα έκαναν ούτε με πιστόλι στον κρόταφο. Χωρίς καμία διάθεση απολογίας, χωρίς ίχνος ντροπής και χωρίς τον παραμικρό ενδοιασμό, δηλώνω υπεύθυνα και υπερήφανα ότι ανήκω στην τρίτη κατηγορία.
Οι λόγοι είναι κυρίως δύο. Πρώτον και προφανέστερον, δεν έχω ιδέα από χορό. Σέβομαι απίστευτα τους επαγγελματίες χορευτές και μου αρέσει αφάνταστα να τους παρακολουθώ (θεωρώ λ.χ απίστευτη απόλαυση το solo του μακαρίτη Michael Jackson στο "Billy Jean" και ούτε ξέρω πόσες φορές έχω δει το "White Nights" μόνο και μόνο για το εκπληκτικό δίδυμο του Mikhail Baryshnikov με τον Gregory Hines), ενώ, αντίθετα, δεν αντέχω να βλέπω ερασιτέχνες, μη επαγγελματίες ή would be χορευτές (ποτέ δεν θα ξεχάσω τις χορευτικές προσπάθειες αρκετών συμμαθητών μου σε disco, οι οποίες εν τέλει θύμιζαν πιο πολύ κατέβασμα ελιάς παρά χορό). Θεωρήστε με ρατσιστή, μισάνθρωπο ή εγωιστή αλλά, όσο και να σας εκφράζει αυτό που κάνετε, αν δεν ξέρετε να χορεύετε όπως πρέπει, μην το κάνετε! Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο απαίσιοι δείχνετε!
Δεύτερος λόγος, και περισσότερο προσωπικός θα έλεγα, είναι ότι ο χορός σαν μέσο έκφρασης δεν με αγγίζει. Υπάρχουν άπειροι τρόποι να εκφράσει κανείς τα συναισθήματά του στους άλλους. Μερικοί ζωγραφίζουν, άλλοι διηγούνται, κάποιοι τραγουδούν, κάποιοι άλλοι γράφουν. Μερικοί προτιμούν τον χορό και, περί ορέξεως, κολοκυθόπιτα. Εγώ χρησιμοποιώ δύο κυρίως τρόπους: το γράψιμο και την μαγειρική - και, επί του δευτέρου, οφείλω να πώ ότι οι crepes Suzette που έφτιαξα σήμερα ήταν απόλυτα ενδεικτικές της ευθυμίας που με διακατέχει εδώ και κάποιες μέρες! Ο χορός ποτέ δεν βρήκε θέση στην λίστα μου.
Οι εξαιρέσεις υπάρχουν όμως για να επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Όχι, δεν έχω χορέψει ποτέ στην ζωή μου (μα ποτέ), αλλά υπάρχουν δύο είδη χορού που θα ήθελα να μάθω, ακόμα κι αν ποτέ δεν τους χορέψω. Το πρώτο είδος είναι οι Ιρλανδέζικες κλακέτες. Αλλά, δεδομένου του ότι αυτό το είδος θέλει πνευμόνια από ελέφαντα και μύες από γιαπωνέζικο ατσάλι (βλέπε Michael Flatley), περνάω στο δεύτερο: τανγκό. Συγκεκριμένα, nuevo tango. Κι αυτό εξαιτίας ενός και μόνου ανθρώπου. Του Astor Piazzolla.

O Astor Pantaleon Piazzolla γεννήθηκε τον Μάρτιο του 1921 στο Mar Del Plata της Αργεντινής. Γόνος ιταλών γονέων καμία σχέση εχόντων με την μουσική, ο Astor έζησε τα περισσότερα από τα παιδικά του χρόνια στην Νέα Υόρκη, όπου η επαφή με την jazz του '30 αλλά και με την κλασική μουσική του J.S.Bach θα καθόριζαν την μετέπειτα πορεία του. Ο πρώτος σταθμός στην ζωή του ήρθε το 1933, στα δεκατρία του χρόνια, όταν συνάντησε τον μεγάλο Carlos Gardel, αυτήν την τεράστια προσωπικότητα του αργεντίνικου tango, ο οποίος τον κάλεσε σε tour. Μετά από συνεχείς αντιρρήσεις του πατέρα του, ο Astor τελικά δεν συμμετείχε. Η "ατυχία" του αποδείχθηκε σωτήρια: σ'αυτή την tour, ο Carlos Gardel και η μπάντα του σκοτώθηκαν σε αεροπορικό δυστύχημα.
Ο Astor Piazzolla επέστρεψε την Αργεντινή το 1937, όπου συμμετείχε σε μπάντες όπως αυτή του Anibal Troilo. Μετά από παρότρυνση του Arthur Rubinstein, o Piazzolla μαθήτευσε δίπλα στον Alberto Gilastera, ο οποίος και αποτέλεσε τον δεύτερο σημαντικό σταθμό στην ζωή του: όχι άμεσα, αλλά έμμεσα, καθώς μέσω αυτού συμμετείχε στην Συμφωνική του Buenos Aires, όπου και κέρδισε υποτροφία για σπουδές στην Γαλλία. Το 1953 μετακόμισε στο Παρίσι, όπου καθηγήτριά του έγινε η Nadia Boulanger. Σύμφωνα με την αυτοβιογραφία του, η Boulanger αντέδρασε θετικά στις συνθέσεις του αλλά, όπως είπε "βλέπω Stravinsky, βλέπω Bartok, βλέπω Ravel, αλλά δεν βλέπω Piazzolla εδώ μέσα!". Στην ερώτησή της για το μουσικό όργανο το οποίο έπαιζε, ο Piazzolla δίστασε να απαντήσει, καθώς το bandoneon θεωρούταν "κατώτερο" για την μουσική παιδεία των Γάλλων αλλά μετά από πιέσεις της δασκάλας του, ενέδωσε και έπαιξε μερικές συνθέσεις του. Η απάντησή της ήταν χαρακτηριστική: "Ηλίθιε! Αυτό είναι Piazzolla!". Αυτό ήταν. Το 1955 σχημάτισε το οκτέτο Buenos Aires, και κέρδισε επάξια μια θέση στο Πάνθεον των μεγαλύτερων συνθετών του αιώνα.
Ακολουθούν δύο από τις συνθέσεις του: το πασίγνωστο και πολυδιασκευασμένο "Libertango" και το θεσπέσιο "Milonga Del Angel".

Update: Η εκτέλεση του Libertango είναι με τους Yo Yo Ma, ενώ στο Milonga Del Angel συμμετέχει στο βιολί ο Fernando Suarez Paz των Fernando Suarez Quartete.Για το πρώτο προτείνω και την καταπληκτική διασκευή των Bond.

PS: Ο κολλητός μου από την Ιουράσια εποχή Ζεράρ, απόφοιτος ΤΕΦΑΑ και ως εκ τούτου εκπαιδευμένος - με σχετική επιτυχία μάλλον - στον χορό, προσπάθησε κάποτε να μου μάθει κάποια βασικά βήματα tango. Δεν ξεκολλάει από το μυαλό μου το πόσο gay φαινόταν!!!

Genesis v2.0

2009-09-08T02:07:00.000-07:00

Ας υποθέσουμε για μια στιγμούλα ότι ο Θεός υπάρχει. Ας προχωρήσουμε λίγο παραπέρα και ας προσθέσουμε στην υπόθεσή μας ότι, όχι μόνο υπάρχει, αλλά είναι και συγκεκριμένος, κατά το Χριστιανικό δόγμα: παντοδύναμος, πανάγαθος, έφτιαξε το Σύμπαν σε επτά ημέρες (πράγμα που αφήνει χώρο για πολλές υποθέσεις σχετικά με το τι έκανε πριν), επεμβαίνει στα καθ'υμάς, ακούει προσευχές, ανταμοίβει τους - κατ'αυτόν- καλούς και τιμωρεί τους κακούς (καμίνι Νο 17 παρακαλώ!). Ας κάνουμε ένα review, έτσι;
Η πρώτη μέρα ήταν το στάδιο pre-production. Το πρώτο πράγμα που έκανε ήταν να ανάψει το φώς και να δημιουργήσει χώρο για το Σύμπαν. Τα πρώτα προβλήματα φάνηκαν εκεί, καθώς ο χώρος του βγήκε πολύ μεγαλύτερος απ'ότι υπολόγιζε, με αποτέλεσμα να μην καταφέρει να τον γεμίσει επαρκώς (είναι γνωστό ότι ο Θεός πάσχει από horror vacui). Ακόμα και σήμερα, το Σύμπαν που έφτιαξε ο Θεός είναι κατά ενενήντα έξι τοις εκατό άδειο.
Την δεύτερη μέρα ο Θεός έκανε μια γενική προετοιμασία για το project "Γη". Το βασικό στάδιο ήταν ο διαχωρισμός των υγρών και των στερεών μέσω ενός καινούριου υλικού, που ονομάστηκε "ουρανός", το οποίο όμως απέτυχε, καθώς όλα τα υλικά κατακάθισαν αφήνωντας τον χώρο πάνω από το διαχωριστικό, εντελώς άδειο.
Την τρίτη μέρα καταπιάστηκε με το κυρίως project, την Γη. Και πάλι, θα μπορούσαμε να πούμε ότι κάτι πήγε στραβά, καθώς, κατά την διάρκεια της συγκέντρωσης των βασικών υλικών, το εβδομήντα τοις εκατό της επιφάνειας πλημμύρισε, αφήνωντας μόνο το υπόλοιπο τριάντα για ό,τι θα επακολουθούσε. Τα λάθη συνεχίστηκαν, καθώς μεγάλες περιοχές είτε ερημοποιήθηκαν είτε πάγωσαν, συρρικνώνοντας κι άλλο την ωφέλιμη επιφάνεια του πλανήτη. Μην έχωντας τον απαιτούμενο χρόνο, πάγωσε το terraforming και προχώρησε στο επόμενο στάδιο, την δημιουργία φυτών. Κι ενώ τα περισσότερα είδη αποδείχτηκαν επιτυχημένα, η κατανομή τους έγινε με πολύ πρόχειρο τρόπο, καθώς σε μερικές περιοχές στριμώχτηκαν ασφυκτικά, ενώ σε άλλες μόνο ένα απειροελάχιστο ποσοστό κατάφερε να φτάσει.
Η τεταρτη μέρα ήταν , κατά γενική ομολογία, δείγμα της προχειρότητας του όλου σχεδίου. Ένα τραγικό λάθος διεπιστώθη - δεν είχαν φτιαχτεί ακόμα τα άστρα και ο Ηλιος της Γης - και, στην προσπάθεια να διορθωθεί, το αποτέλεσμα ήταν τραγικό. Πολλά άστρα άρχισαν να σκάνε με απίστευτη βιαιότητα, άλλα βγήκαν πολύ μικρά αλλά βαριά, άλλα βγήκαν ανεπανόρθωτα ογκώδη και κρύα, ενώ μερικά βγήκαν με τόσο λανθασμένη αναλογία βάρους/όγκου, που άρχισαν να καταπίνουν τα πάντα γύρω τους. Μέσα στον γενικό πανικό, ευτυχώς ο θεός κατάφερε να πετύχει τον Ήλιο της Γης, όχι όμως τελείως, καθώς η ενδεδειγμένη διάρκεια λειτουργίας του βγήκε σχετικά μικρή. Πάντως λειτουργούσε.
Η πέμπτη μέρα αποδείχθηκε εντελώς αποτυχημένη. Ίσως στο πιο μεγαλεπιβολο στάδιο του σχεδίου, την δημιουργία ζωής, τα σχέδια των περίπου δέκα εκατομμυρίων ειδών αποδείχθηκαν εντελώς αναποτελεσματικά, με αποτέλεσμα να εξαφανίζονται το ένα μετά το άλλο. Κρίνωντας την άμεση αντικατάσταση τους επιβεβλημένη, προσπάθησε να δημιουργήσει εκ νέου τα ζώα, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τελικά, στην σημερινή εποχή, από τα περίπου εκατό εκατομμύρια είδη που έφτιαξε, μόνο το ένα τοις εκατό υπάρχει και λειτουργεί ακόμα.
Η έκτη μέρα ήταν και η τελευταία. Ο Θεός δημιουργησε τον άνθρωπο - με αρκετά λάθη στον αρχικό σχεδιασμό, ιδιαίτερα στον σκελετό του είδους, τα οποία όμως παραβλέφθησαν ως "ασήμαντα" - και έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιο της κυριαρχίας του. Οι δυσλειτουργίες όμως των πρώτων δειγμάτων (και ιδιαίτερα του θηλυκού δείγματος το οποίο εμφανίστηκε απαράδεκτα έξυπνο, εν αντιθέσει με το αντίστοιχο αρσενικό που αποδείχτηκε εντελώς μαλάκας) ήταν τόσες πολλές, ώστε κατάφεραν αξιοθαύμαστα να καταστρέψουν τα πάντα. Η κατάσταση δεν διορθώθηκε ποτέ, ενώ οι ελάχιστες απόπειρες του Θεού για αλλαγή (μια εκ των οποίων ήταν και ένα πλήρες reboot με την χρήση Κατακλυσμού) αποδείχθηκαν μάταιες.
Η έβδομη μέρα δεν αξίζει καν αναφοράς. Η έβδομη μέρα καθορίστηκε ως ρεπό, ενώ μια πρώτη αναφορά του σχεδίου από τον ίδιο τον Θεό δημιουργεί πολλά ερωτήματα ως προς την αντικειμενικότητά της, καθως εμφανίζει το project ως "επιτυχημένο", και τον ίδιο τον Θεό ως "ικανοποιημένο".

Σχετικά με την όγδοη μέρα, οι πληροφορίες που έχουμε είναι ασαφείς. Πιθανότατα την όγδοη μέρα, ο θεός έθεσε υποψηφιότητα για το βραβείο "Αρχιτέκτονας της Χρονιάς". Φυσικά, η αίτησή του απορρίφθηκε με συνοπτικές διαδικασίες.

Περί ομορφιάς - Νούμερο Τελευταίο

2009-07-13T14:25:00.000-07:00

Συνεχίζω ακάθεκτος την λίστα με τις δέκα ομορφότερες γυναίκες που έχω γνωρίσει, συμπληρώνοντας την δεύτερη πεντάδα. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, ιδού:

6) Η Βιβή
Υπάρχουν γυναίκες που, ενώ είναι κατα γενική ομολογία όμορφες, τους λείπει το ενδιαφέρον και η πρωτοτυπία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι επιλογές είναι δύο: ή τις ξεχνάς σχεδόν αμέσως, ή επικεντρώνεσαι στο προφανές: στην σεξουαλικότητά τους. Στην περίπτωση της Βιβής, η πρώτη ματιά ίσως οδηγήσει στην παραπάνω αντιμετώπιση, τίποτε όμως δεν θα μπορούσε να αποτελέσει μεγαλύτερη γκάφα. Κι ενώ έρχεσαι αντιμέτωπος με μια by the book μεσογειακή κάρτα, με έντονες ιταλικές επιρροές και τον χυμώδη χαρακτήρα μιας Sofia Loren, συνειδητοποιείς σχεδόν έντρομος ότι παραπλανήθηκες με φρικτό τρόπο. Με την κάθε ματια, ατέλειες κάνουν την εμφάνισή τους για να δέσουν με το σύνολο, δημιουργώντας ένα αποτέλεσμα που ενώ θες να το ξεχάσεις την επόμενη μέρα, καταλαβαίνεις ότι δεν μπορείς. Είναι αυτό που ο Bob Ross περιέγραφε σαν "τυχερά λάθη". Χωρίς αυτά, η Βιβή θα ήταν ακόμα μια κούκλα, χωρίς το κάτι που της έδωσε επάξια μια θέση στην λίστα μου.

7) Η Ελενη
Μπορώ να στοιχηματίσω ότι, αν ο Shakespeare ζούσε σήμερα, θα έδινε τον ρόλο του Puck στο "Όνειρο Θερινής Νυκτός" κατευθείαν στην Ελένη, κι ας είναι γυναίκα (μην ξεχνάμε ότι, τα πρώτα χρόνια, τον ρόλο του Peter Pan στα θεατρικά τον έπαιζε κορίτσι). Στην Ελένη λείπει η ωριμότητα της Βίκυς, η αρχοντιά της Ηρούς και το νεραϊδίσιο σπινθηροβόλημα της Ελλης, αλλά συμπληρώνει και με το παραπάνω τις ελλείψεις της με μια πονηριά και με ένα παιχνίδισμα που σε κάνει να γελάς θέλωντας και μη. Με αστείρευτες δυνατότητες και πολλές υποσχέσεις για το μέλλον, η Ελένη αποδεικνύεται χρησιμότατη προσθήκη στην λίστα μου, μια ομορφιά που αξίζει προσοχής και ανάλυσης.

8) Η Μύρια
Πανδαμάτωρ Χρόνος...Την Μύρια την βλέπω όλο και πιο σπάνια, αλλά κάθε φορά, ο χρόνος που περνάει κάνει το θαύμα του. Σαν το παλιό, καλό κρασί, η ομορφιά της Μύριας κερδίζει σε σταθερότητα. Δυναμική παρουσία, ένας συνδυασμός ισπανικής φλόγας και ελληνικής γλύκας σε σκούρους, παλ τόνους, με πολύ αχνές αλλά διακριτές ασιάτικες επιρροές, ένα σύνολο που κερδίζει μέρα με την μέρα σε σταθερότητα και αρμονία. Πιο λεπτεπίλετο και ευθραυστο δέσιμο από αυτό μιας Jennifer Connely, με το ίδιο όμως βλέμμα και την ίδια αύρα έντονη γύρω της. Προβλέπω ότι σύντομα θα φτάσει σε ενα εντυπωσιακό ζενίθ, αλλά ήδη έχει φτάσει σε ένα στάδιο όπου κερδίζει εύκολα τις εντυπώσεις, σε ενα σημείο όπου δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτε.

9) Η Ιωάννα
Αν η Βιβή είναι συνώνυμη του εκρηκτικού ταπεραμέντου, τότε η Ιωάννα είναι συνώνυμη της ωμής δύναμης. Με ταλαιπώρησε αρκετά μέχρι να βρω έναν τρόπο να την περιγράψω, ώσπου στο player που έχω ανοίξει αυτή την στιγμή, άρχισε να παίζει το "Saviour" των Anggun. Αμέσως όλες οι απορίες μου λύθηκαν. Μια περσόνα βγαλμένη κατευθείαν από τα εξώφυλλα των Evanescence, ένας εντυπωσιακός συνδυασμός από πάγο και φωτιά, μια θύελλα αντιθέσεων, η Ιωάννα θαρρείς ότι ξεπήδησε από κάποιο υπόγειο άνδρο μιας πανίσχυρης dominatrix, έτοιμη να κατακρεουργήσει το ανυπεράσπιστο θύμα της χωρίς να ιδρώσει καν. Η Ιωάννα θα κινδύνευε να περάσει στο πάνθεον της τετριμμένης ομορφιάς, αν δεν σόκαρε με ακόμη μια αντίθεση, από τις εκατομμύρια αντιθέσεις που απαρτίζουν το εντυπωσιακό σύνολο: την πιο γλυκιά, την πιο παιδική, την πιο ανυπεράσπιστη φωνή του κόσμου!

10)Η Αναστασία
Κλείνω την λίστα με μια ανάμνηση. Η Αναστασία αποτελεί την τελευταία της δεκάδας κατά κάποιο τρόπο τιμής ένεκεν, όχι γιατί υπολείπεται σε ομορφιά και σε χαρακτήρα, αλλά γιατί αυτή η ομορφιά δίνει την αίσθηση του deja vu. Ήταν η πρώτη κοπέλα που με έμαθε τι σημαίνει πραγματικά να είσαι όμορφος, χωρίς μάσκες, χωρίς υποκρισίες και χωρίς εντυπωσιασμούς - κατά κάποιο τρόπο της χρωστάω ένα αξιόλογο ποσοστό της αναλυτικής μου σκέψης. Η Αναστασία παραμένει όμορφη γυναίκα, παρά τα δύο της παιδιά και τα δέκα σχεδόν χρόνια έγγαμου βίου. Τυπική ελληνίδα, με ισχυρές δόσεις ευαισθησίας και λεπτότητας, μια ομορφιά όμως που την ξεπερνάς σχετικά εύκολα. Αν μη τι άλλο, η ομορφιά της Αναστασίας θα υπάρχει πάντα κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού μου σαν μια νοσταλγική μνήμη, και καθε φορά που την βλέπω μου αφήνει πάντα αυτή την γλυκόπικρη αίσθηση της ωραίας αλλά οριστικά χαμένης πρώτης φοράς.

Κι εδώ ολοκληρώνω το εγχείρημά μου, ελπίζωντας να πέτυχα τον σκοπό μου. Είναι πάντα ωραίο να ταξινομείς τις σκέψεις σου, να ξεκαθαρίζεις τα συναισθήματά σου, να σταχυολογείς και να ξεκαθαρίζεις όλα αυτά τα μικρά, μεγάλα πράγματα που αποτελούν τις σημαντικές λεπτομέρειες της ζωής σου. Οι όμορφες γυναίκες που υπάρχουν ή υπήρξαν στην ζωή μου, με οποιοδήποτε τρόπο και σε οποιαδήποτε θέση, μου έδωσαν εφόδια που κατά πολύ καθόρισαν το ποιός είμαι και το ποιός θα ήθελα να είμαι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτε άλλο από το να τις ευχαριστήσω!

Περί ομορφιάς - Νούμερο Δύο

2009-07-12T13:03:00.000-07:00

Όπως υποσχέθηκα, επιστρέφω σχετικά σύντομα, με την συνέχεια του post των ομορφότερων γυναικών που είχα την τύχη να γνωρίσω μέχρι τώρα. Θα σπάσω την λίστα σε δύο μέρη, οπότε θα ακολουθήσει ακόμη μια ανάρτηση πάνω στο θέμα.
Πριν ξεκινήσω, οφείλω να ομολογήσω ότι νοιώθω τυχερός που γνώρισα αυτές τις γυναίκες, αλλά και λίγο άτυχος, καθώς αναγκάζομαι να αφήσω μερικές έξω, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι υπολείπονται σε ομορφιά. Επίσης, θέλω να ξεκαθαρίσω κάτι: σκοπός μου δεν είναι να μετατρέψω το post σε παράρτημα του Mr. Lonely Heart. Έτσι, δεν θα δείτε ούτε φωτογραφίες, ούτε κάποιον τρόπο επικοινωνίας (αν και οι περισσότερες έχουν μια σταθερή και αρκετά αξιοπρεπή διαδικτυακή παρουσία). Σκοπός μου είναι να περιγράψω τα δικά μου standard ομορφιάς μέσα από παραδείγματα, δίνοντας περισσότερο βάρος στην προσωπική τους προστασία - και κατ'επέκταση, στην προστασία της όποιας σχέσης μπορεί να έχουμε. Με αυτά τα στοιχεία στο νου, και προσθέτωντας ότι η σειρά δεν είναι ιεραρχική, παίρνω μια βαθιά ανάσα κα ξεκινώ.

1)Η Ηρώ.
Ο θυμόσοφος ελληνικός λαός λέει ότι "αν δεν παινέψεις το σπίτι σου, θα πέσει να σε πλακώσει." Στην περίπτωση της Ηρούς - η μόνη από την λίστα με την οποία έχουμε συγγένεια - θα μπορούσε να ισχύει, αλλά δεν είναι έτσι. Παρουσία και εμφάνιση αρχοντική, βγαλμένη από τις σελίδες της αρχαίας ελληνικής μυθολογίας, η Ηρώ θα μπορούσε να είναι η Eowin του Αρχοντα των Δαχτυλιδιών, ή η Ανδρομάχη της Ιλιάδας. Ματ χρώματα σε γήινους τόνους, με ένα αλλοπρόσαλλο παιχνίδισμα χίππικης διάθεσης από τα 70's να περιφέρεται, το ensemble φέρνει στο νου νότες από Leahy, Runrig και Hevia. Παρά την μια - προς το παρόν - γέννα (ναι, προκειται για μια ευτυχισμένη μητέρα!), ή ίσως εξαιτίας της, καταφέρνει να διατηρήσει την intellectual αυρα που πάντα την περιέβαλλε. Και δεν θεωρώ σύμπτωση που ένας από τους αγαπημένους της συγγραφείς είναι ο Tom Robbins.

2)Η Ράνια
Με την Ράνια βρισκόμαστε μπροστά σε μια κλασική περίπτωση βόρειας ομορφιάς συνδυασμένης με μια γενναία δόση μεσογειακής λάμψης. Με μια εμφάνιση που σε κάνει να νομίζεις ότι τα ανοιχτά χρώματα φτιαχτηκαν ειδικά γιαυτή, η Ράνια καταστρατηγεί όλους τους κανόνες των ελληνικών προτύπων και ζωντανεύει την όπερα των Nibelungen με τον ρόλο της Kriemhild κομμένο και ραμμένο πάνω της. Εξαιρετικά προσεγμένη, είναι μικροκαμωμένη αλλά καταφέρνει να κυριαρχεί με μια καθολικότητα που σπάνια την παραβλέπεις. Και πρέπει να προσθέσω και το κυρίαρχο στοιχείο της, αυτό που αν το προσέξεις, δεν ξεκολλάς: τα δίχρωμα μάτια της, το ένα πράσινο και το άλλο καφέ ανοιχτό!

3)Η Βίκυ
Τα πράγματα εδώ είναι ξεκάθαρα, αλλά λίγο παράξενα. Η Βίκυ δεν είναι η γυναίκα που θα προκαλέσει μποτιλιάρισμα στον δρόμο, σφυρίγματα θαυμασμού και σχόλια από λατίνους εραστές. Το σύνολο είναι κλασικό: σκούρα παλέττα με ανοιχτούς τόνους, κυρίως στο δέρμα, η παλιά, καλή, γαλλική συνταγή που υμνούν γυναίκες όπως η Marion Cotillard, η Anne Parillaud και η Audrey Totau, σταθερά δεμένη και με στιβαρότητα που αποτελεί εγγύηση για πολλά χρόνια. Ένα τέτοιο σύνολο θέλει τον χρόνο του, σαν ένα μπουκάλι Hennessy είκοσι ετών, πρέπει να αναπνεύσει και να αναπτυχθεί. Απο κει και πέρα, έχουμε μπροστά μας ένα υλικό έτοιμο για το καναβάτσο του Hopper και του Millet. Με ρεαλισμό, σοβαρότητα και την σοφία αιώνων, η Βίκυ είναι ένα σύνολο από άπειρες λεπτομέρειες που δεν μπορείς να ησυχάσεις αν δεν ανακαλύψεις. Αν ήταν ξανθιά, θα ήταν η Kate Blanchet ή η Kate Winslet, αλλά ευτυχώς που δεν είναι!

4) Η Έλλη
Κι εδώ έχουμε μια ιδιαίτερη περίπτωση, καθώς η Ελλη είναι η μόνη από την λίστα την οποία δεν πρόκειται να ξαναδώ. Η μετακόμισή μου στέρησε το καφέ στο οποίο δούλευε, μαζί με την εντατική μελέτη της παρουσίας της, αλλά τα πέντε αυτά χρόνια ήταν αρκετα για να κερδίσει μια θέση εδώ. Σχεδόν δίδυμη περίπτωση με την Ράνια, αλλά πιο ανοιχτόχρωμη και αιθέρια, η Έλλη προσθέτει και την παιδικότητα στην παλέττα της. Η αύρα της λιγότερο στιβαρή και σταθερή από της Ράνιας, αλλά κυριαρχεί και γεμίζει τον χώρο με την ίδια αποτελεσματικότητα. Αν την συγκρίνουμε με την δίδυμη περίπτωση, η Έλλη υπερτερεί σε ένα σημείο: στην κίνησή της, η οποία είναι πιό ρέουσα, πιο απαλή και πιο γυναικεία απο της Ράνιας.

5)Η Αφροδίτη
Ίσως η πιο δύσκολη απόφασή μου, καθώς με την συγκεκριμένη έχουμε μεγαλώσει μαζί, και με τον αδελφό της είμαστε κολλητοί περισσότερο απ'ότι μπορώ να θυμηθώ. Η μουσική βιομηχανία καλείται εδώ να δώσει κάτι από το πλούσιο υλικό για την περιγραφή της συγκεκριμένης γυναίκας. Η πιο πολύχρωμη παρουσία της λίστας, με χρωματική γκάμα που καλύπτει σχεδόν όλο το ορατό φάσμα, η Αφροδίτη φιγουράρει αλλοτε σαν το alter ego της Miky Berenyi των Lush, άλλοτε σαν ένα φασματικό αντίγραφο της D'Arcy των Smashing Pumpkins, και πότε σαν ροκ περσόνα των αρχών των 80's, δίπλα στην Johnette Napolitano. Πολύπλευρη παρουσία, ένας πραγματικός χαμαιλέοντας, έχει εντουτοις μια πραγματικότητα σχεδόν απτή, αδιαμφισβήτητη. Τώρα που το σκέφτομαι, καταλαβαίνω κάτι απλό: όμορφη ή όχι, με τα δικά μου πρότυπα ή όχι, ο πολύπλευρος χαρακτήρας της κάνει την παρουσία της στην λίστα σχεδόν επιτακτική.

Εδώ κλείνει η πρώτη πεντάδα. Θα ολοκληρώσω την λίστα στο επόμενο post, το οποίο δεν θα αργήσει να έρθει. Όσοι βρήκατε ενδιαφέρον το όλο εγχείρημα, λίγη υπομονή. Για τους υπόλοιπους, ο τελευταίος παρακαλείται να κλείσει την πόρτα.

Περι ομορφιάς - Νούμερο Ένα

2009-07-09T14:20:00.000-07:00

Δεν πρόκειται - και δεν ήταν στις προθέσεις μου - να κάνω κάποια εμπεριστατωμένη έρευνα στο θέμα της ομορφιάς. Εξάλλου, είναι κοινό μυστικό ότι η ομορφιά είναι μια καθαρά υποκειμενική έννοια, ισχύουσα μόνο ως αυστηρά προσωπικό κριτήριο και όχι ως καθολικώς αποδεκτή αξία. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι μια προσωπική λίστα (πάλι!) με τις δέκα ομορφότερες γυναίκες που έχω γνωρίσει προσωπικά.
Εδώ θα διστάσω λίγο, καθώς ένα τέτοιο εγχείρημα ενέχει πολλούς κινδύνους, όσον αφορά ειδικά τις αναγνώστριες αυτού του post. Λίγη υπομονή καθώς αναλύω αυτούς τους κινδύνους, σε μια προσπάθεια να τους αποτρέψω στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό.
Πρώτον, η επίδοξη αναγνώστρια που θα δει τον εαυτό της απόντα από την σχετική λίστα, θα οδηγηθεί αυτόματα στο συμπέρασμα ότι κρίνεται ανεπαρκής από την αφεντιά μου. Μέγα λάθος, βέβαια, και παρακαλώ να προσέλθει την επαύριο με τον κηδεμόνα της. Κι εξηγώ, όσο πιο απλά γίνεται.
Πιστεύω ότι είμαι αρκετά σαφής όταν ισχυρίζομαι ότι η ομορφιά είναι αυστηρά προσωπική υπόθεση. Ως εκ τουτου, λίγη σημασία έχει (και θα πρέπει να έχει ) η αξιολογική μου κρίση. Εξάλλου, η ομορφιά δεν αποτελεί κριτήριο αξιολόγησης χαρακτήρα. Με άλλα λόγια, κυρίες μου, η συμπεριφορά μου απέναντί σας και η γνώμη μου για το άτομό σας, δεν έχει επ'ουδενί να κάνει με την εμφάνισή σας. Κατ'επέκταση, η απουσία σας από την λίστα κρίνεται ως κενή νοήματος.
Δεύτερον, υπάρχη η τάση να συνδέεται η αξιολογική κρίση της ομορφιάς με την ερωτική επιθυμία. Αν και υπάρχει ένας κόκκος αλήθειας στην παραπάνω τάση (κυρίως βιολογικής και, ειδικότερα εξελικτικής, βάσης, τόσο μεγάλης πολυπλοκότητας όμως που δεν θα μπω στον κόπο να επεκταθώ), είναι μια τάση που, ειλικρινά, ούτε καταλαβαίνω, ούτε αποδέχομαι. Η ερωτική και συναισθηματική έλξη είναι ένα εξαιρετικά πολύπλοκο φαινόμενο, το οποίο επεκτείνεται σε απειράριθμα πεδία της ανθρώπινης υπόστασης, από την βιολογία ως την φιλοσοφία. Η εξωτερική ομορφιά, αν και συμπεριλαμβάνεται ως κριτήριο, από ένα σημείο και μετά χάνει παντελώς την αξία της. Αν πιστέψετε, έστω και για μια στιγμή, ότι τρέφω ερωτικά συναισθήματα απέναντί σας, μόνο και μόνο από την ύπαρξή σας στην λίστα, λυπάμαι, αλλά μείνατε μετεξεταστέες. Προσέλθετε τον Σεπτέμβριο καλύτερα διαβασμένες. Αν φοβάστε κάτι τέτοιο - και παλι, αδυνατώ να καταλάβω γιατί κάποιος θα έπρεπε να φοβάται τα συναισθήματα κάποιου άλλου, αλλά βλέπω ότι πολλές φορές ισχύει -, όσο περνάει ο καιρός τόσο δυσκολεύομαι να τα αναπτύξω, οπότε ελπίζω να καθησυχαστείτε.
Ποιός ο λόγος λοιπόν αυτού του post; Άστοχη ερώτηση, αλλά ας προσπαθήσω να απαντήσω. Πολύ απλά, κανένας σημαντικός. Σε ένα blog, πολλά post στερούνται σκοπού και νοήματος, και λειτουργούν απλά ως τρόπος εκτόνωσης κάποιας εσωτερικής πίεσης ή ανάγκης. Επί του συγκεκριμένου, την σπίθα άναψε το post του wonderwall στο backtomono, όπου παρατίθεται μια ανάλογη λίστα με κυρίες της μουσικής βιομηχανίας, ένα post που θα μπορούσε να φέρει τον τίτλο "Το Όργιο του Πλαστικού Χειρουργού" ή "Η Χαρά του Ρεκτιφιέ". Κι επειδή ανάλογες λίστες έχουν γίνει άπειρες, είπα να ξεφύγω λίγο από τα τετριμμένα.
Μετά από την μακροσκελή εισαγωγή μου, η λίστα θα ακολουθήσει προσεχώς (σχετικά σύντομα βέβαια). Σε επόμενο επεισόδιο θα γνωρίσουμε μερικές κυρίες της καθημερινότητας, μερικές κοπέλες της διπλανής πόρτας για τις οποίες πιστεύω ότι ο Θεός, αν υπάρχει (ποιητική αδεία βέβαια, μην νομίσετε ότι αγίασα!), είχε μεγάλα κέφια όταν τις έφτιαχνε.

The Raven

2009-06-28T12:35:00.000-07:00

Δεν ξέρω ακριβώς τι αποτέλεσε το έναυσμα για το σημερινό post, η αλήθεια είναι όμως ότι καιρό ήθελα να καταπιαστώ μαζί του. Γενικά είμαι άνθρωπος που του αρέσει η λογοτεχνία και η ποίηση, πάσχω όμως από την έλλειψη δύο σημαντικών προσόντων που θεωρώ - κατά την ταπεινή μου γνώμη, πάντα - σημαντικά, αν όχι ουσιώδη, για την κατανόηση και την εκτίμηση των δύο αυτών μορφών Τέχνης.
Το πρώτο είναι μια, κατά τα φαινόμενα, έμφυτη έλλειψη ευαισθησίας και ρομαντισμού. Χωρίς αυτά, είναι σχεδόν αδύντη η ταύτιση με τον κεντρικό χαρακτήρα και, κατ'επέκταση, με το κεντρικό θέμα του λογοτεχνικού δημιουργήματος ή του ποιήματος. Χάνεται έτσι η απόλαυση της ανάγνωσης - και η ανάγνωση, όσο υποτιμημένη και να είναι, αποτελεί πράξη ίσης αξίας με την συγγραφή.
Το δεύτερο είναι μια αδύναμη μνήμη, η οποία κατά καιρούς με ταλαιπώρησε σε πολλούς τομείς της ζωής μου. Στα σχολικά μου χρόνια, η συμμετοχή μου σε οποιαδήποτε σχολική εκδήλωση ήταν de facto αδύνατη, εξαιτίας ακριβώς της αδυναμίας του μυαλού μου να συγκρατήσει ταξινομημένες πληροφορίες - ενώ στις αταξινόμητες και χαοτικές πληροφορίες, κατά ειρωνικό τρόπο, τα πάω μια χαρά. Μοιραία λοιπόν, η κατανόηση και εκτίμηση, της ποίησης ειδικά, συναντά ανυπέρβλητα εμπόδια.
Φυσικά, οι κανόνες υπάρχουν για να έχουν και εξαιρέσεις. Και μια από αυτές, στο πεδίο της ποίησης, είναι το "Κοράκι", το κατά γενική ομολογία αριστούργημα του E.A.Poe. Μαζί με το "Song Of Wandering Angus" του αγαπημένου W.B.Yeats, είναι τα δύο ποιήματα που κατάφερα να μάθω απ'έξω, και μάλλον πρόκειται και για τα μοναδικά. Με το πρώτο θέλω να καταπιαστώ εδώ, μιά και το δεύτερο είναι λιγότερο γνωστό - αν και θεωρώ ότι δεν υπολείπεται σε ομορφιά και λυρικότητα, τόσο σε σύγκριση με το corpus του Yeats, όσο και γενικά με την παγκόσμια ποίηση του 19ου αι.
Καταρχήν, να ξεκαθαρίσω ότι το "Κοράκι" δείχνει την πραγματική του αξία στο πρωτότυπο. Όσο καλή μετάφραση και να πετύχετε - και έχω προσωπικά πετύχει πολλές αξιόλογες, καθώς και πολλές άθλιες - , με τίποτα δεν πρόκειται να εκτιμήσετε την αληθινή του ομορφιά και δύναμη αν το διαβάσετε στα ελληνικά. Σίγουρα ενδείκνυται μια καλή γνώση της αγγλικής (δεν λέω ότι είμαι απόφοιτος της Οξφόρδης αλλά ένα ρημαδο-Profficiency χρειάζεται) μια και το κείμενο σε πολλά σημεία υιοθετεί μια αρχαΐζουσα γλώσσα (επηρεασμένο, σύμφωνα με τον ίδιο τον Poe, από τον Charles Dickens, αλλά και από την Elizabeth Barret), αλλά αυτό που πραγματικά είναι εντυπωσιακό δεν είναι τόσο η πρακτική πλευρά της γλώσσας, αλλά το πως αυτή δένει με το μέτρο και με τον ρυθμό του ποιήματος. Γενικά ο Poe είναι λίγο αδύναμος στην ποίηση - θεωρώ κλάσης ανώτερα τα πεζά του και τις διατριβές του - αλλά εδώ πραγματικά δίνει ό,τι καλύτερο έχει, φτάνοντας σε σημεία που δεν έφτασε ούτε με τον "Arthur Gordon Pym", ούτε με το "Masque of The Red Death". Όσον αφορά το "Κοράκι", o Poe κέρδισε επάξια μια θέση ανάμεσα στους κορυφαίους χρήστες της αγγλικής γλώσσας, μαζί με τον James Joyce και τον Herman Melville.
Σε δεύτερο επίπεδο, η τελευταία στάντζα φέρνει δάκρυα στα μάτια. Δεν νομίζω ότι έχω ξανασυναντήσει ποιητή ή λογοτέχνη να αποδίδει με τέτοιο τρόπο την μοναξιά και την αίσθηση της απώλειας, την ψυχική κούραση και τον πόνο του θανάτου:

"And the raven, never flitting, still is sitting, still is sitting,
on the palid bust of Pallas, just above my chamber door.
And his eyes have all the seeming of a demon's that is dreaming
and the lamplight o'er him streaming throws his shadows on the floor
and my soul from out that shadow that lies floating on the floor
shall be lifted-nevermore"

Ποτέ πια, λέει το κοράκι, και στον τελευταίο στίχο ο χαρακτήρας επιτέλους το καταλαβαίνει. Μερικές φορές, ότι και να γίνει, όσο και να προσπαθήσουμε, είναι όντως αργά - για ο,τιδήποτε. Παθών και ο ίδιος - η αγαπημένη του Virginia Clemm, η Lenore του ποιήματος, μονίμως άρρωστη και φιλάσθενη, θα πεθάνει δύο χρόνια αργότερα από φυματίωση, και ο ίδιος θα την ακολουθήσει λίγο μετά, στις 7 Οκτωβρίου 1849 - στο "Κοράκι" φαίνεται να εγκαταλείπει, τόσο τον κόσμο στον οποίο ζει όσο και τον κόσμο στον οποίο ελπίζει. Καταθέτει τα όπλα και παραδίδεται στο αναπόφευκτο τελος το οποίο, φυσικά, δεν αργεί. Απο τους Καταραμένους, ούτε ο Baudelaire, ούτε ο Byron, ούτε ο Shelley, καταφεραν να αποδώσουν την αίσθηση του ανθρώπου που, πραγματικά, κουράστηκε να ζει, τουλάχιστον όχι με την πρόζα που επιδεικνύει ο Poe στο "Κοράκι".
Όταν πρωτοδιάβασα το "Κοράκι", με πιάσανε τα κλάμματα. Μη γελάτε! Εγώ ο αναίσθητος και ο αντι-ρομαντικός, καθόμουν και έπνιγα τους λυγμούς μου σα μικρό παιδί, διαβάζοντας ξανά και ξανά την ομορφότερη αλλά και τραγικότερη ερωτική ιστορία που έχω διαβάσει ποτέ. Κανένα άλλο ποίημα δεν με επηρέασε τόσο πολύ και, πραγματικά, ένοιωσα μεγάλη έκπληξη όταν διαπίστωσα ότι μου είχε μείνει ανεξίτηλα στο μυαλό. Από τότε έχω προσπαθήσει να απομνημονεύσω κι άλλα - χαρακτηριστικό παράδειγμα το "Oh, Captain, My Captain" του Walt Whitman. Μάταια.

Ουουου...Μπιλ Γκεητς...an update

2009-06-10T14:23:00.000-07:00

Ελπίζω να θυμάστε το προηγούμενο post μου, στο οποίο εκθείαζα την πρώτη μου επαφή με το Linux και ειδικότερα με την τελευταία διανομή του Ubuntu, τον Jaunty Jackalope (οι τυπολάτρες αυτού του κόσμου θα ξέρουν την έκδοση με το εντελώς άχαρο αλλά περιεκτικό 9.0.4), ενώ παράλληλα εξέφραζα το μίσος και την αηδία μου για το κωλόπαιδο με τα πατομπούκαλα, από την αρπάγη του οποίου ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω. Τρεις μέρες μετά, θα ήθελα να σας διηγηθώ την περιπέτειά μου, η οποία εύχομαι να αποτελέσει οδηγό και κινητήριο μοχλό για όσους περάσουν από δω.
Μετά από μερικές μέρες πειραματισμών και άγχους, ο κερασφόρος λαγός υστερούσε σε ένα και μόνο σημείο, ένα σημείο δυστυχώς καίριο για την μετέπειτα πορεία του:την σύνδεση στο internet. Όπως και να το δει κανείς, όλες οι διανομές linux είναι λειτουργικά που ενσωματώνουν πλήρως την φιλοσοφία του διαδικτύου, χωρίς το οποίο είναι μισές, ατελείς και, εν τέλει, δυσλειτουργικές.Η απόφαση για την μετάβαση από Windows σε Linux οφείλει να ξεκινήσει από αυτό το σημείο.Και στην δική μου περίπτωση, η σύνδεση με την οποία είχα συνηθίσει να δουλεύω τόσο καιρό, παρουσίαζε ένα αδυνατο σημείο, θαρρείς ανυπερβλητο. Και το όνομα αυτού, Sagem F@st 800. Πρόκειται, πολύ απλά, για το μοντεμάκι το οποίο συμπεριλαμβάνεται σε συνδέσεις OTENet. USB μοντεμάκι, απλό στην σύνδεσή του, σχετικά αξιόπιστο για μέσες καταστάσεις. Αυτά όταν δουλεύεις Windows. Γιατί σε Linux τα πράγματα αλλάζουν δραματικά!
Βλέπετε, η ρημάδα η Sagem, όπως και πολλές άλλες εταιρίες, αδυνατούν να δεχτούν ή να καταλάβουν την φιλοσοφία του open source, με αποτέλεσμα η υποστήριξη των περιφερειακών τους σε περιβάλλον Linux να κρίνεται από ελλειπής μέχρι δραματική. Όσο περνούν τα χρόνια, τέτοιες περιπτώσεις όλο και λιγοστεύουν, αλλά η Sagem κρατάει ακόμη τις απολιθωμένες επάλξεις του περασμένου αιώνα.
Δεν μπορώ να σας περιγράψω το ψάξιμο που έριξα σε άπειρα σημεία για συμβουλές, από ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση με μένα. Συνδυάστε το με έναν εκπληκτικό βαθμό ασχετοσύνης από μέρους μου, και θα καταλάβετε γιατί σε ένα irc κανάλι, ο άνθρωπος που είχε όλη την καλή διάθεση να το παίξει καλός σαμαρείτης, στο τέλος απηύδησε και σχεδόν με πέταξε κλωτσηδόν από το κανάλι! Εν τω μεταξύ, το μοτίβο επαναλαμβανόταν επίμονα, με ρυθμό ινδικού mantra: "Αγόρασε ρουτεράκι...αγόρασε ρουτεράκι!".Ξεροκεφαλιά; Συνήθεια σε εναν κόσμο που εξαρτάται από drivers και επανεκκινησεις; Ακόμη μεγαλύτερη άγνοια; Δεν ξέρω. Γεγονός παραμένει ότι προσπάθησα τρεις μέρες συνέχεια να επιβάλλω το δικό μου στο καταραμένο μόντεμ, για να απογοητευτώ τελικά από μια οδυνηρή ήττα.Sagem-Linux 1-0.
Τελικά σιχάθηκα τον εαυτό μου. Μπήκα στο eshop και χτύπησα το πρώτο ethernet router που βρήκα, ένα TP-Link TD-8810,στα 21 ευρώ.Αυτό που ακολούθησε δεν έχει προηγούμενο.
Το συγκεκριμένο μηχάνημα βγάζει μόνο μια θύρα ethernet,και αυτό προκάλεσε κάποια προβλήματα, καθώς έπρεπε να συνδεθεί με USB στον μεγάλο υπολογιστή.Μου πήρε μόνο μια ωρίτσα να βάλω το τσερβέλο μου να δουλεψει και να το ρυθμίσω, αλλά κι αυτό έγινε. Μετά, προετοιμάστηκα για μια ατέλειωτη νύχτα παρέα με το laptop και το ubuntu.Μακάριοι οι πτωχοί τω πνεύματι!Δεν πρόλαβα καν να συνδέσω το καλώδιο με την θύρα ethernet και ένα μύνημα με υποδέχτηκε:"Η σύνδεσή σας πραγματοποιήθηκε.".Τι;Ποια; Μέσα στην φούρια μου, ξέχασα εντελώς ότι ο router είχε ρυθμιστεί από τον μεγάλο υπολογιστή, με τους κωδικούς πρόσβασης και τα πάντα του. Με τρεμάμενα χέρια άνοιξα τον firefox.Google!Και όλα τα άλλα ανήκουν στο παρελθόν!
Για να μην κοροϊδευόμαστε, το ρουτεράκι θέλει την ρυθμισούλα του. Αλλά από κει και πέρα είναι θέμα ενός καλωδίου και μηδέν κλικ! Μόνο ένα τελευταίο οχυρό έχει μείνει τώρα:να πείσω τον αδερφό μου να περάσουμε ubuntu και στον μεγάλο υπολογιστή.Αλλά αυτό εμπίπτει στον τομέα της ψυχολογίας και όχι της τεχνολογίας!
Όσο για το τελικό αποτέλεσμα; Το ubuntu αγγίζει την τελειότητα! Τολμήστε το, και θα καταλάβετε αυτό που κατάλαβα κι εγώ:ότι τα windows είναι ένα απομεινάρι του τραγικού παρελθόντος, ενώ το linux είναι η προσωποποίηση του μέλλοντος.

Ουουου...Μπιλ Γκεητς!

2009-06-05T11:33:00.000-07:00

Πρέπει να ομολογήσω ότι ανέκαθεν θεωρούσα αχώνευτο τύπο τον Βασιλάρα της Μικρομαλακής. Δεν μπορώ να σας περιγράψω το γέλιο που είχα ρίξει όταν τον είχα δει να αποκτά εκείνο το χαρακτηριστικά αμήχανο βλέμμα του κοκοβιού σε εκείνη την αείμνηστη παρουσίαση του plug-n'-play χαρακτηριστικού των "ολοκαίνουριων" - τότε - Windows '98 όταν, με την σύνδεση ενός προτζέκτορα, το πολυθρύλητο λειτουργικό κατέβασε μια πανέμορφη blue screen of death. "Wow!", έκανε ο παρουσιαστής, και ο Βασιλάρας έμεινε σα βλαμμένο να πατάει το κουμπί του remote, κοιτάζωντας δεξιά και αριστερά, προσπαθώντας απελπισμένα να μαζέψει τα ασυμμάζευτα. Αλίστου μνήμης βίντεο, το οποίο, αν το πετύχετε πουθενά, αξίζει να το απολαύσετε.
Και κάπου εδώ κάνει μεγαλοπρεπώς την εμφάνισή του το Σύνδρομο της Στοκχόλμης. Ψυχιατρικώς, το εν λόγω σύνδρομο εμφανίζεται σε περιπτώσεις απαγωγής, όταν ο απαχθης - ή η απαχθείσα - αναπτύσσει σχέσεις συμπάθειας ή ακόμα και έρωτα με τον απαγωγέα. Πάσχων κι εγώ, μεταφορικά βέβαια, ποτέ δεν κατάφερα να ξεφύγω από την αρπάγη των Παραθύρων. Ο λόγος είναι φυσικά οι μειωμένες (εώς ανύπαρκτες) εναλλακτικές. Η Apple προσέφερε ανέκαθεν μια αξιόπιστη λύση με την σειρά των MacOS, καταδικασμένη όμως σε μια μερίδα εκλεκτών, λόγω κόστους και έλλειψης καθολικού χαρακτήρα από πλευράς hardware (οι τελευταίες προσπάθειες για πέρασμα σε αρχιτεκτονική PC δεν απέσπασαν τις διθυραμβικές κριτικές που όλοι περίμεναν, ενώ οι φανατικοί οπαδοί του δαγκωμένου μήλου δείχνουν απρόθυμοι να αποχωριστούν τους Mac με τους οποίους γαλουχήθηκαν επι γενεές). Άλλες λύσεις, όπως το BeOS (κατασκευασμένο εξ αρχής για τους,μουσειακούς πια, Amiga) ποτέ δεν κατάφεραν να περάσουν τον Ρουβικώνα της σοβαρότητας, ενώ ο χομπίστικος χαρακτήρας και η χαοτική φύση του Linux αποτελούσε τροχοπέδη σε επίπεδα desktop (όχι όμως και σε επίπεδα server, όπου θριαμβεύει). Μονόδρομος, λοιπόν, τα Windows, και έχοντας περάσει από όλες σχεδόν τις desktop εκδόσεις του, ελπίζω να κατανοείτε τα συναισθήματά μου, όταν φαντάζομαι το αχώνευτο κωλόπαιδο με τα πατομπούκαλα να μου χαμογελάει σαρδώνια.
Κι όμως, υπάρχει φως στο τούνελ, και ήδη αισθάνομαι να πλησιάζει εκείνη η πανέμορφη στιγμή όπου θα απολαύσω να δω το μισητό μπλέ του Luna theme καθώς θα εξαφανίζεται ανάμεσα στα σαγόνια του αδηφάγου και ανελέητου format.
Και το όνομα αυτού που θα πατήσει το επι χρόνια απάτητο κάστρο των XP; Ανθρωπιά. Ναι, ναι, μην απορείτε! Μεταφράζωντάς το στα Σουαχίλι (καθόλου παράξενο αν αναλογιστούμε ότι ο εμπνευστής του είναι Νοτιοαφρικάνος)...Ubuntu. Ubuntu Linux, συγκεκριμένα.
Πρόσφατα απέκτησα ένα Toshiba laptop (αρκετά αξιοπρεπές μηχάνημα, για τις ανάγκες μου) και δεν μπορείτε να φανταστείτε τι τράβηξα για να πείσω τον προμηθευτή να μου το παραδώσει με XP. Ουαί τοις ηττημένοις, βέβαια. Οι απάνθρωπες πολιτικές της Microsoft ήταν η τελευταία σταγόνα και, όταν είδα το λογότυπο των Vista να λαμποκοπάει όταν πάτησα το on, αφηνίασα. Και το τόλμησα. Ο παιχνιδιάρης κερασφόρος Jackalope μου έκλεισε το μάτι, ο Tux μου χαμογέλασε με νόημα και, στο πίσω μέρος του μυαλού μου, το onboard mp3 player που ο καθένας μας έχει εκεί ,άρχισε να παίζει τις πρώτες νότες του "I Want To Break Free" των Queen. Κατέβασα το iso, το έκαψα σε cd και το έβαλα στο drive του laptop. Δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο καθαρτικό ήταν όταν είδα την μπάρα να γεμίζει σιγά-σιγά, τον Tux να αυξάνεται και να διογκώνεται, γιγάντιος μπροστά στο σκουλήκι με την φάτσα του Bill που εκπλιπαρεί για οίκτο με μια φωνή όλο και πιο ψιλή, όλο και πιό αχνή, ώσπου εξαφανίστηκε στο απόλυτο τίποτα και στη λήθη που πραγματικά του αξίζει. Καθαρτικό, πανέμορφο, μια αίσθηση ελευθερίας και ένα υπέροχο άγχος. Σα να έχανα την παρθενιά μου.
Οι πρώτες εντυπώσεις; Θα έλεγα άριστες. Το Ubuntu φόρτωσε σε χρόνο dt (η εγκατάσταση διήρκησε μόλις 15 λεπτά, με ελάχιστες και απολύτως βασικές απαιτούμενες ρυθμίσεις!), καμία σχέση με την ατελείωτη, θαρρείς, αναμονή των XP, ενώ η σχέση του με τα διάφορα περιφερειακά μου, μπορεί μόνο να χαρακτηριστεί ως ονειρική. Ο HP εκτυπωτής μου αναγνωρίστηκε αμέσως, χωρίς να κάνω τίποτε απολύτως, το ίδιο και τα φλασάκια μου. Οι κάρτες γραφικών και ήχου του laptop ρυθμίστηκαν στην εντέλεια κατά την εγκατάσταση, με εμένα να κοιτάζω έκθαμβος το πανέμορφο desktop που έμοιαζε να μου λεει "τέρμα οι εγκαταστάσεις και τα cd...άστο πάνω μου!".
Τα βήματα μου είναι αργά, προσεκτικά και λίγο διστακτικά, αλλά το Ubuntu δικαιώνει απόλυτα το όνομά του και την φήμη του: ένα λειτουργικό φτιαγμένο από τον άνθρωπο για τον άνθρωπο. Πανεύκολο στην χρήση του, λειτουργικότατο, σταθερότατο και πανέμορφο οπτικά, αντίθετα με το ξεπλυμένο και άνοστο XP, ομολογώ ότι το Ubuntu με έχει εντυπωσιάσει. Φυσικά, αναγνωρίζω ότι ίσως πρόκειται για τον πρώτο ενθουσιασμό, και μόνο με την χρήση θα αποκτήσω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα, αλλά προς το παρόν έχω μόνο μια απορία: πως και δεν το δοκίμασα τόσο καιρό!.

Υ.Γ: Εδώ θα ήθελα από όποιον έχει διάθεση, λίγη βοήθεια σχετικά με την σύνδεσή μου στο Internet. Έχω ConnX με ένα Sagem F@st modem και τα πράγματα είναι λίγο μπερδεμένα, λόγω άγνοιας κυρίως. Όσοι πιστοί και πρόθυμοι, προσέλθετε για μερικές συμβουλές!

Υ.Γ2: Μερικές πληροφορίες σχετικά με κάποια σημεία του post: ο Tux είναι ο γνωστός πιγκουίνος-μασκώτ της οικογένειας Linux, ενώ ο Jackalope είναι το κωδικό όνομα της τελευταίας έκδοσης του Ubuntu Linux, της 9.0.4 (Jaunty Jackalope). Θα ακολουθήσει το Karmik Koala, γυρω στον Σεπτέμβριο.

Γύρω-γύρω...Βίζιον Νούμερο δύο...

2009-05-15T07:10:00.000-07:00

Μετά απ'αυτό, ήταν αδύνατο να μείνω αμέτοχος στα μεθεόρτια του φετεινού διαγωνισμού της Eurovision, ο οποίος έχει ήδη κλείσει εισητήρια για το παγωμένο Όσλο της Νορβηγίας.
Από τις πρώτες δέκα χώρες - από τις σαράντα δύο που ψήφισαν - το θέμα της πρωτιάς είχε ξεκαθαρίσει. Ο πιτσιρικάς Alexander στρογγυλοκάθισε στην πρώτη θέση, κι έμεινε να κοιτάει τις υπόλοιπες χώρες να σφάζονται για την δεύτερη θέση. Το "Fairytale" πέρασε σαν σίφουνας, σάρωσε τα πάντα και δεν άφησε το παραμικρό περιθώριο για αμφισβήτηση. Σαν κερασάκι στην όλη τούρτα, και το ρεκόρ πόντων των Lordi κονιορτοποιήθηκε με ευκολία: ένα αξεπέραστο 387 φιγουράρει πλέον δίπλα στο όνομα της Νορβηγίας, και μάλλον θα μείνει εκεί για πολύ καιρό ακόμα.
Οι ευχάριστες εκπλήξεις δεν έλειψαν. Δεύτερη η Ισλανδία και τρίτο το Αζερμπαϊτζάν παρακαλώ, με την Hadise της γείτονος Τουρκίας να καταλαμβάνει την τέταρτη θέση (παρά το εμφανές πρόβλημα στα πίσω μικρόφωνα) και τον μεγάλο Andrew Lloyd Webber να τραβάει την Μ. Βρετανία στην πέμπτη θέση (παρά το Υπνοστεντόν τραγούδι) , μετά από χρόνια και χρόνια λοιμών, σεισμών και καταποντισμών που παραλίγο να ωθήσουν την Γηραιά Αλβιόνα στην αποχή.
Στον αντίποδα, δυσάρεστες εκπλήξεις έκαναν την εμφάνισή τους και φέτος. Η Ισπανία κατέληξε προτελευταία, μαζί με την Λιθουανία, η Γερμανία είδε το μεγάλο της come back να σκαλώνει στην εικοστή θέση, ενώ η τρίτη συμμετοχή της Μαλτέζας Chiara μάλλον θα είναι και η τελευταία της, μια και το νούμερο 22 είναι ένα νούμερο που ο καθένας θα ήθελε να ξεχάσει.
Στα καθ'υμάς, ο Sakis εκθειαστηκε, χειροκροτήθηκε, ξεσήκωσε και τελικά κατέληξε 7ος, δίνοντας την ευκαιρία στο δίδυμο των αδελφών Μαγγίρα να ξεπεράσουν ακόμα και τον εαυτό τους στο στάξιμο χολής και δηλητηρίου, επικυρώνοντας έτσι την πρωτιά τους ως το πιο αχώνευτο παρουσιαστικό δίδυμο όλων των εποχών. Προσωπική μου άποψη είναι πως το αντικείμενο ονείρωξης όλων των ελληνίδων κάτω των 16 πρέπει να νοιώθει απίστευτα τυχερό με την θέση που κατέλαβε. Ως τυπικοί έλληνες, προβλέπω πως θα συγκεντρώσουμε τα πυρά μας στις νεοθεσμοθετημένες επιτροπές - οι οποίες, ομολογουμένως, δεν κατάφεραν μεν να σπάσουν τα παραδοσιακά block ψήφων, κατάφεραν όμως να τα αποδυναμώσουν. Απορώ βέβαια πως γλιτώσαμε το γιουχάϊσμα και την ρίψη σεσυπόντων ζαρζαβατικών, όταν ακούστηκε από την Κύπρο το παραδοσιακό πλέον "douze points pur la Grece".
Κλείνωντας, επιτρέψτε μου κι εμένα να στάξω την χολή μου, εξηγώντας τους λόγους για τους οποίους ευχαριστήθηκα τον φετεινό διαγωνισμό.
Πρώτον, κέρδισε επάξια το σοβαρότερο και μακράν καλύτερο κομμάτι που παρουσιαστηκε στον διαγωνισμό.Δεύτερον, μια από τις αγαπημένες μου χώρες επέστρεψε στο βάθρο της που πρωτοκατέλαβε το 1995 με το ανεπανάληπτο "Nocturne".Τρίτον, η Κύπρος πήρε για ακόμα μια φορά τους γεννητικούς μου αδένες, όπως πραγματικά της αξίζει. Και, τέταρτον, η Ελλάδα έφαγε ένα χαστούκι που ελπίζω να της γίνει μάθημα, και να την αποτρέψει από το να εκλαμβάνει τον διαγωνισμό σαν ευκαιρία για χαβαλέ, όπως έκανε τις προηγούμενες χρονιές με τον Σαμπρέλ και με την μούμια του Τουταγχαμών, την Βίσση.

Υ.Γ: Παίρνω τα λόγια μου πίσω για το θάψιμο που πάτησα στους Frikar, στο προηγούμενο post μου, και ομολογώ ότι το κομμάτι δεν θα μπορούσε να χορογραφηθεί αλλιώς. Καλύτερα να μασάς, παρά να μιλάς.

Γυρω-γυρω...Βίζιον

2009-04-14T13:30:00.000-07:00

"Fairytale"ονομάζεται η φετεινή συμμετοχή της Νορβηγίας στο φετεινό Γιουροβίζιον, κι αν ξέπεσα τόσο ώστε ν'απαρνηθώ τα επιπέδου PhD προηγούμενα posts μου και να ασχοληθώ λίγο με το πανευρωπαϊκό-και-μια-γωνιά-Ασίας παγκύρι (για τους τυπολάτρες, πρόκειται για παραφθορά του πανηγύρι και είναι συχνότατη στον τόπο καταγωγής μου), είναι εξαιτίας του και δεν πρόκειται να απολογηθώ. Το εν λόγω pop-folk διαμαντάκι, δια χειρός του Νορβηγορώσσου (συνδιασμός που σκοτώνει) Alexander Rybak, ο οποίος είναι υπεύθυνος και για τους στίχους και για την μουσική, έχει μια ιδιαιτερότητα σε σχέση με τις άλλες συμμετοχές: ή το μισείς ή το λατρεύεις.
Παραδείγματα του παρελθόντος που απαγορεύουν κάθε πρόβλεψη έχουμε ούκ ολίγα. Είναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της Xandee του Βελγίου, η οποία το 2004 (Sakis!) με το "1 Life" έφαγε τέτοιο στραπάτσο που μάλλον το γύρισε για τα καλά στις τσόντες (ευχόμαστε δηλαδή!), ή της μικρούλας και τραγανούλας Julia Savicheva της Ρωσσίας, της οποίας το "Believe Me" της ίδιας χρονιάς κατακρεουργήθηκε ανηλεώς από την χορογραφία του, με αποτέλεσμα να νοιώθει μάλλον τυχερή με το νούμερο 11 που έφτασε. Τα ίδια και χειρότερα βέβαια έπαθε και η μονίμως δωδεκάρα (από τον Κωστάλα, γιατί οι άλλοι την έχουν επιεικώς χεσμένη) Κύπρος το 2007, οποία αντί να βρεθεί έστω "Comme Ci, Comme Ça", δεν πέρασε καν στα τελικά. Και τι να πούμε για την δικιά μας Αννούλα η οποία, ενώ στην αρχή άνοιγε χώρο στο σκρίνιο για το βραβείο, τελικά επέστρεψε σπίτι με το bottox της παραμάσχαλα;
Προβλέψεις απαγορεύουν επίσης και οι εκπλήξεις του διαγωνισμού. Αρχής γενομένης από την Dana International το 1998 η οποία (ο οποίος;;;;) έφυγε με την πρωτιά εν μέσω οχλοβοών των απανταχού ηθικολογούντων, βλέπουμε τους Athena της γείτονος Τουρκίας να καβατζάρουν μια πανεύκολη τέταρτη θέση το 2004, με το - επιτρέψτε μου - ska αριστούργημα "For Real", η Κόλαση ανοίγει και στέλνει τους Lordi στο βάθρο το 2006 και μάλιστα με ρεκόρ πόντων (292!), το κλουβί με τις τρελές Verka Serduchka ερχεται δεύτερο το 2007, για να μην μιλήσουμε και για το "Καλομοιράκι" (μη χέσω!) της οποίας η εντελώς kinky εμφάνιση έφτασε τρίτη το 2008.
Για να περάσουμε και λίγο στο κομμάτι του σημερινού post, το "Fairytale" έχει όλα τα φόντα να φύγει με το κρύσταλλο από την Μόσχα, αλλά έχει και κάτι που αρκεί για να το στείλει στα "καταβάθια της θάλασσας, εκεί που δε λαλάει πετεινός" (αθάνατη ατάκα της αείμνηστης Γεωργίας Βασιλειάδου!). Και μιλάω, φυσικά, για την ανελέητα εμετική χορογραφία του, η οποία, όπως βλέπετε και στο σχετικό βίντεο, δίνει άλλη διάσταση στην λέξη "γελοίο". Μπορεί το τσαχπίνικο του Alexander να παραπέμπει σε κάτι από εκείνο το πράμμα που είχαμε στείλει εμείς - το ευζωνο-techno-λούγκρικο "S.A.G.A.P.O" - , μπορεί οι δύο κοπελίτσες που μπαίνουν να είναι κάπως off, αλλά αυτοί οι κωλοτουμπατοι κοζάκοι-like στο background που κλωτσάνε τα καπέλα τους, αποτελούν συμβόλαιο καταδίκης. Ελπίζω μόνο να το καταλάβουν έγκαιρα, όχι τίποτε άλλο, αλλά γιατί το κομμάτι δεν αξίζει να γίνει πτυελοδοχείο για χάρη του μαλάκα που το παίζει χορογράφος (για την ιστορία, πρόκειται για το παραδοσιακό συγκρότημα Frikar. Συγνώμη, όσο καλή και να είναι η παράδοση, εδώ δεν κολλάει ούτε με δερματόκολλα. Φαντάζεστε να στέλναμε καραγκούνες μαζί με τον Sakis;;;;).
Φέτος λοιπόν εγώ πάω για Νορβηγία. Φυσικά, ό,τι και να κάνουν αυτοί οι εκκεντρικοί βόρειοι, είναι καταδικασμένο να αποτελεί ημίμετρο μπροστά στο αριστουργηματικά θεϊκό Nocturne του 1995, αλλά αυτό δεν έχει και τόση σημασία. Σημασία έχει ότι οι Νορβηγοί έβγαλαν ένα πολύ καλό κομμάτι, που μπορεί να πάει ψηλά, μπορεί όμως και να γκρεμοτσακιστεί. Νορβηγία λοιπόν. Κι ας υπάρχει στη μέση η Hadise, για χάρη της οποίας - πάω στοίχημα γιαυτο - όποιος έλληνας έχει λίγο αίμα στις φλέβες του, μάλλον καταριέται την ώρα και την στιγμή που ο Υψηλάντης κύρηξε την Επανάσταση.

Ladyhawke

2009-04-07T03:25:00.001-07:00

Όσοι αυτοχαρακτηρίζονται ορθολογιστές (εμού συμπεριλαμβανομένου) ας μην γελιόνται άλλο και ας μην κρύβονται πια πίσω από το ρεαλιστικό τους δάχτυλο: η επώδυνη - ή ευχάριστη, ανάλογα με την οπτική γωνία - αλήθεια είναι ότι το παραμύθι και η παραμυθία χρειάζονται, είναι απαραίτητα και αποτελούν ουσιαστικό κομμάτι οποιουδήποτε πολιτισμικού status quo. Ο κινηματογράφος φυσικά αγκάλιασε το παραμύθι - αναμενώμενο, μια και όλες τις μορφές τέχνης έχουν σχέση σχεδόν ερωτική μεταξύ τους -, άλλοτε με πανέμορφα αποτελέσματα, άλλοτε όχι. Στην πρώτη κατηγορία αναμφίβολα ανήκει το "Ladyhawke". Πέρασε καιρός από τότε που το πρωτοείδα αλλά, σαν το παλιό, καλό κρασί, την τελευταία φορά που το πέτυχα, μου φάνηκε ομορφότερο από ποτέ.
Η ιστορία διαδραματίζεται στην μεσαιωνική Ιταλία, στην πόλη Aquilla, από τα διαβόητα μπουντρούμια της οποίας δραπετεύει ο πιτσιρικάς αλλά ικανότατος κλέφτης Phillipe Gaston, ή αλλιώς, Phillipe ο Ποντικός. Μπροστά στην πιθανότητα ξεσηκωμού εξαιτίας του πρωτοφανούς γεγονότος, ο σατανικός Επίσκοπος της Aquilla εξαπολύει ανθρωποκυνηγητό για την σύλληψη του Gaston, ο οποίος διασώζεται την τελευταία στιγμή χάρη στην παρέμβαση ενός μαυροντυμένου, μυστηριώδους ιππότη, του Ettiene της Ναβάρας. Από την στιγμή εκείνη, ο Phillipe βρίσκεται στη μέση ενός παραμυθιού στο οποίο πρωταγωνιστούν ο ίδιος ο Ettiene, ενα γεράκι που τον ακολουθεί παντού, ένας μεθύστακας αλλά καλοσυνάτος ιερομόναχος και μια πανέμορφη γυναίκα που εμφανίζεται μόνο την νύχτα, συνοδευόμενη από έναν τεράστιο, μαύρο λύκο.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο του ιππότη Ettiene βρίσκεται ο Ολλανδός Rutger Hauer, στο απόγειο της καριέρας του - λίγο μετά από το κορυφαίο "Blade Runner" και λίγο πριν το ανατριχιαστικό "Hitcher". Σωστή επιλογή θα μπορούσα να πω, μια και το παγερό του βλέμμα έρχεται σε ευχάριστη αντίθεση με τον φωτεινό,ανδρείο και ιδεαλιστικό χαρακτήρα του Ettiene, τον οποίο προσεγγίζει με επαγγελματισμό και αξιοπρέπεια, χωρίς να τον φορτώνει με υπερβολές. Δίπλα του ο, πιτσιρικάς τότε, Matthew Broderick, τον οποίο δεν χανετε τίποτε αν δεν τον θυμάστε στο πρόσφατο τερατούργημα - μάλλον...δεινοσαυρούργημα! - του Ronald Emmerich, το "Godzilla", αλλά μάλλον αξίζει τον κόπο να τον δείτε στο "Glory" του 1989. Ως πιτσιρικάς Phillipe Gaston, ο Broderick δένει ευχάριστα με την πλοκή και την ατμόσφαιρα της ταινίας, προσφέροντας τον απαραίτητο sidekick και την σωστή δόση "πλακίτσας". Τέλος, η πραγματική θεά (επιτρέψτε μου την υπερβολή, μια και τυγχάνω επί χρόνια ερωτευμένος μαζί της!) Michelle Pfeiffer μπορεί να προσφέρει τα απολύτως απαραίτητα από πλευράς ερμηνείας (προηγείται μόνο το "Scarface" στο παλμαρέ της, ενώ τα καλά - "Dangerous Liaisons","Batman Returns","Love Field", "Frankie & Johnnie"-, θα έρθουν μετά για να την αναδείξουν στην σπουδαία ηθοποιό που είναι σήμερα), αλλά και μόνο η θέαση των ανατριχιαστικά όμορφων ματιών της και της αιθέριας μορφής της, φτάνει και περισσεύει.
Σε δεύτερους ρόλους, ο πολυπράγμων καρατερίστας Leo McKern ("Omen") στον ρόλο του μπεκρή ιερέα Imperius είναι χαριτωμένος και αρκούντως χοντρούλης, ενώ πολύ καλός "κακός" είναι και ο John Wood του "Chocolat" στον ρόλο του σατανικού Επισκόπου. Κι ενα μικρό, ευχαριστο πέρασμα του Alfred Molina (αγαπημένος!) στον ρόλο του brutal, βρωμύλου λυκοκυνηγού Cezar.
Ο παραμυθάς Richard Donner σκηνοθετεί σε ένα είδος στο οποίο είναι "μανούλα" ("Goonies","Legend") και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα. Μεσαίωνας, πανάρχαιες κατάρες, περιπέτεια, έρωτας και μια γενναία δόση χιούμορ, πρωταγωνιστούν και στο σενάριο του Ed Khmara ("Enemy Mine") το οποίο, αν και σχηματικό και προβλέψιμο, εξελίσσεται με σεβασμό απέναντι το κινηματογραφικό είδος το οποίο υπηρετεί. Πανέμορφη η φωτογραφία του Vittorio Storaro, καθώς και τα σκηνικά και κοστούμια, και άκρως εξυπηρετικά ο ήχος και τα ειδικά εφέ που τσίμπησαν και μια υποψηφιότητα για Όσκαρ, αλλά μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα.
Α, ξέχασα! Στην μουσική ο Alan Parsons των Alan Parsons Project: όμορφη, μοντέρνα και ατμοσφαιρική.
Το "Ladyhawke" προσφέρεται γενικά για δύο ώρας ανεμελιάς και αποτοξίνωσης. Είναι μια ταινία η οποία δεν προσφέρεται για υπερκατανάλωση, αλλά για ένα ευχάριστο βράδυ με πίτσα και καλή παρέα. Και, μεταξύ μας, χάρηκα πολύ που την ξαναείδα μετά από τόσο καιρό.

Bαθμολογία...............................................................................7

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0114814/

Trivia:Σαν promotion,διαδώθηκε ότι το σενάριο της ταινίας είναι βασισμένο σε κάποιον μεσαιωνικό ευρωπαϊκό μύθο. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Από την άλλη, η Isabeau του Anjou, την οποία υποδύεται η Michelle Pfeiffer, βασίζεται μάλλον στην υπαρκτή Isabella του Anjou, νύφη του Ερρίκου Α' και Ηγουμένη του Αββαείου του Fontervraud.

Ton Ten Grave Songs...

2009-04-05T13:03:00.001-07:00

Λίγο μακάβριο το σημερινό post αλλά κάπως χιουμοριστικό και οξύμορο μέσα από την μαυρίλα του. Επηρεασμένος κι εγώ από το παγκόσμιο κλίμα των Tops - το οποίο έθιξα σε προηγούμενη ανάρτηση - και παρακινούμενος από αντίστοιχη βρετανική λίστα - ποιός θα δημοσίευε κάτι ανάλογο εκτός από τους Βρετανούς; - σας παραθέτω το δικό μου Top Ten, και σας προτρέπω να λάβετε μέρος. Top Ten Funeral Songs: Τα Δέκα Τραγούδια Που Θα Ήθελα Να Ακουστούν Στην Κηδεία Μου!

1)The Bright Side Of Life - Mody Python από το soundtrack του "Life Of Bryan."
Για το τελευταίο στιχάκι του:"Just remember that the last laugh is on you."

2)My Way-Paul Anka αλλά σε εκτέλεση του Sid Vicious.
Γιατί αποτελεί το απόλυτο "αντε γαμηθείτε" προς τον καθωσπρεπισμό.

3)Struggle For Pleasure - Wim Mertens από το soundtrack του "The Belly of an Architect"
Αν κάποιος γουστάρει να κλάψει αναπολώντας, τι καλύτερο;

4)The Whole of the Moon - Waterboys από το "This Is The Sea"
"Every precious dream and vision underneath the stars."

5)The Eternal - Joy Division από το "Closer"
Αν δεν το έχετε ακούσει...μην το ακούσετε μεσάνυχτα.

6)Universe - Closer από το "Suddenly Comes..."
Γιατί καταλαβαίνω πόσο μικρός είμαι στην μεγαλοσύνη μου!

7)Paranoid Android - Radiohead από το "OK Computer"
Για το μαμάτο video clip.

8)Minas de Cobre- Calexico από το "The Black Light"
Γιατί τίποτε άλλο δεν θα μπορούσε να συνοδεψει ένα ταξίδι με μια Plymouth.

9)Phantasmagoria In Two - Tim Buckley από το "Goodbye And Hallo"
Γιατί με φαντάζομαι σαν το Truman όταν κοιτάζει την φωτογραφία της Sylvia

10)J.O.S Days- Nits από το "In The Dutch Mountains"
Γιατί ήμουν κάποτε παιδί.

Μην υποθεσετε ότι έπαθα τίποτα!Μια χαρά είμαι! Λίγο χιούμορ όμως ποτέ δεν έβλαψε κανέναν, έστω και black, έστω και στις πιο δύσκολες στιγμές.

Υ.Γ: Και οπωσδήποτε θα πάρω μαζί μου το Silmarilion του Tolkien. Να'χω κάτι να διαβάζω εκει κάτω, στο καμίνι που θα με ρίξουν.

Disco Lies...update

2009-03-21T12:22:00.000-07:00

Στις 6 Οκτωβρίου 2008 είχα ανεβάσει το video clip από το - τότε - καινούριο σινγκλάκι του Moby, "Disco Lies", μέσα από το οποίο είχα προτρέψει τον αντρικό πληθυσμό των αναγνωστών να μαζέψουν τα σάλια τους στην αμαρτωλή θέα της blaxploitation goddess Shayna Steele. Ουαί τοις ηττημένοις! Η εν λόγω αμαρτία που εμφανίζεται στο video ΔΕΝ είναι η Shayna Steele! Ενα μυστήριο αρχίζει να εξαπλώνεται στους δαιδαλώδεις δρόμους του διαδικτύου, αντίστοιχο με το βασανιστικό ερώτημα των κινηματογραφόφιλων "Ποιός είναι ο Keyser Soze;". Ποιά είναι η άγνωστη κυρία-αιτία για μποτιλιάρισμα στον δρόμο; Φήμες κυκλοφορούν ότι πρόκειται για την Ida Corr των SugarRush Beat Company - λογικό, μια και ο Moby έχει κάνει ένα cameo περασματάκι από τον τελευταίο τους δίσκο - αλλά οι φωτογραφίες, σαδιστικός φορέας αλήθειας μερικές φορές, διαψεύδουν τον ως άνω ισχυρισμό.

Εχω ψάξει παντού αλλα χωρίς αποτέλεσμα μέχρι τώρα. Η επόμενη κίνησή μου είναι να ρωτήσω τον ίδιο τον Moby. Μέχρι τότε, το αφήνω σε σας.

Gran Torino

2009-03-01T13:35:00.001-08:00

Η στιγμή του αποχωρισμού δεν είναι ποτέ εύκολη, για κανέναν. Όταν έχεις ζήσει τόσα πολλά με έναν άνθρωπο, όταν έχεις περάσει μέσα από φωτιά και χαλάζι μαζί του, όταν έχεις ερωτευτεί και έχεις μισήσει όσα έχει ερωτευτεί και μισήσει ο ίδιος, το "αντίο" μοιάζει αδύνατο, κλείνει τον λαιμό σου με έναν αβάσταχτο κόμπο, ώσπου στο τέλος νοιώθεις κενός όταν καταλαβαίνεις ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Κι αυτό δεν συμβαίνει μόνο στην πραγματικη ζωή. Συμβαίνει και στην μεγάλη οθόνη. Ή, μάλλον, στην σχέση που αναπτύσσεις με την μεγάλη οθόνη, όταν ζεις μπροστά της για όσο καιρό μπορείς να θυμάσαι τον εαυτό σου. Και, σας διαβεβαιώνω, είναι το ίδιο επώδυνο. Όταν έπεσαν οι τίτλοι τέλους, με ένα αδιόρατο σφίξιμο, έπιασα τον εαυτό μου να μιμήται τον John Cusak στο "Hi Fidelity": "Thanks, Boss!". Και, φυσικά, ξαναπάτησα το Play.
O Clint Eastwood είναι ο Walter Kowalsky. Βετεράνος του πολέμου της Κορέας, αποξενωμένος από τα παιδιά του, ρατσιστής, πικρόχωλος και επώδυνα κυνικός, ζει στο σπίτι του κάπου στο Μίτσιγκαν, με μόνη του συντροφιά - μετά τον θάνατο της γυναίκας του- έναν εξίσου γερασμένο σκύλο, έναν νεαρό ιερέα που πασχίζει να βρεί μια δίοδο επικοινωνίας, και μια φροντισμένη Gran Torino του '72, ένα από τα λίγα όνειρα που κατάφερε να πραγματοποιήσει. Καθημερινά, στα γύρω σπίτια και στις οικογένειες των "σχιστομάτηδων" βιετναμέζων προσφύγων που θεωρεί ότι τον έχουν περικυκλώσει, βλέπει την πτώση του Αμερικάνικου Ονείρου για το οποίο ο ίδιος πολέμησε, βλέπει την σήψη του κόσμου του, και στάζει χολή, φτύνωντας την αηδία του στο καλοκουρεμένο γκαζόν του. Ώσπου μια ημέρα συλλαμβάνει τον νεαρό γιο της διπλανής οικογένειας να προσπαθεί να κλέψει την Gran Torino του, σαν αποστολή μύησής του σε μια συμμορία ομοεθνών του. Ο νεαρός υποχρεώνεται από την αυστηρά παραδοσιακή οικογένειά του να δουλέψει για λογαριασμό του Walt, σαν εξιλέωση. Η σχέση που αναπόφευκτα αναπτύσσεται ανάμεσα στον νεαρό, την οικογένειά του και τον ίδιο τον Walt, δίνει στον τελευταίο ένα σημαντικό μάθημα: ότι, παρά την πικρία του, παρά τους εφιάλτες του πολέμου που κουβαλάει μέσα του, παρά το μίσος που πιστεύει ότι τρέφει για τους, κάποτε αντιπάλους του "κιτρινιάρηδες", τελικά είναι ένας καλός άνθρωπος.
Ο Clint Eastwood σκηνοθετεί, ο Clint Eastwood πρωταγωνιστεί, ο Clint Eastwood στο τέλος μας παίρνει τα ρέστα. O Walter Kowalski είναι ο Dirty Harry γερασμένος, αλλά όχι κουρασμένος, είναι ο William Munny λυτρωμένος και πιο σοφός, είναι ο Frankie Dunn που έχει κρεμάσει τα γάντια του και μας κοιτάζει από ψηλά. Είναι ο τελευταίος, ο πραγματικός, ο πιο ανόθευτος action hero. Χωρίς πυροβολισμούς, χωρίς φανφάρες, χωρίς "ταρζανιές". Όταν κοιτάζει στα μάτια τον νεαρό κινέζο της συμμορίας και του λέει "θα σου ανοίξω μια τρύπα στην μάπα και μετά θα πάω να κοιμηθώ", ξέρεις ότι το εννοεί. Αλλά ξέρεις ταυτόχρονα ότι δεν θα το κάνει. Όχι γιατί φοβάται. Αλλά γιατί και μόνο η φωνή του φτάνει και περισσεύει. Μας θλίβει και μας εξοργίζει η επιδεικτική άγνοια της Ακαδημίας στα φετινά Όσκαρ, αλλά, σε τελική ανάλυση, ποιός νοιάζεται; Ο Clint δεν έχει τίποτα να αποδείξει.
Η σκηνοθετική του μανιέρα, από την άλλη, δεν προκαλεί εκπληξη. Θλιμμένη ευαισθησία, λυρικότητα, σοφία και ένα πικρόχωλο χιούμορ, η ματιά του μεγάλου σκηνοθέτη σαρώνει το παρελθόν και το συγκεντρώνει στις σωστές δώσεις στο πανί. Ένα ποτ-πουρί των περασμένων διαμαντιών του, το "Gran Torino" είναι στην ουσία μια αποτίμηση, μια αντικειμενική ματιά στον ίδιο του τον εαυτό, χωρίς εγωισμούς και ματαιοδοξίες, αλλά με αληθινή διάθεση αυτογνωσίας. Είναι το τελευταίο ποίημα ενός μεγάλου ηθοποιού, και ταυτόχρονα η καινούργια αρχή ενός μεγάλου σκηνοθέτη. Ενα, πραγματικά, Gran Finalle, όπως και της ίδιας της ταινίας.
Λίγα μόνο λόγια για τους ηθοποιούς που τον πλαισιώνουν, χωρίς όμως να αποτελούν απλώς "γλάστρες", αλλά αναπτύσσοντας τον χαρακτήρα τους σιωπηλά και με σεβασμό. Ο τηλεοπτικός Cristopher Carley στον ρόλο του νεαρού πάστορα ακολουθεί αποτελεσματικά, η νεαρή Ahney Her, δυναμική, ευαίσθητη και γλυκύτατη στον ρόλο της Sue, ο πιτσιρικάς Bee Vang ώριμος μέσα στην νεανικότητα του στον ρόλο του "μαθητή" Thao.
Τα ζενερικ πέφτουν. Η Gran Torino απομακρύνεται σιγά-σιγά. Στενοχωριέμαι που δεν θα ξαναδώ έναν από τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Ταυτόχρονα όμως, περιμένω με ανυπομονησία το επόμενο διαμάντι του. Κάτι μου λέει πως δεν θα αργήσει!

Βαθμολογία...................................................9
International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt1205489/

Trivia:Στην ουσία, κανείς από τους ασιατες που εμφανίζονται στην ταινία δεν είναι ηθοποιός! Ο μόνος που έχει εμφανιστεί ξανά σε ταινία, είναι ο Doua Moua, που παίζει τον ρόλο του αρχηγού της συμμορίας, Spider.

Happy Darwin Day!

2009-02-12T10:25:00.001-08:00

Διακόσια χρόνια κλείνουν σήμερα από την ημέρα της γέννησης του Καρόλου Δαρβίνου. Σαν σήμερα, το 1809, σε ένα μικρή κωμόπολη της Δυτικής Αγγλίας, ήρθε στην ζωή ο άνθρωπος που έμελλε ν'αλλάξει για πάντα τον τρόπο που βλέπουμε τον κόσμο γύρω μας και την θέση μας σ'αυτόν. Επίσης κλείνουν εκατόν πενήντα χρόνια από τότε που αυτός ο άνθρωπος ολοκλήρωσε και εξέδωσε ένα από τα σημαντικότερα βιβλία όλων των εποχών, το "Περί της Καταγωγής των Ειδών".
Η Θεωρία της Εξέλιξης μέσω Φυσικής Επιλογής αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματα της ανθρώπινης διανόησης. Με κομψό τρόπο εξηγεί πως από τις απλούστερες απαρχές της ζωής, αυτή έφτασε στην αφάνταστη ποικιλία που βλέπουμε σήμερα. Δεν είναι όμως μόνο αυτό. Το πιό σημαντικό ίσως είναι οι απαντήσεις που δίνει σε μερικά από τα σημαντικότερα ερωτήματα που έχουμε θέσει. Τι είναι ο Άνθρωπος; Από που ξεκίνησε; Πως έφτασε να είναι αυτό που είναι σήμερα; Πως θα καταλήξει;
Φυσικά, ο Δαρβίνος συνέλλαβε μόνο τις βασικές γραμμές της Θεωρίας. Διακόσια χρόνια μετά, ξέρουμε πολύ περισσότερα, και σίγουρα ο γερο-Κάρολος θα εκστασιαζόταν από την γνώση που έχουμε συγκεντρώσει. Αυτός έκανε την αρχή. Και το σημαντικότερο, έδωσε το έναυσμα στους επόμενους να συνεχίσουν το έργο του. Έτσι μάθαμε για το DNA, για την γενετική απόκληση, για την γονιδιακή ροή, έννοιες που ο ίδιος δεν θα μπορούσε να φανταστεί. Τον ευχαριστούμε όμως γιατί αυτός έθεσε τις βάσεις, τον τιμούμε γιατί ήταν ο πρώτος που τόλμησε να μιλήσει ανοιχτά και τον αγαπάμε γιατί δεν σταματησε ούτε στιγμή να εμπλουτίζει και να διορθώνει τα συμπεράσματά του, παρά τις αντιξοότητες, έτσι ακριβώς όπως οφείλει να ενεργεί ο κάθε επιστήμονας.
Χρόνια πολλά λοιπόν, και καλή Ημέρα Δαρβίνου σε όλους σας!

Εκατό...και να καίνε!

2009-02-08T10:55:00.000-08:00

Φαίνεται ότι η μανία της λίστας είναι έμφυτη στο ανθρώπινο είδος. Διακατεχόμαστε από μια αρρώστια να ορίζουμε λίστες, σύνολα, να τσουβαλιάζουμε πληροφορίες και να τις αναδιατάσσουμε κατα το δοκούν. Φυσικό και αναμενώμενο, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μια και ο Homo Sapiens είναι είδος που ζει με βάση διάφορα πρότυπα και προσχέδια (τόσο πολύ, που πολλές φορές τα αναζητά εκεί που δεν υπάρχουν, με αρκετά ευτράπελα αλλά και επικίνδυνα αποτελέσματα - βλέπε Αστρολογίες, Αλχημείες κλπ). Μοιραία λοιπόν, κάπου στην Ιστορία, ξεπηδούν και οι λίστες αγαπημένων, Best of αν προτιμάτε. Τα Εκατό Επιδραστικότερα Βιβλία, οι Δέκα Μεγαλύτερες Ανακαλύψεις, τα Δέκα Μεγαλύτερα Επιτεύγματα. Πάντα με βάση το δέκα (κανείς δεν έχει δει λίστα με τα πενηντα τρία καλύτερα ή με τα εικοσι τέσσερα μεγαλύτερα), μια και με αυτή την βάση μάθαμε να μετρούμε (πως τους ήρθε των Σουμερίων το εξήντα, αδυνατώ να καταλάβω ακόμα).
Να λοιπόν που τώρα, εν έτη 2009, υμείς οι Ελληνες, αποφασίσαμε να μπούμε στον σχετικό χορό. Οι Εκατό Μεγαλύτεροι Έλληνες. Μόλις κατάφερα να βρω την πλήρη λίστα, έτσι όπως ψηφίστηκε από περίπου διακόσιους πενήντα χιλιάδες συμπατριώτες μας. Και πρέπει να πω ότι μερικές ιδέες κινούνται ανάμεσα στα όρια του ευτράπελου και του κωμικοτραγικού.
Βλέπουμε λοιπόν ανάμεσα στους υποψηφίους την Βουγιουκλάκη (!), κάπου φιγουράρει ο Όθωνας (αν και...Βαυαρός!), στο "Π" μας κλείνει το μάτι ο εθνοσωτήρας Παπαδόπουλος - ξέρετε ποιός, και απατάσθε αν νομίζετε ότι δεν υπάρχουν νοσταλγοί του - , να κι ο Μέγας Κωνσταντίνος ο οποίος, αν και γεννήθηκε στην Δαλματία, αν και αμφιβάλλω αν μίλαγε έστω μια λέξη ελληνικά, χρίσθηκε Έλλην ελέω Θεού. Ο Ιωάννης Μεταξάς κέρδισε επάξια την θέση του στην λίστα λόγω του "ΟΧΙ" (που δεν το είπε αλλά λέμε ότι το είπε), ο Παρασκευαΐδης...μπαρδόν...Χριστόδουλος μας μπέρδεψε λίγο ως προς την θέση του στην ταξινόμηση, ώσπου τελικά τον χώσαμε στο...Α, ο Παύλος Μελάς χώθηκε κι αυτός γιατί μας έδωσε τους Μακεδονομάχους για τις παρελάσεις, το ίδιο και ο Μακρυγιάννης για το αλήστου μνήμης γλωσσικό του πόνημα - καταπόνημα, θα έλεγα. Τον τίτλο βέβαια του ευτράπελου των ευτραπέλων κερδίζει επάξια και χωρίς ανταγωνισμο ο Αγνωστος Στρατιώτης (sic!). Πάλι καλά που δεν βάλαμε και την Μάνα του Στρατιώτη.
Λείπουν βέβαια κάποιες προσωπικότητες όπως ο Βασίλης Ραφαηλίδης, ο Νίκος Πλουμπίδης (την απουσία του οποίου ισορροπήσαμε, δικαίως, με τον Μπελογιάννη), ο Ηλίας Πετρόπουλος αλλα ποιός νοιάζεται για τους Κομμουνιστές και τους άθεους;
Απόλυτα αναμενόμενα επίσης χώσαμε και καμιά πενηνταριά αρχαίους Έλληνες, οι περισσότεροι εκ των οποίων σίγουρα θα μας φασκέλωναν με χέρια και με πόδια, αλλά είπαμε, είμαστε κατευθείαν απόγονοι τους. Οι διάφοροι κατακτητές μπορεί να πέρασαν απο δω, αλλά δεν ακούμπησαν. Να κι ο Περικλής, να κι ο Φειδίας, να κι ο Θουκιδίδης, να κι ο Θεμιστοκλής,σκαει μύτη κι ο Όμηρος, όλοι μαζί οι Επτά Σοφοί, στην άμυνα ο Λεωνάιντας, δεξί μπακ εκείνο το καλό παιδί ο Φίλιππας ο μονόφθαλμος. Τον σουρεαλιστή Αίσωπο τον αφήσαμε στην πάντα, καθώς και την Υπάτια (και μη σηκωθεί κανένας και πει ότι ήταν Αιγύπτια, γιατί θα τον μαστιγώσω!).
Προσωπικά, ξεχωρίζω και ψηφίζω τρεις. Τον Καποδίστρια (ούτε κι αυτός ήταν έλληνας, αλλά ήταν ο πρώτος κι ο τελευταίος πολιτικός που προσπάθησε να μας κάνει κράτος της προκοπής), τον Καζαντζάκη (ο μόνος άνθρωπος των γραμμάτων που είχε καταλάβει πραγματικά τι σκατολαός είμαστε ώρες ώρες) και τον Παπανικολάου (εκατομμύρια γυναίκες σε όλο τον πλανήτη του οφείλουν κάτι παραπάνω από την ευγνωμοσύνη τους, και η Σουηδική Ακαδημία του οφείλει ένα Νόμπελ, έστω και μεταθανάτιο). Κι αν πρέπει να καταλήξω σε έναν, λέω τον τελευταίο. Καλή η πολιτική, καλή η λογοτεχνία, αλλά όταν προσφέρεις τόσα για το ύψιστο αγαθό, την ανθρώπινη ζωή, δικαιούσαι να είσαι ο Πρώτος και Καλύτερος.

Σοφός ο κόπανος ο Nietzsche

2009-02-03T05:26:00.000-08:00

"Όταν κοιτάς την άβυσσο, τότε και η άβυσσος κοιτάει εσένα."
Αμφίδρομη σχέση η καταστροφή. Η κατρακύκλα. Ο πάτος. Βλέπεις τα πάντα γύρω σου να καταρρέουν και μαζί τους καταρρέουν και τα σωθικά σου, το μυαλό σου. Τι δεν πήγε καλά; Τι σκατά έκανα λάθος; Γαμώτο, ούτε να γράψω δεν μπορώ! Ξεκινάς με όνειρα, με ελπίδες, με σχέδια, μόνο και μόνο για να δεις το καζανάκι να τα τραβάει όλα προς την χαβούζα. Πάπαλα! Μόρτο! Τέρμα! Και κάθεσαι σα μαλάκας, με ένα χαμόγελο μέχρι τ'αυτιά, σαν ευτυχισμένο γαϊδούρι που δεν ξέρει τι του γίνεται, και αναρωτιέσαι τι δεν πήγε καλά, λες και το να αναρωτιέσαι είναι δείγμα σοφίας. Τι δεν πήγε καλά με την δουλειά μου; Τι δεν πήγε καλά με την γυναίκα που αγάπησα; Τι δεν πήγε καλά με τους φίλους που με στηρίξανε; Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Σκατά, φίλε μου. Όλα ατμός είναι. Σκόνη. Και κάθεσαι και αναρωτιέσαι! Τίποτα δεν πήγε στραβά φίλε μου! Εσύ είσαι ο στραβός! Δεν πάει στραβά ο γιαλός, εσύ στραβά αρμενίζεις!
Όταν κοιτάς την άβυσσο, τότε και η άβυσσος κοιτάει εσένα. Και στέκεσαι στο χείλος του γκρεμού και κοιτάς κάτω, στο βάθος, και θες να πέσεις, αλλά κάτι σε βαστάει, κάτι σε εμποδίζει, το βάθος είναι γοητευτικό, όμορφο, θαυμάσιο, θες να φτάσεις εκεί, να δεις τι υπάρχει στον πάτο, σε τραβάει, σε καλεί, σαν πουτάνα που ανοίγει τα πόδια της στον παρθένο, μην αναρωτιέσαι...πήδα!
Τι σε κρατάει; Η ελπίδα; Ποιά ελπίδα; Πάει αυτή. Μας τελειώσε. Έμεινε κλεισμένη στο κουτί της Πανδώρας. Ακούς την ψιλή φωνούλα της από μέσα αλλά κανένας δεν κάνει τον κόπο να της ανοίξει. Και περιμένουμε. Κι όμως, ακόμα περιμένουμε. Τι περιμένεις ρε κόπανε; Να πάρεις αύξηση; Να έρθει κοντά σου και να ξεχάσει όλα τ'αλλα; Να γίνεις ο σταρ, ο ήρωας, το πρόσωπο της ημέρας; Κάτσε κάτω και βούλωστο. Τίποτα δεν πρόκειται ν'αλλάξει. Παρ'το χαμπάρι.
Όταν κοιτάς την άβυσσο, τότε και η άβυσσος κοιτάει εσένα. Σοφός ο πούστης ο Nietzsche. Ξέρετε κάτι; Την κοίταξα την άβυσσο. Και για να πω την αλήθεια, τρόμαξα!

2009: Έτος Δαρβίνου

2009-01-26T08:28:00.001-08:00

Το ημερολόγιο ενός αχρείου

2008-12-31T07:20:00.000-08:00

Τελευταίες ώρες του υπερδίσεκτου 2008, και κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή μου πρώτη φορά μετά από πέντε ημέρες πλήρους ψυχολογικής αποτοξίνωσης. Οι κοινωνικές υποχρεώσεις εκπληρώθηκαν, θέλω να πιστεύω, εις το ακέραιο, οι ευχές αντηλάχθησαν εκατέρωθεν, τα δώρα επιδώθηκαν, θαυμάστηκαν και καταχωρήθηκαν στο υποσυνείδητο των αποδεκτών. Κι ένα απο αυτά ήταν το δώρο που άναψε την σπίθα αυτού του post- αποδέκτης η αφεντιά μου.
Το πακέτο το οποίο παρέλαβα πρόδιδε αμέσως την φύση του περιεχομένου - κάποιο βιβλίο - αλλά όχι και τις λεπτομέρειες. Οι οποίες αποκαλύφθηκαν σε όλο τους το μεγαλείο αμέσως μόλις το περιτύλιγμα σκίστηκε προσεκτικά. Το είχα ανοίξει από την μεριά του οπισθοφύλλου αλλά και αυτό έφτανε. Το κειμενάκι που βρισκόταν εκτυπωμένο εκεί ξεκινούσε με μερικές λέξεις που έκαναν το μυστήριο να χαθεί με μιας: "Ο πολεμιστής του φωτός..." Ευθύς μια φράση απόγνωσης σχηματίστηκε στο μυαλό μου, μια φράση που, πιστεύω, καταμαρτυρεί με επώδυνη ακρίβεια την γνώμη που έχω για το συγκεκριμένο θέμα: Όχι πάλι Paulo Coelho!
Φυσικά δεν θα μπορούσα με τίποτα να κατακρίνω την συγκεκριμένη κοπέλα για την επιλογή της - ναι, κοπέλα είναι. Κανείς αρσενικός Νεάντερταλ έχων σώας τας φρένας και παρουσιάζων ένα ελάχιστο έστω ψήγμα αυτοσεβασμού, δεν θα επέλεγε κάτι τέτοιο. Αν μη τι άλλο, η γυναίκα μπήκε σε τόσο κόπο για να μου αγοράσει δώρο, για να μην συνυπολογίσουμε την ομορφιά της συγκεκριμένης κίνησης. Στην τελική ανάλυση, πρόκειται για ένα άτομο το οποίο υπεραγαπώ, οπότε μια άρνηση ή αρνητική αντίδραση από μέρους μου θα μπορούσε, δικαίως, να χαρακτηριστεί "γαϊδουριά" - και θέλω να πιστεύω ότι δεν ανήκω στις τάξεις αυτών των, συμπαθέστατων κατά τα άλλα, τετραπόδων. Προς τιμήν της, υποθέτω ότι ήξερε απ'έξω κι ανακατωτά τα γούστα μου - ενώ το αντίστροφο δεν ξέρω αν συμβαίνει - γιατί με ενημέρωσε ότι μπορεί άνετα να γίνει αλλαγή, πριν καν μου το δώσει. Όντας ενάντια στις αρχές μου να κάνω αλλαγές δώρων, επόμενο ήταν να μην σκεφτώ καν να κάνω χρήση του συγκεκριμένου δικαιώματος. Δέχτηκα λοιπόν το συγκεκριμένο δώρο, ευχαριστώντας την θερμά και ολόψυχα - κάτι το οποίο, γενικά, είμαι ανικανος να εκδηλώσω - και την στιγμή αυτή βρίσκεται δίπλα στο πληκτρολόγιό μου, καθώς γραφω αυτές τις γραμμές.
Ακολούθησε μια μικρή συζήτηση περί του συγκεκριμένου συγγραφέως, στην διάρκεια της οποίας δεν επέδειξα την πρέπουσα αυτοσυγκράτηση και της εξήγησα, ελπίζω χωρίς να την προσβάλλω, το πόσο απεχθής μου είναι ο εν λόγω κύριος. Η συζήτηση αυτή ήταν και το έναυσμα της παρούσας ανάρτησης.
Για να εξηγήσω κάποια πράγματα πριν προχωρήσω, το δώρο δεν είναι κάποιο βιβλίο του Paulo Coelho. Είναι μια ατζέντα - ελληνιστί ημερολόγιον - του 2009, θαυμάσια εικονογραφημένο από την Catalina Estrada, με τσιτάτα και αποσπάσματα του Coelho σε κάθε μηνα, οι οποίοι κατά κάποιον τρόπο αντιστοιχούν σε θεματικές ενότητες. Δεν μπόρεσα ακόμα να καταλάβω εαν υπάρχει κάποιος συσχετισμός μεταξύ του μήνα και του εκάστοτε αποσπάσματος και ίσως να μην υπάρχει κάν. Λόγου χάρη, ο Απρίλιος - ο μήνας των γενεθλίων μου - αντιστοιχεί στην ευχαρίστηση, και το απόσπασμα που τον ξεκινά είναι παρμένο από το "Έντεκα Λεπτά" του 2003. Προχωρώ όμως στους λόγους για τους οποίους ο κύριος αυτός μου προκαλεί αναταράξεις στο στομάχι.
Πρώτον και κύριον, είναι το στυλ γραφής του. Αντίθετα από το γενικότερο ρεύμα της λατινοαμερικάνικης λογοτεχνίας - Marquez, Alliente, ο πρόσφατος Andahazi κ.α - όπου κυριαρχεί μια θλιμμένη λυρικότητα, ο κύριος Coelho αποπνέει μια απίστευτη ματαιοδοξία, η οποία λανθασμένα εκλαμβάνεται ως ρομαντική αισιοδοξία. Κλασικό δείγμα αυτού του φαινομένου η πασίγνωστη ατάκα-απόφθεγμα από τον "Αλχημιστή" ("Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το Σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσεις") καθώς και οι αμέτρητες παραλλαγές της, ευαγγέλιο στο στόμα των απανταχού αισιόδοξων. Δυστυχώς ή ευτυχώς, τόσο για τον ίδιο όσο και για τους φανατικούς αναγνώστες του, το Σύμπαν όχι μόνο δεν δίνει δεκάρα για το τι επιθυμούμε, αλλά και μερικές φορές φαίνεται να πράττει το άκρως αντίθετο (φαινόμενο που μου έδωσε κάποτε την ευκαιρία να δημιουργήσω το δικό μου απόφθεγμα, του οποίου όμως την πατρότητα δεν διεκδικώ φορτικά: Όταν θέλεις κάτι πάρα πολύ, όλο το Σύμπαν συνομωτεί για να το αποκτήσει οποιοσδήποτε άλλος). Τι υπέρμετρη ματαιοδοξία όμως, από πλευράς του κυρίου Coelho, τι αβασάνιστος ναρκισσισμός, να πιστεύεις ότι είσαι το κέντρο του Σύμπαντος; Και τι επικίνδυνο να υιοθετείς ανάλογη στάση στην ζωή σου;
Δεύτερον, είναι η στάση του προς το κοινό του. Ο μαγικός νεορεαλισμός της Λατινικής Αμερικής που τόσο τίμησαν πολλοί συγγραφείς, έχει τραβήξει τα πάνδεινα στα χέρια του κυρίου Coelho. Μασκαρεύοντας τον με ρομαντισμό, ολίγη ψυχολογία και μπόλικη δόση υπερβατικού διαλογισμού και υπερφυσικού, καταλήγει σε αυτό που περιγράφω σαν "Castaneda χωρίς τους αμανίτες", ένα νερόβραστο και αηδιαστικά δακρύβρεχτο μείγμα που ταιριάζει περισσότερο στις προθήκες με τα Arlekin παρά στα γραπτά σοβαρών λογοτεχνικών αναλυτών. Κι όμως πιάνει! Δεν αποτελεί βέβαια μυστήριο που το γυναικείο κοινό του είναι αυτό που πραγματικά πίνει νερό στο όνομα του κάθε ευφυούς μπουρδολογήματος που θα σκεφτεί να λανσάρει ο Βραζιλιάνος συγγραφέας - πραγματικά, δεν έχω γνωρίσει καμία γυναίκα που να μην χρησιμοποιήσει κάτι δικό του όταν θέλει να κάνει επίδειξη πνεύματος και λογοτεχνικής παιδείας. Υπάρχει εξήγηση: οι άντρες, ως λιγότερο ανεπτυγμένοι και ευαίσθητοι, διατηρούμε ακόμη ισχυρές άμυνες ενάντια στην λογοτεχνία του Πρωινού Καφέ. Αντίθετα, τα θηλυκά του είδους μας, ανίσχυρα ίσως απέναντι στο μητρικό φίλτρο που αναπόφευκτα θα τις καταβάλλει, είναι πιό επιρρεπείς στον ρομαντισμό και στην φιλοσοφία του μπουντουάρ.
Τρίτον και τελευταίο, το "φαινόμενο Coelho", δίχως άλλο αποτέλεσμα έξυπνου μάρκετινγκ και ευφυούς κατανόησης των καταναλωτικών αναγκών του αγοραστικού κοινού. Θυμάμαι χαρακτηριστικά την εποχή που πρωτοβγήκε το "Στις όχθες του ποταμού Πιέντρα κάθησα και έκλαψα"- μα τους Θεούς της Λογοτεχνίας, τι ματαιόδοξος και αηδιαστικός τίτλος είναι αυτός;;; Το συγκεκριμένο πόνημα εκθειάστηκε πριν καν βγει, ολοσέλιδες κριτικές γέμισαν τις εφημερίδες, τόσο τις εγχώριες όσο και τις παγκόσμιες, διθύραμβοι αντήχησαν σε κάθε γωνιά του κόσμου της λογοτεχνικής κριτικής.Κι όλα αυτά για την γλυκανάλατη ερωτική ιστορία της Pilar και του highschool sweetheart της, νυν σαμάνου και ψυχοθεραπευτή - διάβαζε κομπογιαννίτη - που την τραβολογάει στα βουνά για να βρουν το νόημα της ζωής. Ξεκίνησα το βιβλίο με μια αίσθηση ματαιότητας και το τελείωσα βασανιστικά και με μια ανακατωσούρα στα έντερα. Κι από νόημα της ζωής, ούτε λέξη. Και τι να πει κανείς για εκείνο το βδέλυγμα το "Εγχειρίδιο του Πολεμιστή του Φωτός";
Όταν παραλαμβάνει κανείς ένα δώρο, επι οποιαδήποτε ευκαιρία, το πρέπον είναι να το δεχτείς. Ειλικρινά εκτιμώ την κίνηση όταν γίνεται, και προσπαθώ να το ανταποδώσω όταν δωθεί η κατάλληλη ευκαιρία. Στην περίπτωση αυτή, ελπίζω να έπραξα ορθώς και να μην προσέβαλλα την κοπέλα που είχε την καλοσύνη να μπει στον κόπο. Παράλληλα, διατηρώ στο ακέραιο την απέχθειά μου για τον εν λόγω κύριο και, για να εκφραστώ κομψά, τον γράφω στα παλαιότερα των υποδημάτων μου. Το δώρο το οποίο έλαβα έχει χρηστική αξία καθώς και ηθική - καθώς, όπως εξήγησα,προέρχεται από άτομο το οποίο θαυμάζω - και εκεί μένω. Και, κυρίως, μου έδωσε το έναυσμα να επιστρέψω στο blog μου και να του προσθέσω ακόμη ένα post, κάτι το οποίο, ειλικρινά, μου είχε λείψει.

Ξανά μανά...

2008-12-21T23:29:00.000-08:00

...Χριστούγεννα. Πλησιάζουν, με βήμα ταχύ. Απ΄τον Νοέμβριο έχουμε ξεσκονίσει τις γιρλάντες μας, έχουμε ξαραχνιάσει το πλαστικό δέντρο μας, ξεσκαρτάραμε τις σπασμένες μπάλες από τις καλές, κρατήσαμε ακόμα κι αυτές που έχουν βουλιάξει λίγο, βγάλαμε τις φλοκάτες και τα χαλιά να ξεβρωμίσουν λίγο από την ναφθαλίνη, κάναμε λατέρνες τις προσόψεις των σπιτιών μας. Οι δήμαρχοι, πιστοί εις τας παραδόσεις, στήσανε ξανά τις σκαλωσιές, τις μπουκώσανε λαμπιόνια made in Taiwan και πλαστικούς αγιοβασίληδες και τυλίξανε τις κολώνες της ΔΕΗ με εκείνους τους πλαστικούς σωλήνες που αναβοσβήνουνε αγκωμαχόντας λες κι έχουν λόξυγγα. Με περισσή ανυπομονησία περιμέναμε το Δώρο. Σε κάποιους ήρθε, σε άλλους όχι. Σε όσους ήρθε, εξαφανίστηκε εν ριπεί οφθαλμού. Πήραμε μερικά δωράκια για ανθρώπους που αγαπάμε - ναι, ακόμα μπορούμε να το κάνουμε αυτό! - , παραγγείλαμε το φουκαριάρικο το πουλερικό που κάθε Χριστούγεννα ξαναζεί το Ολοκαύτωμα, αγοράσαμε τις δίπλες, τα μελομακάρονα και τους κουραμπιέδες από το ζαχαροπλαστείο - μάλλον γιατί δεν έχουμε ιδέα πως να τα φτιάξουμε οι ίδιοι - και αρχίσαμε και τις ευχές. Μερικοί έστειλαν κάρτες μέσω ταχυδρομείου, άλλοι προτίμησαν την φθηνότερη λύση του eMail, σε κάποιους το Inbox έμεινε πεισματικά άδειο, σε άλλους τίγκαρε από eCards, spam και διαφημιστικά. Βρίσαμε - όσοι έχουν παιδιά - για τις διαφημίσεις της Barbie με το Πολυκατάστημά της, για τον Καρχαριάκια των Speed wheels, για το Μωρούλι Εξυπνούλι που φωνάζει κάθε τόσο "Διψάω!" με τη φωνή του μωρού της Ρόζμαρυ, αγανακτίσαμε για τις σχετικές διαφημίσεις που προβάλλονται με ρυθμό πολυβόλου, έχοντας το ένα μας μάτι στην οθόνη και το άλλο στην πόρτα του δωματιου, ευχόμενοι μην πάρει χαμπάρι το πιτσιρίκι μας τίποτα και μας ζητάει λαγούς με πετραχείλια.
Φέτος, για να σπάσει η μονοτονία, δολοφονήθηκε ένας πιτσιρικάς στα Εξάρχεια από αστυνομικό, οι κουκουλοφόροι, αναρχικοί, αντιεξουσιαστές, όπως θέλετε πέστε τους, ξεχύθηκαν στους δρόμους και τους έκαναν Βαγδάτη. Κάηκε και το δέντρο στην μέση της πλατείας Συντάγματος, η Χριστουγεννούπολη με τα σοκολατάκια των εβδομήντα ευρώ, ο Ολυμπιακός έριξε πεντάρα στη Μπενφίκα και ντόρτια στην Χέρτα αλλά έχασε από την Μέταλιστ, το Υπουργείο Οικονομικών ξεπέρασε τον εαυτό του σε βλακεία λανσάρωντας την διαφήμιση που προτρέπει για φορολογική συνείδηση, η Βίκυ Χατζηβασιλείου ανακάλυψε ξανά τον χαμένο αδερφό-ξάδερφο-κουμπάρο-μπατζανάκη που είχε χαθεί σαράντα χρόνια στην Αργεντινή- Κίνα-Αλάσκα-Γη του Πυρός, ο Πατήρ Μάξιμος ουρλιάζει για την Δευτέρα Παρουσία που ε-ε-ερχεται, μαζί με τους ΕΛ του Λιακόπουλου και τους Βρυλ, το Βατοπέδι γράφει την Βουλή στα παλαιότερα των υποδημάτων του και συνεχίζει να καταπίνει εκατομμύρια, ο Γ.Α.Π ετοιμάζει σακάκι για τις εκλογές.
Τι σχέση έχουν αυτά μεταξύ τους; Καμία και ταυτόχρονα μεγάλη. Ασύνδετα όλα, σαν τις εικόνες στον καμμένο εγκέφαλο του ταλαίπωρου blogger, του ψώνιου που την έχει δει συγγραφέας και ετοιμάζει βιβλίο. Και κάπου στο βάθος, ο Αμλετ, κρατώντας το καύκαλο του, αναρωτιέται μακάρια:"Κάτι σάπιο υπάρχει στο Βασίλειο της Δανιμαρκίας".
Αηντε να μπω κι εγώ στο κλίμα των ημερών. Αηντε, ας σας στείλω μερικές ευχές, έτσι για το καλό του χρόνου. Σας εύχομαι λοιπόν...
...Να μην απογοητεύεστε...
...Να γελάσετε...
...Να αγαπήσετε...
...Να αγαπηθείτε...
...Να ξεφύγετε...
...Να αντέξετε...
...Να θυμάστε...
...Να ξεχάσετε...
...Να μιλήσετε...
...Να ακούσετε...
...Να ανακαλύψετε...
...Να σηκωθήτε...
...Να περιφρονήσετε...
...Να αγκαλιάσετε...
...Να δεχτείτε...
...Να απορρίψετε...
...Να ζήσετε...
Χρόνια πολλά παιδιά! Καλή χρονιά σε όλους!Να έχετε την υγεία σας και να βρείτε την ευτυχία σας!Και του χρόνου!

Καταζητείται...

2008-12-05T11:30:00.000-08:00

...Ο συγκεκριμένος κύριος, ο οποίος έχει εμφανιστεί σε ουκ ολίγες ταινίες της Χρυσής Εποχής του Ελληνικού Κινηματογράφου. Το cinecomments υποστηρίζει ότι ο συγκεκριμένος κύριος πρέπει να ανήκει στον στενό κύκλο του μόνιμου τότε σκηνογράφου του Φίνου, Μάρκου Ζέρβα. Διόλου απίθανο, μια και του φέρνει λίγο.Καθόλου απίθανο όμως να ανήκει και στο συγγενολόι του ίδιου του Φίνου. Γεγονός είναι οτι εμφανίζεται πάντα σε ταινίες του Φίνου, και πάντα ως κάδρο. Σε μια μόνο ταινία τον θυμάμαι να ζωντανεύει: στον "Θησαυρό του Μακαρίτη", στην τελευταία σκηνή - κάτι που μπορεί να χρησιμεύσει και ως tip.
Σας παρακαλώ λοιπόν, όποιος διαθέτει πληροφορίες για τον παραπάνω "μπάρμπα", ας πει δυο λογάκια, γιατί κοντεύω να σκάσω - κι εγώ κι ο αδερφός μου!

Περί Δαιμονίων και άλλων Ερώτων

2008-11-27T04:09:00.000-08:00

Όσοι από τους κατοίκους της ελληνικής blogo-σφαιρας κάνουν τον κόπο να παιρνούν τακτικά από δω - και κάνουν τον κόπο να διαβάσουν κάτι από αυτά που κατεβάζω από το κεφάλι μου - μπορεί να θυμούνται ένα από τα πρώτα μου post, σχετικά με κείνο το μπάσταρδο, τον Έρωτα. Ίσως είναι εμφανής η αντιπάθειά μου στο πρόσωπο του, ίσως όχι. Αυτό το post αποτελεί, την κατά κάποιο τρόπο, συνέχειά του και μια ακόμα απέλπιδα προσπάθεια να ξεκαθαρίσω τους λογαριασμούς μου μαζί του.
Γενικά, ο Έρωτας αγαπιέται. Είναι επιθυμητός, μάλλον σε όλους. Φορώντας αυτό το επαίσχυντο προσωπείο του ρομαντισμού και της "ευφορίας ψυχής", έχει καταφέρει να κερδίσει πόντους και να εξυψωθεί στο υπέρτατο αγαθό. Έχει καταφέρει να συνδεθεί και με το μόνο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης που είναι αγαπητό σε όλους: το σεξ και την γενετήσια πράξη. Vae Victis όμως, κατα την ιαχή του Βρέννου κατακτητή! Μόλις γραπωθεί για τα καλά στις νευρικές απολήξεις του θύματος, παραλύει την σκέψη, ισοπεδώνει την μνήμη, καταρρακώνει την προσωπικότητα και την ατομικότητα, καταβροχθίζει τους στόχους και τα όνειρα. σαν παράσιτο ρουφάει το κάθε τι ανθρώπινο, και μετατρέπει το θύμα του σε ένα άβουλο, νεκρό κέλυφος, με μια και μόνη επιθυμία, ένα και μόνο σκοπό: να βρεθεί κοντά στο αντικείμενο του πόθου του. Σιγά σιγά , μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, το κάθε τι χάνεται, εξαφανίζεται, εξαλείφεται με τρόπο αδυσώπητο και οριστικό, και το μόνο που μένει είναι ο πόθος, η επιθυμία, η αίσθηση του ανεκπλήρωτου. Κι αμέσως μετά τα νεύρα γίνονται ακορντεόν.
Ω, ναι! Βλέπω ήδη το εξαγριωμένο πλήθος να συγκεντρώνεται! Μην πυροβολείτε τον πιανίστα, αγαπητοί συνάνθρωποι! Κι αν ο διψών για αίμα ερωτοχτυπημένος όχλος ζητά ομοφώνως την καταδίκη μου στην πυρά, γιατί τόλμησα να ξεσκεπάσω αυτόν τον αχρείο μασκαρά, αυτόν τον γελοίο υποκριτή, αυτόν τον αίσχυστο φαρσέρ που διασκεδάζει με το να καταρρακώνει αθώα πλάσματα, επειδή έπεδειξα το θράσος να παραβιάσω το Άβατον, να εισχωρήσω στα Άγια των Αγίων, να αμφισβητήσω το Αλάθητο, ακούστε την τελευταία συμβουλή του πιανίστα.
Μην ερωτεύεστε! Αγαπήστε! Ο Ερωτας κρίνεται ακατάλληλος για την ψυχική υγεία!

Την προφορά μου έδωσαν ελληνική

2008-11-21T01:52:00.000-08:00

Το παρακάτω περιστατικό είχε λάβει χώρα μεταξύ της εξ αγχιστείας θείας μου Virginia Shevlaine, ιρλανδικής καταγωγής, καθηγήτριας Αγγλικής Φιλολογίας, και μιας κατα τα άλλα ευγενέστατης κυρίας, η οποία επιθυμούσε την εγγραφή του γιού της στο Φροντιστήριο Αγγλικής γλώσσας που η θεία μου διατηρούσε. Η εν λόγω επίδοξη πελάτισσα, θέλοντας προφανώς να κάνει επίδειξη της αγγλομάθειάς της (μην παρεξηγηθώ, τα αγγλικά της ήταν αρκετά αξιοπρεπή), υπέπεσε σε ένα τραγικό λάθος, το οποίο προκάλεσε μια αρκετά ευτράπελη παρεξήγηση: μπέρδεψε την προφορά.
Συγκεκριμένα, στην φράση "May I sit here, please?" ("Μπορώ να καθήσω εδώ, παρακαλω;"), πρόφερε το sit με παχύ "s", κάτι που σε έναν γηγενή ομιλητή ακούγεται ως "shit" (για να μην χρησιμοποιήσω την καθημερινώς χρησιμοποιούμενη μετάφραση των ελλήνων, θα το μεταφράσω ως απορρίματα), μια λέξη η οποία, στην θέση του ρήματος, μεταφράζεται ως "αφοδεύω". Φυσικά, η θεία μου, γλωσσομαθής η ίδια και αρκετά συνηθισμένη από το μακέλεμα της αγγλικής προφοράς στο στόμα των ελλήνων, έπιασε αμέσως το λάθος, όχι όμως και ο, παρών εκείνη την στιγμή, τρίχρονος γιός της, ο οποίος ξέσπασε σε έναν συνδυασμό γέλιου και αηδίας. Μετά την πανικόβλητη απομάκρυνσή του, η παρεξήγηση λύθηκε αισίως, με την αρχικά συγχυσμένη κυρία να δέχεται τις εξηγήσεις και, τελικώς, να εγγράφει τον γιό της (άλλος ένας ευτυχισμένος πελάτης).
Το παραπάνω περιστατικό δείχνει ξεκάθαρα το πρόβλημα που έχουν οι έλληνες στην χρήση μιας ξένης γλώσσας και ιδιαίτερα μιας γλώσσας της οποίας η προφορά παίζει ρόλο στο νόημα μιας λέξης. Φυσικά, το φαινόμενο παρατηρήται σε όλους όσους έχουν γλώσσες με διαφορετικούς τονισμούς και προφορές - για παράδειγμα, οι Γάλλοι μεταφέρουν το φαινόμενο του τονισμού της λήγουσας σε όποια γλώσσα και αν μιλούν, με αρκετά κακόηχα αποτελέσματα - αλλά επικεντρώνω την προσοχή μου στους έλληνες, καθότι έλληνας ο ίδιος. Στην ελληνική γλώσσα δεν υπάρχει διάκριση μακρών και βραχέων φωνηέντων - όσο κι αν θέλουν να μας πείσουν για το αντίθετο διάφοροι γλωσσαμύντορες "εθνικών" πεποιθήσεων και έτεροι λάτρεις του πολυτονικού - ούτε ιδιαίτερη διάκριση δασέων και ψιλών συμφώνων (εκτός, ίσως, ελαχίστων εξαιρέσεων). Εξαιτίας όμως διαφόρων επιρροών από άλλες γλώσσες, τέτοιες προφορές παρατηρούνται κατά τόπους, χωρίς όμως να σημαίνουν κάτι. Για παράδειγμα, σε πολλές περιοχές της επαρχίας, έχω παρατηρήσει να γίνεται χρήση του δασέως "σ" (παχύ "σ") εναλλακτικά με το "επίσημο" συρριστικό, χωρίς καμία διαφοροποίηση στο νόημα, ιδιαίτερα πριν από φωνήεν - φαινόμενο το οποίο, πιστεύω, είναι σλαβικής προελεύσεως. Παρόμοια, και ίσως πιό διαδεδομένο, παρατηρήται το δασύ "λ", κι αυτό μάλλον σλαβικό, το οποίο εκλαμβάνεται από τύπους Κολονακιώτικης ιδιοσυγκρασίας σαν δείγμα "βλαχιάς" ή "επαρχίας", φαινόμενο αρκετά υποτιμητικό και για τους κατοίκους της επαρχίας και για τους Βλάχους. Και να μην αναφερθώ στο συρώμενο "λ" (πολύ πιθανό τούρκικης καταγωγής) των Βορειοελλαδιτών το οποίο ουκ ολίγες φορές έχει γίνει αντικείμενο χλευασμού και σκωπτικών σχολίων από τους "Νότιους". Τέτοια φαινόμενα μεταφέρονται στην χρήση ξένων γλωσσών από έλληνες, με συχνά τραγελαφικά αποτελέσματα.
Υπάρχει όμως και μια ακόμη πλευρά στο όλο ζήτημα, όχι πρακτική αλλά, θα έλεγα, ιδεολογική. Φαίνεται ότι έχουμε κάποιο ιδιαίτερο πρόβλημα στην εκμάθηση και χρήση της ενδεδειγμένης προφοράς μιας ξένης γλώσσας, όχι εξαιτίας πρακτικών διαφορών, αλλά εξαιτίας καθαρά ψυχολογικής και ιδεολογικής στασιμότητας. Κλασικό παράδειγμα η προφορά της γαλλικής γλώσσας η οποία, αν και απολύτως απαραίτητη, απορρίπτεται με συνοπτικές διαδικασίες ως... αμφιβόλου αρρενωπότητας. Το ίδιο πρόβλημα, αν και σε μικρότερο βαθμό, το έχουν και οι άγγλοι, αλλά για τελείως διαφορετικούς λόγους - σωβινιστικούς ως επι το πλείστον. Αντίστοιχα, η προφορά της αγγλικής γλώσσας πολλές φορές ερμηνεύεται ως δείγμα υπεροψίας, φαινόμενο το οποίο αναμφισβητητα οφείλεται στην ύπαρξη της Standard English και στην σύνδεσή της με, υποτίθεται, εκπαίδευση ανωτέρου επιπέδου - για όσους απορείτε, η Standard English είναι κάτι αντίστοιχο με την δική μας Καθαρεύουσα και είναι πλέον παρελθόν. Σε μικρότερο βαθμό, στο άκουσμα της γερμανικής γλώσσας το πρώτο που μας έρχεται στο μυαλό είναι ο Hitler και οι λαοσυνάξεις της Νυρεμβέργης ( υπό την υπόκρουση στρατιωτικού βηματισμού) ενώ, όταν ακούμε Ιταλό ή νομίζουμε ότι μας κάνει καμάκι ή ότι ανήκει στην Cosa Nostra.
Επαναλαμβάνω ότι τέτοια φαινόμενα δεν είναι αποκλειστικά ελληνικά. Παρόμοια αντιδρούν, μερικές φορές, και οι ξένοι στο άκουσμα της ελληνικής γλώσσας. Για παράδειγμα, πολλοί Σκανδιναυοί, όταν ακούν ελληνικά, τους φαίνεται σαν ένα στακάτο "τακ-τακ-τακ", κάτι σαν χαλίκια που κατρακυλούν σε καλντερίμι , ενώ σε παρόμοια ερώτηση, γνωστός μου άγγλος τα περιέγραψε σαν "ιταλικά με γεμάτο το στόμα". Επίσης, δεν είναι σπάνιο να μπερδεύεται η γλώσσα μας με τα ισπανικά ή τα αραβικά. Όλα αυτά οφείλονται στις φωνητικές ιδιαιτερότητες της ελληνικής γλώσσας - γλωσσολογικά, η μόνη γλώσσα της Ινδοευρωπαϊκής οικογένειας που πλησιάζει κάπως είναι η αρμενική - καθώς και στις απειράριθμες επιρροές που έχει δεχθεί από άλλες γλώσσες.
Αυτό που θέλω να αναδείξω είναι ότι η προφορά μιας ξένης γλώσσας είναι απαραίτητη για την σωστή χρήση της και επ'ουδενί δεν αποτελεί ένδειξη ιδιοσυγκρασίας ή ψυχολογικής κατάστασης. Την επόμενη φορά λοιπόν που κάποιος σας μιλήσει γαλλικά με την γαλλική προφορά, μην νομίσετε ότι είναι gay. Και, επειδή είναι πιό πιθανό να γνωρίζετε αγγλικά παρά γαλλικά ή γερμανικά, μην διστάσετε να χρησιμοποιήσετε την αγγλική προφορά. Τουλάχιστον, θα ακούγεστε πολύ καλύτερα από τον Πρωθυπουργό μας, όταν μιλάει σε ξένους.

Κάτι μικρό και περιεκτικό...

2008-11-11T13:14:00.000-08:00

Μόνο μια μικρή προτασούλα, προς σκέψιν και εγκεφαλική άσκηση. Τάδε έφη Βαγγέλης Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος και στέλεχος της ΕΡΤ:"Αν ο Καρατζαφέρης είχε γεννηθεί στην Αμερική, θα ήταν ο Ομπάμα.".Τα υπόλοιπα, αφού κόψω τις φλέβες μου...

Ποδανά

2008-11-07T04:14:00.001-08:00

Ρίξτε μια ματιά στην παραπάνω εικόνα και πείτε μου τι δεν πάει καλά. Όχι, μην πιστέψετε ότι υποτιμώ την νοημοσύνη σας ή την παρατηρητικότητά σας. Δεν ζητάω να μου πείτε ότι ο χάρτης είναι ανάποδα. Αυτό που δεν πάει καλά, είναι ο τρόπος που λειτουργεί το μυαλό σας - και, κατ'επέκταση, το δικό μου! Και πριν εξοπλιστείτε με δικράνια, δικούλια, τσουγκράνες και αναμμένους δαυλούς εναντίον μου, ζητώντας οχληδόν την καταδίκη μου στην πυρά, εξηγούμαι αμέσως.
Το σημερινό σύστημα παγκόσμιας χαρτογραφίας έχει επηρεαστεί εν πολλοίς από τον Πτολεμαίο, ο οποίος έζησε γύρω στο 100 μ.Χ (συγκεκριμένα από το 83 ως το 168 μ.Χ). Ο τύπος αυτός ήταν ο πρώτος που συστηματοποίησε την χαρτογραφία και μάζεψε όλη σχεδόν την υπάρχουσα γνώση γύρω από την γεωγραφία, στο μνημειώδες έργο του Geographia. Η ιδέα του να τοποθετήσει την περιοχή της Μέσης Ανατολής στο κέντρο, έχει μια πολύ απλή εξήγηση: εκεί γεννήθηκε και εκεί πέθανε (συγκεκριμένα στην Αίγυπτο) . Η άλλη του συνήθεια, να τοποθετεί την Ευρώπη από πάνω, έχει κι αυτή μια απλή εξήγηση : η πλειοψηφία των εμπορικών, στρατιωτικών και ταξιδιωτικών διαύλων, κινούνταν από την Ευρώπη προς την Αίγυπτο και την Μέση Ανατολή και τούμπαλιν. Αυτές οι πρακτικές μεταλαμπαδεύτηκαν σε μεταγενέστερους γεωγράφους και χαρτογράφους, για να φτάσουν στις μέρες μας να θεωρούνται status quo και να εκλαμβάνονται ως "σωστές".
Η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να είναι έτσι. Οι κατευθύνσεις και οι προσανατολισμοί σε έναν χάρτη είναι αυθαίρετα θεσμοθετημένοι και ουδεμία σχέση έχουν με την πραγματικότητα. Ακόμα και οι μαγνητικοί πόλοι της Γης δεν μπορούν να προσφέρουν ένα σύστημα αναφοράς μιας και μετακινούνται συνεχώς, με ρυθμό περίπου μιας μοίρας τον χρόνο. Αναγκαστικά λοιπόν έπρεπε να επιλέξουμε ένα σύστημα αναφοράς που να "φαίνεται" βολικό και, μιας και οι περισσότεροι πολιτισμοί αναπτύχθηκαν σ'αυτό που λέμε "Βόρειο Ημισφαίριο", φαινόταν λογικό να είναι "από πάνω".
Όλη αυτή η ιδεολογία έχει οδηγήσει σε ένα φαινόμενο που ο Richard Dawkins περιγράφει σαν "Σωβινισμό του Βορείου Ημισφαιρίου". Σ'εμάς τους Ευρωπαίους φαίνεται όχι μόνο "λογικό" αλλά και "σωστό" να απεικονιζόμαστε "από πάνω", όπως μας φαίνεται "λογικό" και "σωστό" τον Ιανουάριο να έχουμε Χειμώνα. Τίποτα όμως από αυτά δεν είναι λογικό και σωστό. Δεχόμαστε ότι η Ευρώπη πρέπει να είναι στο Βόρειο Ημισφαίριο, χωρίς να σκεφούμε ότι οι λέξεις "Βόρειο" και "Νότιο" μπορούν κάλλιστα να αλλάξουν, και δεχόμαστε ότι τον Ιανουάριο πρέπει να έχουμε Χειμώνα, χωρίς να σκεφτόμαστε ότι οι φίλοι μας οι Αυστραλοί κυκλοφορούν στις παραλίες με τα μαγιώ τους. Δεν είναι "σωβινισμός" με την κακή έννοια, απλά είναι θέμα συνήθειας και προοπτικής.
Δεν υπάρχει τίποτε το λάθος στην παραπάνω εικόνα. Ούτε υπάρχει κάτι λάθος στο μυαλό σας, όπως ειρωνικά άφησα να εννοηθεί. Την επόμενη φορά όμως που θα κοιτάξετε έναν Παγκόσμιο Χάρτη, έναν Άτλαντα ή την υδρόγειο στο γραφείο σας, καθίστε λίγο και σκεφτείτε πόσο αυθαίρετα είναι όλα αυτά. Δεν ξέρω τι θα ανακαλύψετε, αλλά, προσωπικά, την πρώτη φορά που είδα τον παραπάνω χάρτη, νόμιζα ότι έβλεπα έναν άλλο πλανήτη.

Από το "Έχω ένα όνειρο" ως το "Ναι, μπορούμε"

2008-11-05T04:01:00.000-08:00

Ήταν Αύγουστος του 1963 όταν ένας νεαρός πάστορας από την Ατλάντα στάθηκε μπροστά από το Μνημείο Λίνκολν και έδωσε έναν λόγο που έμελε να σημαδέψει, όχι μόνο την Ιστορία της Αμερικής, αλλά την ιστορία όλου του Κόσμου. Ο λόγος του Martin Luther King έμεινε στην Ιστορία και στην Μνήμη με τον τίτλο "Έχω ένα όνειρο", αλλά ο εμπνευστής του δεν έζησε για να δει το όνειρό του να πραγματοποιείται. Τέσσερα χρόνια μετά δολοφονήθηκε στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του, στο Μέμφις, από τα πυρά του James Earl Ray. Μια εποχή τελείωνε και μια καινούρια άρχιζε - όπως συμβαίνει με κάθε πολιτική δολοφονία.

Πέρασαν σχεδόν σαράντα χρόνια από τότε, και ένας άλλος λόγος ήρθε για να γραφτεί στην Ιστορία. Χθές, γύρω στις 4:00 το πρωί ώρα Ελλάδας, ο Barack Obama έδωσε τον νικητήριο λόγο του στο Grant Park του Σικάγο, έναν λόγο για τον οποίο θα διακινδυνεύσω την πρόβλεψη ότι θα μείνει στην ιστορία με το όνομα "Ναι, μπορούμε" ("Yes, we can"). Έναν λόγο τον οποίο θεωρώ σημαντικό, όχι μόνο γιατί δώθηκε από τον πρώτο Αφροαμερικανό στην Ιστορία που κέρδισε την προεδρία των Η.Π.Α, αλλά και γιατί στο κοινό του είδα να πραγματοποιείται, επιτέλους, με τρόπο αδυσώπητα ξεκάθαρο, το όνειρο του Martin Luther King.

Η χθεσινή συντριπτική νίκη του Obama δεν ήταν μόνο πολιτική. Κατάφερε κάτι που οι Ρεπουμπλικανοί έχουν να επιτύχουν από την εποχή του Eisenhower, και οι Δημοκρατικοί, στην παρένθεση της προεδρίας Clinton, έκαναν τα αδύνατα δυνατά για να χάσουν: να κερδίσει τον λαό. Οι αριθμοί αποκαλύπτουν την αλήθεια: ένα απίστευτο 65% προσέλευσης στην κάλπη (το μεγαλύτερο στην ιστορία), 60% στον πληθυσμό μέχρι 30 ετών, ένα αναμενόμενο αλλά και πάλι απίστευτο 96% στους Αφροαμερικανούς και στους Λατινογενείς, 52% στο σύνολο ψηφοφόρων (εκεί που οι Δημοκρατικοί πάντα ζορίζονται να πετύχουν το 50%). Ήταν η πρώτη φορά εδώ και πολύ καιρό που ο λαός πραγματικά μίλησε.

Σίγουρα η νίκη Obama δεν έχει να κάνει αποκλειστικά και μόνο με τις πολιτικές του ικανότητες - οι οποίες υπάρχουν και είναι σαφείς. Ένα ποσοστό των ψηφοφόρων - είμαι σίγουρος γιαυτό - δεν ψήφισε υπέρ του Obama, αλλά εναντίον του Bush. Η Αμερική, καθώς και κάποια δισεκατομμύρια ανα την υφήλιο, έχουν σιχαθεί τους Ρεπουμπλικανούς στο τιμόνι της μεγαλύτερης υπερδύναμης στον κόσμο, και αυτή ήταν η ευκαιρία που έψαχναν. Εδώ κολλάει το παπανδρεϊκό "φτάνει πια". Και ο Obama όχι μόνο το εκμεταλλεύτηκε αυτό, αλλά παρουσίασε και την λύση. Την ώρα που ο McCain και η αχώνευτη hokey-mom Sarah Palin αναλώνονταν σε επιθέσεις ενάντια στον Obama, αυτός παρουσίαζε την ατζέντα του και τα σχέδιά του για την επόμενη μέρα. Με μια καμπάνια που ήδη έχει καταχωρηθεί σαν η καλύτερη όλων των εποχών, ο Obama παρουσίασε μια λύση βιώσιμη, λογική και με προοπτικές, μια λύση που όχι μόνο υπόσχεται, αλλά καλεί τον λαό να συμμετάσχει και να ηγηθεί ο ίδιος. Δεν είναι τυχαίο που λέει "we the people" ( "εμείς ο λαός").

Να ξεκαθαρίσω ότι ψήφισα - τρόπος του λέγειν - Obama δαγκωτό. Όχι μόνο γιατί είναι νεαρός, όχι μόνο γιατί σπάει τα δεσμά των φυλετικών διακρίσεων και του ρατσισμού, αλλά γιατί καταλαβαίνει και ενεργεί σύμφωνα με έναν παγκόσμιο και απαράβατο νόμο: ότι κάθε κράτος και κάθε λαός είναι κομμάτι του Κόσμου - κάτι που κανένας Bush δεν κατάλαβε και δεν μπορεί να καταλάβει. Μένει μόνο να δούμε τι θα κάνει για να πραγματοποιήσει τα όσα πιστεύει.

Update:Ο λόγος του, έτσι όπως δημοσιεύτηκε στο Google.

Thriller

2008-10-30T00:51:00.000-07:00

Να σας πω την αλήθεια, δεν μπορώ να πιστέψω ότι όλο αυτό είναι a capella.Κι όμως είναι!!!Το μόνο που χρειάστηκε ο τύπος είναι μια webcamera, ένα μικρόφωνο, το λαρύγγι του και...350 ώρες δουλειάς!!! Το αποτέλεσμα είναι το πιο απίστευτο, kick-ass μοντάζ ήχου που έχω δει στην ζωή μου!!!

Δηλώσεις συμπαράστασης και τα κουλουβάχατα του Βατοπεδίου.

2008-10-21T04:02:00.000-07:00

Κάποιοι από τους παλιότερους από σας, ίσως να θυμάστε τις περίφημες εκλογές του 1961, στην διάρκεια των οποίων, πλην των πολιτών αυτής της χώρας, δικαίωμα ψήφου απέκτησαν αίφνης τα...δέντρα και οι πεθαμένοι. Μια μικρή ιστορική αναδρομή δεν νομίζω ότι θα βλάψει όσους από σας δεν υπήρχαν για να ζήσουν αυτή την λαμπρή σελίδα της Δημοκρατικής Ιστορίας της Ελλάδος.
Περίπου ένα μήνα πριν τις προγραμματισμένες εκλογές της 29ης Οκτωβρίου του 1961, κι εν μέσω των εκλογικών μαγειρεμάτων του εκλογικού νόμου μεταξύ εκλογικού Καραμανλή (θείου) και μη-εκλογικού παλατιού (Παύλος, κατ'ουσίαν Φρειδεφρίκη), ο Γ.Παπανδρέου (Γ.Α.Π ο 1ος) ρίχνει την μεγάλη βόμβα και δημιουργεί την Ένωση Κέντρου, όχι για να δράσει ως αντιπολίτευση στην Ε.Ρ.Ε, αλλά για να καταγγείλει εκπονηθέν σχέδιο καλπονοθείας από την πλευρά του Καραμανλή. Ο Καραμανλής (θείος) τα κάνει απάνω του και, βλέποντας μια τρομακτικά γρήγορη συσπείρωση των πολιτών γύρω από την νεοσυσταθείσα Ένωση Κέντρου, επισπεύδει τις εκλογές. Ματαίως. Ο Γ.Α.Π ο 1ος φαίνεται ότι έχει πάρει φόρα και τίποτα δεν τον σταματά. Και τότε αποφασίζει ο Καραμανλής (είπαμε, θείος) να βάλει μπρος τα μεγάλα μέσα. Όπου "μεγάλα" βλέπε "εξωκοινοβουλευτικά" και δη "πραξικοπηματικά". Ο βασιλιάς διορίζει υπηρεσιακό πρωθυπουργό τον μέχρι πρότινος Αρχηγό του Στρατού Κωνσταντίνο Δόβα, ο οποίος, ελεγχθής κυρίως υπό του μυελού του και ουχί υπό του εγκεφάλου του - όπως, άλλωστε, όλοι οι καραβανάδες - εκπονεί το περίφημο "Σχέδιο Περικλής". Η τραγελαφική συνέχεια θα μπορούσε μόνο να αποτελεί θέμα θεατρικής επιθεώρησης.
Υπό την Δαμόκλειο Σπάθη της απειλής "όσοι δεν ψηφίσουν Ε.Ρ.Ε θα πάνε εξορία", πολίτες ψηφίζουν φανερά έξω από το παραβάν, πεθαμένοι προσέρχονται στις κάλπες, διευθύνσεις που αντιστοιχούν σε πάρκα εμφανίζονται στους εκλογικούς καταλόγους, χωρικοί ρίχνουν τον φάκελο δύο και τρεις φορές, σε διαφορετικά εκλογικά τμήματα. Κατά την καταμέτρηση, ολόκληρες εκλογικές περιφέρειες δίνουν κωμικοτραγικά ποσοστά, μερικές μάλιστα δίνουν 100% στην Ε.Ρ.Ε. Ο Περικλής τα κατάφερε μια χαρά, δίνοντας τελικό ποσοστό στην Δεξιά 50,81%.
Γιατί τα γράφω όλα αυτά, θα μου πείτε. Η νοθεία που πρόκειται να σας περιγράψω πιό κάτω δεν αφορά εκλογές, και οι απειλές δεν αφορούν εξορία αλλά το ίδιο το πυρ το εξώτερον. Για άλλη μια φορά όμως οι πεθαμένοι βγαίνουν στο σεργιάνι και, εκτός από ψήφο, ρίχνουν υπογραφές σε δηλώσεις συμπαράστασης. Κι εξηγούμαι.
Από τις 3 Οκτωβρίου, στον κόμβο http://www.petitiononline.com , έχει αναρτηθεί δήλωση συμπαράστασης υπέρ της Μονής Βατοπεδίου, "ίνα αρθεί η άδικος συκοφαντική επίθεσις κατά της Ιεράς Μεγίστης Μονής Βατοπεδίου" (τούτο το τελευταίο είναι δικό μου, μην περιμένετε να το δείτε πουθενά). Μέχρι στιγμής, η δήλωση έχει συγκεντρώσει 257 υπογραφές, επιφανών ανδρών και γυναικών, από την Ελλάδα και το εξωτερικό, προσωπικοτήτων όπως η Άντζελα Δημητρίου - μεγίστη αοιδός - και η Καλομοίρα. Αφήνοντας κατά μέρος το γεγονός ότι σχεδόν οι μισές υπογραφές είναι voided (εις την καθομιλουμένη, έχουν σβηστεί), το πραγματικά εντυπωσιακό είναι ότι φαίνεται να έχει υπογράψει, και μάλιστα δύο φορές, ο Ηλίας Πετρόπουλος από το Παρίσι, μία μαζί με την γυναίκα του Μαίρη Κουκουλέ, και μία μόνος του. Που το εντυπωσιακό; Πολύ απλά, ο καταπληκτικός αυτός συγγραφέας και λαογράφος, δηλωμένος άθεος και αντιθεϊστής (θαυμάστε την επίθεσή του κατά της Εκκλησίας στο βιβλίο του "Η Ονοματοθεσία Οδών και Πλατειών", 1995), έχει πεθάνει από το 2003!!!
Δύο εξηγήσεις υπάρχουν: ή ότι βρισκόμαστε μπροστά σε καθαρή περίπτωση ενός πραγματικά αηδιαστικού ψέματος, ή ότι η Εκκλησία, μαζί με το μονοπώλιο θαυμάτων, κατέχει και την πατέντα για την επικοινωνία με τον άλλο κόσμο, απ'όπου κατάφερε να πάρει την υπογραφή του αγαπητού αυτού συγγραφέα, ο οποίος, δίχως άλλο, σιγοψήνεται στα καμίνια της Κόλασης. Αφήνω σε σας να κρίνετε ποια από τις δύο αυτές εξηγήσεις είναι η πιό πιθανή.

Σορόπια...

2008-10-15T11:26:00.000-07:00

Νά'σαι βουλευτής του κοινοβουλίου, νά'σαι ο μάγκας ο πολλά βαρύς, με σαράντα κιλά cojones, απόγονος του Περικλή, του Μεγαλεξάντρου, του Εξαδάχτυλου και όλων των Μακεδονομάχων, νά'σαι έτοιμος να κάνεις ντου στην τουρκιά να πάρεις την Πόλη και την Αγιά Σοφιά, και να σε λέει η γυναίκα σου Μπουμπούκο...ε, μεγαλύτερη ξεφτίλα δεν έχω ξαναδεί!
Τέτοια έκπληξη του επιφύλασσε η σύζυγος του βουλευτή Άδωνι Γεωργιάδη, προσκεκλημμένη στον "Πρωινό Καφέ", μίαν ωραίαν πρωίαν. Είπε ο άνθρωπος να το παίξει ρομαντικός, και της στέλνει στο πλατό μια ανθοδέσμη - δεν θέλω να φανώ κακός, αλλά το πεθαμενί το είχε εκείνη η ανθοδέσμη - συνοδευόμενη από την απαραίτητη ευχητήρια κάρτα, ένεκα του τηλεοπτικού της ντεμπούτο. Τι τό'θελε!!! Μόλις η σύζυγος βλέπει την κάρτα, πετάει το αμίμητο: "Αχχχ, ο γλύκας μου!!! Ο μπουμπούκος μου είναι!!!".
Ρε παιδιά, δε λέω...οι άνθρωποι είναι ερωτευμένοι. Ορθώς. Διακυρήσσουν τον έρωτά τους. Λαμπρά. Ταιριάζουν σαν άνθρωποι - βλέπετε, η Ευγενία Μανωλίδου (περί ής ο λόγος) είναι συνθέτης, εθνοπατριωτικής υφής, με κύριο έργο τα θούρια και τα εμβατήρια του Τηλεάστυ. Λαμπρότατα! Τι τό'θελες το "μπουμπούκος" κυρία μου; Βουλευτής άνθρωπος και "μπουμπούκος"... πάει; Δεν πάει!!! Δεν πάει με τίποτα, ρε παιδιά!!!
Περί ορέξεως, βέβαια, κολοκυθόπιτα, κατά το ρητόν του θυμόσοφου ελληνικού λαού. Αλλά όταν είσαι, πρώτον, τηλεοπτικό πρόσωπο, δεύτερον, βουλευτής, τρίτον, γνήσιος απόγονος του Αχιλλέα και του Αίαντα - μην πω και του Πατρόκλου, γιατί πολύ δεν θέλουν κάτι θολοκουλτουριάρηδες να αρχίσουν τους συσχετισμούς - , υποτίθεται ότι βαστάς τα λουριά. Και όχι τίποτε άλλο, αλλά το μάτι μπορεί να βγαίνει εύκολα, το όνομα όμως βγαίνει ευκολότερα. Τίποτε άλλο δεν γύρευε η Ελληνοφρένεια και ο Θέμος, κόλλησε την ταμπέλα φαρδιά πλατιά. "Μπουμπούκος". Αυτό ήτανε. Το μόνο τώρα που μένει είναι να μάθουν και στο ευρωκοινοβούλιο ότι ένας έλληνας βουλευτής κυκλοφορεί με το nick "Μπουμπούκος".
Όχι ότι με χαλάει, βέβαια. Την ξέρετε την άποψή μου για την εν λόγω κομματική πλευρά. Αλλά, μια με την Σαρρή, μία με τον Πλεύρη - πατέρα και υιό -, μία με τον Λιάκουρα, και τώρα με τον Μπουμπούκο, αυτός ο Πρόεδρος τι περιμένει για να καταλάβει ότι δέκα εκατομμύρια πολίτες, πλήν των τριακοσίων χιλιάδων αιματολογικώς γνησίων ΕΛλήνων που τους ψήφισαν, έχουν αρχίσει εν χορώ το "ώωωωωαααααααα";;;

Disco Lies

2008-10-06T11:47:00.000-07:00

Η Οδύσσεια ενός κοτόπουλου, δια χειρός του γνωστού και μη εξαιρετέου Moby, ο οποίος, ως άλλος Καίσαρας, ήλθον, είδον και, αφού μας πήρε και τα ρέστα, απήλθον νικητής. Το καλύτερο σιγκλάκι της χρονιάς, μακράν το ευφυέστερο βίντεο από τον καιρό του αμίμητου "Tonight" των Smashing Pumpkins και κατά παρασάγγας τα αισθησιακότερα φωνητικά, από την Μαζέψτε-Τα-Σάλια -Σας Shayna Steele. Απολαύστε το...

Η φιλοσοφία του καπνού

2008-09-07T08:22:00.000-07:00

Κάθομαι, στρίβω ένα τσιγάρο, το ανάβω και παίρνω μια βαθιά ανάσα. Τσιγάρο...καπνός...κάπνισμα. Η ιεροτελεστία της νικοτίνης.
Δεν πάνε πολλές εβδομάδες που συναντήθηκα με την φίλη μου την Βίκυ. Ανάμεσα στα διάφορα "περί ανέμων και υδάτων", μου έδωσε μια παραγγελία. Να γράψω κάτι για το κάπνισμα. Η ίδια βρίσκεται σε εκείνη την ενδιάμεση φάση όπου θεωρητικά το έχεις κόψει, αλλά δεν θέλει και πολύ για να ξανακυλήσεις σ' εκείνον τον υπέροχο βούρκο που σε κάνει πολλές φορές να παίρνεις τους δρόμους στις τρεις τα μεσάνυχτα και να ψάχνεις ανοιχτό περίπτερο. Εκκολαπτόμενη δημοσιογράφος αυτή, στο στάδιο της αποτοξίνωσης, ψωνάρα τεραστίων διαστάσεων εγώ, ανθρώπινο φουγάρο, δεν άργησα να συμφωνήσω. Αν μη τι άλλο, είναι μια καλή ευκαιρία να ξεκολλήσω λίγο από την συγγραφική ανομβρία που με έχει κρατήσει μακριά από το blog εδώ και σχεδόν ένα μήνα.
Κι εδώ παρουσιάστηκε το πρώτο πρόβλημα, πρόβλημα που γίνεται αναπόφευκτο όταν έχεις να κάνεις με συγγραφή κατά παραγγελία: τι στο διάολο να γράψω; Στην συγκεκριμένη περίπτωση, το πρόβλημα εντοπίζεται στο ότι δεν κατάλαβα λέξη σχετικά με το τι ήθελε να γράψω - και έχω σοβαρούς λόγους να πιστεύω ότι ούτε η ίδια ήξερε. Το σίγουρο είναι ότι δεν ήθελε να γράψω για τα αρνητικά αποτελέσματα του καπνίσματος. Ούτε και για την ιστορική φύση του καπνίσματος. Επίσης, πιθανότατα δεν ήθελε και κάποια φιλοσοφική ανάλυση - αν υποθέσουμε ότι υπάρχει φιλοσοφία πίσω από το κάπνισμα. Το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να συνεχίσω και να δω τι θα βγει.
Ως κάπνισμα ορίζεται η εισπνοή του καπνού αποξηραμένων φυτών που καίγονται, και ανέκαθεν αποτελούσε αναπόσπαστο κομμάτι του εκάστοτε κοινωνικοπολιτικού status quo. Η αρχική εφαρμογή του καπνίσματος είχε να κάνει με την θρησκεία και ιδιαίτερα την μελλοντολογία. Σαν συνήθεια, η πηγή της είναι η Αμερική και έχει καταγραφεί εδώ και περίπου πέντε χιλιάδες χρόνια. Μην μου πείτε τίποτα για την Πυθία - τούτη η τρελή δεν κάπνιζε τίποτα, απλά μάσαγε φύλλα δάφνης και μετά άρχιζε τις παλάβρες της. Σήμερα βέβαια δεν καπνίζουμε για να προβλέψουμε το μέλλον, αλλά καπνίζουμε για την επίδρασή του. Και δεδομένου ότι ο καπνός δεν είναι ναρκωτικό αλλά ευφορικό, ως κάπνισμα δεν νοείται η χρήση χασίς ή κρακ.
Από κει και πέρα, υπάρχει ποικιλία ως προς το μέσον του καπνίσματος. Η αρχαιότερη μορφή καπνίσματος γίνεται με την χρήση πίπας (παρακαλώ να μην αρχίσουν τα ανόητα σεξιστικά σχόλια), συνήθως πήλινης ή ξύλινης. Εδώ λίγη προσοχή: το τσιμπούκι είναι άλλο πράγμα από την πίπα (επαναλαμβάνω την προτροπή μου σχετικά με τα σχόλιά σας). Το τσιμπούκι είναι το καλάμι που χρησιμοποιείται για το τράβηγμα του ναργιλέ (λέγεται και μαρκούτσι) εξ'ου και η σύνθετη λέξη cibuk-oglan, που αναφέρεται στο παιδί που αναλάμβανε την προετοιμασία του ναργιλέ για τον θαμώνα, λέξη η οποία κατέληξε στην ελληνική απόδοση "τσογλάνι". Η πίπα λοιπόν είναι άλλο πράγμα. Όσο για το τσιγάρο, είναι ισπανικής προελευσης - cigar - και στην αρχή επρόκειτο για τυλιγμένα φύλλα αποξηραμένου καπνού. Αυτό το τελευταίο το ξέρουμε ως πούρο (μην τολμήσετε να αναφέρετε τον Bill Clinton) και απλά αναφέρεται στην καθαρότητα του καπνού. Η σημερινή μορφή του τσιγάρου είναι σχετικά πρόσφατη, μόλις του 18ου αιώνα.
Είναι γνωστές οι αρνητικές επιδράσεις του τσιγάρου. Πολλές από αυτές προέρχονται από τον καπνό, άλλες από το χαρτί. Προσωπικά καπνίζω στριφτά - Old Holborn Aromatic με Rizzla γλυκόριζα. Μπορεί να μην αλλάζει τίποτα, αλλά πρώτον είναι οικονομικότερο και δεύτερον, διασκεδάζω λίγο τις εντυπώσεις.
Πολλές φορές έχω έρθει αντιμέτωπος με αντικαπνιστές. Όντας κι εγώ στο παρελθόν ένας από αυτούς, τους καταλαβαίνω απόλυτα - μέχρι ενός σημείου όμως. Θα συμφωνήσω ότι το κάπνισμα βλάπτει. Θα συμφωνήσω ότι βλάπτει όχι μόνο εμένα, αλλά και αυτούς (όχι βέβαια στον ίδιο βαθμό, ό,τι και αν λένε για το παθητικό κάπνισμα). Θα φτάσω να συμφωνήσω και στο ότι είναι ενοχλητικό. Δεν θα συμφωνήσω όμως με την αντίδραση του αντικαπνιστικού ρεύματος, που αντιμετωπίζει τους καπνιστές περίπου σα να είναι λεπροί. Δεν ξέρω για σας, αλλά για μένα το τέσσερα επί τέσσερα αποθηκάκι που βλέπω σε πολλά μαγαζιά να πλασάρεται ως "χώρος καπνιστών", αποτελεί προσβολή.
Πολλές φορές μου έχουν ζητήσει να το κόψω. Δεν το κάνω για δύο λόγους: πρώτον, δεν μπορώ. Δεύτερον, δεν θέλω. Ό,τι και να συμβαίνει, πρόκειται για μια συνήθειά μου, μια αδυναμία μου, την οποία ζητώ να δεχτήτε. Όχι τίποτε άλλο, αλλά να μην αρχίσω να απαριθμώ τις εξαιρετικά ηλίθιες συνήθειες που έχετε πολλοί από σας.
Λοιπόν, Βικούλα, αυτό ήταν το post για το κάπνισμα. Δεν συνηθίζω να γράφω επί παραγγελία, και δεν προτίθεμαι να το κάνω στο μέλλον. Κι εσείς οι απανταχού αντικαπνιστές, χαλαρώστε λίγο. Υπάρχουν άλλα, σημαντικότερα προβλήματα από τον τύπο δίπλα σας που ανάβει τσιγάρο.

Dark Knight

2008-08-04T11:09:00.001-07:00

Είναι γεγονός ότι ποτέ δεν συμπαθούσα τους υπερήρωες. Κατ' επέκταση, οι ταινίες με πρωταγωνιστές υπερήρωες περνούσαν στα ψιλά της κινηματογραφικής μου παιδείας. Το όλο concept - θεματική αν προτιμάτε - είναι ξεπερασμένο και παλιομοδίτικο: ένας απλός άνθρωπος στην αρχή (λίγοι είναι οι υπερήρωες που δεν ανήκουν στο είδος μας), μετά από κάποιο ατύχημα ή καπρίτσιο (θέλετε ραδιενεργή αράχνη, θέλετε επιστημονικό πείραμα που πηγαίνει στραβα, θέλετε γενετική ανωμαλία...το θέμα είναι ότι ποτέ δεν γίνεται εσκεμμένα) συνειδητοποιεί την μοναδικότητά του και αρχίζει να την χρησιμοποιεί για το γενικό καλό. Κάπου εκεί οι κακοί αρχίζουν να ξεφυτρώνουν σα τα μανιτάρια, συνήθως με παρεμφερείς ικανότητες ή αστείρευτα αποθέματα χρήματος και πάντα με την μανία να κατακτήσουν τον κόσμο. Βάλτε στην συνταγή και την απαραίτητη γκόμενα-μπιμπελό-αντικείμενο του πόθου, και η όποια πιθανότητα πρωτοτυπίας παει περίπατο.
Όταν ο υπερήρωας μεταπηδάει από το χαρτί στο πανί, τα πράγματα δεν αλλάζουν. Παρά τα όσα twist 'n' turns (για όσους δεν κατάλαβαν, πρόκειται για τις μεταστροφές από το κυρίως θέμα που σαν σκοπό έχουν την έκπληξη), τα πράγματα είναι προβλέψιμα και το ίδιο βαρετά. Ξανά μανά ο υπερήρωας αγωνίζεται για το κοινό συμφέρον, ξανά ενάντια σε κάποιον κακό που θέλει τον κόσμο στο τσεπάκι του, ξανά η γκόμενα πέφτει στα πόδια του. Κι αν δεν συμβούν αυτά στην ταινία, θα συμβούν στο sequel το οποίο με μαθηματική ακρίβεια θα ακολουθήσει. Το μόνο που μένει στο τέλος είναι η προσέγγιση: του σκηνοθέτη και κατ' επέκταση της ταινίας.
Επειδή βλέπω ότι ο πρόλογος μακραίνει επικίνδυνα, ας περάσω στο κυρίως θέμα. Ο Batman λοιπόν, δεν κατάφερνε να ξεφύγει από την πεπατημένη. Οι πρώτες προσεγγίσεις του Burton, αν και εξαιρετικά φροντισμένες, δεν καινοτομούν. Το story, τόσο στο "Batman" όσο και στο "Batman Returns" κινείται σε γνώριμα μονοπάτια και δεν προσφέρει τίποτα το καινούριο. Μάχη Καλού-Κακού (Batman-Jocker στην πρώτη, Batman-Penguin στην δεύτερη), η απαραίτητη γκόμενα (Kim Basinger στην πρώτη, γουστάρω-τρελά-Michelle Pfeiffer στην δεύτερη - κι εδώ βρίσκουμε την πρώτη απόπειρα πρωτοτυπίας, καθώς το αντικείμενο του πόθου γίνεται αντίπαλος), η τελική νίκη και η υπόσχεση της συνέχειας. Η οποία συνέχεια καλό είναι να σβηστεί δια παντώς από την Κινηματογραφική Εγκυκλοπαίδεια: πρόκειται για δύο εκτρώματα δια χειρός Joel Schumacher, και το ποιό αποτυχημένο casting στην ιστορία του υπερήρωα (Val Kilmer στην πρώτη, George Clooney στην δεύτερη). Κι ενώ περιμέναμε μια τελειωμένη ιστορία και την κινηματογραφική κηδεία της νυχτερίδας, μπαίνει στον χορό ο Christopher Nolan.
Εδώ πρέπει να σας προειδοποιήσω για κάτι. Μπορεί ο τίτλος του post να ειναι "Dark Knight", αλλά συνειδητοποιώ ότι είναι αδύνατο να προχωρήσω στο ίδιο μοτίβο με παλαιότερες κριτικές που έχω γράψει. Ο Batman της "Nolan" Εποχής αποτελεί μια ολόκληρη θεματική από μόνη της, η ίδια περίπτωση με το "Lord of the Rings" του Jackson, όπου είναι αδύνατο να ξεχωρίσεις την μια ταινία από την άλλη. Ίσως πριν το "Dark Knight" να ήταν αποδεκτή μια κριτική του "Batman Begins" ως αυτόνομη ταινία, αλλά τώρα που το παζλ έχει συμπληρωθεί, τα πράγματα αλλάζουν. Λίγη υπομονή λοιπόν.
Ο Nolan προσεγγίζει τον ήρωα εντελώς διαφορετικά. Το βασικό στοιχείο εδώ δεν είναι η κλασική συνταγή, αλλά η ψυχολογία του χαρακτήρα. Μην ξεχνάμε ότι ο Nolan είναι "μανούλα" στην ψυχολογία ("Memento"), και ο Batman προσφέρει γόνιμο έδαφος. Από την μια ο Batman/Bruce Wayne και από την άλλη ο Batman/Σύμβολο, οι δύο πλευρές μιας διχασμένης προσωπικότητας που, όσο και να αντιπαλεύουν η μια την άλλη, στο τέλος συμβιβάζονται. Όλα τα αλλα - οι "κακοί", η τελική μάχη, η σωτηρία - απλά πλαισιώνουν το βασικό στοιχείο της ιστορίας, που είναι η μετάβαση/μεταμόρφωση ενός ανθρώπου σε σύμβολο και ο τελικός συμβιβασμός με τα φαντάσματα που τον κυνηγούν.
Στο "Dark Knight", το σύμβολο έχει ωριμάσει. Μέσα από την ωριμότητα αυτη, τα φαντάσματα έχουν ηρεμήσει, ο διχασμένος του εαυτός έχει αποδεχθεί την πραγματικότητα, και έχει έρθει η ώρα να "πιασει δουλειά".Αυτή την φορά, αντίπαλος δεν είναι ο εαυτός του, αλλά το alter ego του, η υπερβολή του παρανοικού κομματιού του. Ο Jocker δεν είναι απλά ένας "κακός". Είναι η αναπόφευκτη σύγκρουση με τον έξω κόσμο, δεν είναι οι φόβοι που φωλιάζουν στο μυαλό του, αλλά ο Φόβος των άλλων. Εδώ για πρώτη φορά καλείται να γίνει από αντιήρωας ήρωας.
Βλέποντας και τις δύο ταινίες μαζί, τα πράγματα είναι απλά - όσον αφορά το κινηματογραφικό μέρος αυτής της κριτικής (μάλλον ανάλυσης). Ο Christopher Nolan παίρνει έναν τελειωμένο χαρακτήρα και τον αναγεννά από τις στάχτες του, προσφέροντας πρωτοτυπία, φρεσκάδα και ουσία σε ένα κινηματογραφικό είδος που δεν προσφέρεται για κανένα από τα τρια. Στο πιο δύσκολο κομμάτι, στον ρόλο του Batman, ειλικρινά δεν ξέρω ποιός άλλος θα μπορούσε να είναι από τον Christian Bale, ο οποίος ξεπερνά για άλλη μια φορά τον εαυτό του στο ζήτημα του method acting. Σοβαρός, καλά διαβασμένος και με στιβαρή ερμηνεία, απλά και μόνο ο καλύτερος Batman. Σε δεύτερους ρόλους, οι σπουδαίοι Michael Caine και Morgan Friemman, προσφέρουν την εγγύησή της εμπειρίας τους. Το μόνο ατόπημα, η κρυόκωλη και εντελώς ανοργασμική Katie Holmes, διορθώνεται στο Dark Knight από την αγαπημένη μου προστυχόφατσα, την Maggie Gyllelhaal.
Αφήνω για το τέλος το πραγματικό διαμάντι της διλογίας. Χωρίς στην πραγματικότητα να μας έχει προϊδεάσει - η υποψηφιότητα στο "Brokeback Mountain" ήρθε μάλλον από κεκτημένη ταχύτητα- o Ηieth Ledger κόβει πραγματικά την ανάσα σαν Jocker. Συγνώμη Jack (Nicholson, o Jocker στο πρώτο "Batman"), αλλά, όσο μεγάλος ηθοποιός και να είσαι, ο μικρός σε κάνει σκόνη! Τρομακτικός, με την τρέλα να στάζει σε κάθε του ατάκα, ένα νευρόσπαστο που σκοτώνει γιατί έτσι του ήρθε, ο Jocker του Ledger δεν είναι κλόουν, αλλά αληθινά και ουσιαστικά παρανοικός. Μάλλον θα πρέπει να περιμένουμε το πρώτο Όσκαρ ερμηνείας σε ταινία με υπερήρωες, έστω και μεταθανάτιο - ο Ledger βρέθηκε νεκρός από υπερβολική δόση, λίγο μετά τα γυρίσματα της ταινίας.
Κλείνω εδώ. Mε λίγα λόγια, η διλογία του Nolan είναι, πολύ απλά, οι καλύτερες ταινίες υπερηρώων, ο Christian Bale ο καλύτερος Batman και η ερμηνεία του Ledger η πιο σοκαριστική μετά την Kathy Bates στο Misery. Περιττό βέβαια να πω ότι δεν πρέπει με τίποτα να τις χάσετε.

Βαθμολογία (Batman Begins).......................................8
Βαθμολογία (Dark Knight).............................................9

International Movie Database (Batman Begins): http://www.imdb.com/title/tt0372784/
International Movie Database (Dark Knight): http://www.imdb.com/title/tt0468569/

Δέκα γκρίνιες για το πράγμα που το λένε "καλοκαίρι"

2008-07-28T03:52:00.000-07:00

Μάλιστα... Ξανά μαζί, ορεξάτος (με καινούριο browser-συγνώμη Firefox,αλλά ο Safari τρέχει λες και του βάλανε νέφτι!), και με ένα τσουβάλι γεμάτο παράπονα και γκρίνιες. Complaints and Grievances λεγόταν το stand-up του George Carlin (θα μας λείψεις George!) και σε ανάλογο υποχονδριακό πνεύμα, προχωρώ στην επίθεσή μου ενάντια σε όλους εσάς που μου έχετε ζαλίσει την παρεγκεφαλίδα με το "καλοκαίρι" σας (αυτή η κωλοεποχή πρέπει κάποτε να απαγορευτεί με προεδρικό διάταγμα). Αρχίζουμε λοιπόν: δέκα λόγοι για τους οποίους το καλοκαίρι πρέπει να πάψει να υπάρχει.

1) Τα ελληνικά νησιά.

Ειλικρινά, και μόνο η θέα κάποιου που μιλάει για τα νησιά μας με τόσο δέος και θαυμασμό, μου γυρίζει το στομάχι. Ιδιαίτερα αυτή η φράση- τόσο γεμάτη με γλυκανάλατη και αηδιαστική ματαιοδοξία - "να πάμε σε κανένα νησάκι", είναι αρκετή για να με φέρει στα πρόθυρα νευρικής κρίσης. Είναι μικρά, σου βγαίνει η πίστη για να πας, σου βγαίνει διπλά η πίστη για να επιστρέψεις, το πορτοφόλι σου αδυνατίζει με παρανοϊκή ταχύτητα, συνήθως πρέπει να πέσεις στα τέσσερα - για να μην πω κάτι άλλο πιο χυδαίο - για να βρεις κάπου να μείνεις και, αν βρεις, πρόκειται για ένα τετράγωνο τσιμεντόχτιστο κουτί που σε χωράει μόνο όρθιον. Αφήστε που οι κάτοικοι - κι εδώ μιλάω εκ πείρας - σταμάτησαν να εξελίσσονται κάπου στο στάδιο του Νεάντερταλ. Θες ντε και καλα να κολυμπήσεις; Η Ελλάδα έχει δεκαέξι χιλιάδες χιλιόμετρα παραλίας. Δεν σου φτάνει;

2) Το ηλιοβασίλεμα στην Σαντορίνη.

Μα...είμαστε με τα καλά μας;;; Από τότε που δημιουργήθηκε αυτός ο πλανήτης, ο ήλιος έχει δύσει τρισεκατομμύρια φορές, και πάντα ο ουρανός είναι κόκκινος όταν συμβαίνει.Πρόκειται για μια απόλυτα φυσική και αναμενόμενη διαδικασία που συμβαίνει παντού, συμβαίνει κάθε μέρα και είναι πάντα η ίδια. Τι το ιδιαίτερο έχει το ηλιοβασίλεμα από το συγκεκριμένο σημείο; Μήπως ο ήλιος στην Σαντορίνη κατεβαίνει χορεύοντας κλακέτες;

3) Οι διακοπές

Ζεις στην Ελλάδα του 2008, με μια οικονομία που όχι απλώς έχει πεθάνει, αλλά της κάναμε και το τρισάγιο, με το ζόρι πληρώνεις την ΔΕΗ, τον ΟΤΕ και την ΕΥΔΑΠ, δεν σου φτάνουνε ούτε για κατούρημα, αλλά δεν έχεις πρόβλημα να δώσεις έναν μισθό - και λίγα λέω - για να ταλαιπωρηθείς χωρίς κανέναν λόγο. Κάποιος θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει "μαλακία" αλλά εγώ θα χρησιμοποιήσω τον όρο "μαζοχισμός".

4) Η ζέστη

Όχι κύριε. Σαράντα βαθμοί υπό σκιαν, με τον ιδρώτα να τρέχει ποτάμι, με το βρακί μου να κολλάει στον κώλο μου σε κάθε βήμα, με τα πνευμόνια μου να μου δίνουν την αίσθηση ότι έχω καταπιεί αναμμένη κηροζίνη...όλα αυτά δεν θα τα χαρακτήριζα "χαρούμενα" και "απολαυστικά". Προτιμώ χίλιες φορές τον χειμώνα.

5) Οι ενδυματολογικές επιλογές

Χωρίς πολλά λόγια, με σαφήνεια και απλότητα...η απόλυτη έκφραση της ανθρώπινης ματαιοδοξίας και του ναρκισσισμού. Τι με νοιάζει ρε κύριε αν εσύ είσαι φέτες ή μπυροκοιλιάς; Πρέπει δηλαδή να μου το πετάς στα μούτρα; Και σε σας κυρίες μου, όχι, το κολλητό τοπ που αφήνει τον αφαλό ακάλυπτο δεν αποτελεί έκφραση σεξουαλικότητας - ειδικά αν η μάπα σας θέλει γενικό ρεκτιφιέ για να μπορέσει να αντέξει σε κοινή θέα.

6) Το τηλεοπτικό πρόγραμμα.

Πόσες φορές ακόμα πρέπει να ανεχτούμε το "Ρετιρέ"; Έχουν περάσει δεκαπέντε χρόνια από τότε, γαμώτο μου! Βάλτε μυαλό!!!

7) Οι παραλίες

Θέλετε να πιστεύετε οτι οι ελληνικές παραλίες μοιάζουν λες και ξεπήδησαν από επεισόδιο του Baywatch - καταγάλανα νερά, άνδρες-μοντέλα και γυναίκες με μέγεθος στηθόδεσμου 3 και κορμί Αφροδίτης - ; Δικαίωμά σας και δεν είμαι εγώ αυτός που θα σας γλιτώσει από την αυταπάτη σας. Κάποιος όμως να πάρει από μπροστά μου αυτόν τον θαλάσσιο ελέφαντα με το λουλουδάτο μαγιό, και κάποιος να συμμαζέψει το κωλόπαιδο που νομίζει πως το να πετάει την μπάλα του επάνω μου, στριγγλίζωντας σα σεληνιασμένο, έχει πλάκα.

8) Οι τουρίστες

Μπορεί να σέβομαι τους Ευρωπαίους από πλευράς πολιτισμού, ελευθερίας και σοβαρότητας, αλλά ο συνδιασμός "καπέλο-σορτς-αμάνικο- πέδιλο- κάλτσα- back pack" αποτελεί προσβολή της αισθητικής μου και σηκώνει εκτελεστικό απόσπασμα. Και μην αρχίζετε την κάθε σας ερώτηση με το "excuse me, sir!". Μιλήστε απλά και κατανοητά, γιατί δεν το έχω σε τίποτα να σας απαντήσω με το τυπικότατα ελληνικό "αει σιχτίρ!".

9) Το "Love Cyprus".

Καινούριο φρούτο, προερχόμενο από το ανώμαλο μυαλό του Υπουργείου Πολιτισμού, αλλά ήδη ικανό να με στείλει στο Δαφνί. ΔΕΝ αγαπάω την Κύπρο. ΔΕΝ προτίθεμαι να αγαπήσω έναν λαό που δεν μας χωνεύει καθόλου μόνο και μόνο επειδή μιλάει ελληνικά - και μάλιστα απαίσια.

10) Την ερώτηση "Έχεις κάνει κανένα μπανάκι;"

Πολύ θα ήθελα κάποιος να μου εξηγήσει τι νόημα έχει αυτή η ερώτηση. Εκτός κι αν πρόκειται για ερώτηση του τύπου "κουβέντα να γίνεται". Οπότε, μην έχοντας συνηθίσει να απαντώ σε ερωτήσεις στερούμενες νοήματος και λογικής, συνήθως την αντιπαρέρχομαι με την δέουσα αίσθηση ματαιότητας και αηδίας. Και, by the way, γιατί "μπανάκι";;;

Εν τω μεταξύ, ο Άδωνις Γεωργιάδης συνεχίζει το βιολί του με τις αλησμόνητες πατρίδες. Χειμώνα-καλοκαίρι αυτός ο άνθρωπος...τον χαβά του. Μήπως εγώ, ο υποχόνδριος, θα πρέπει να αρχίσω να εκνευρίζομαι και με δαύτον; Προς το παρόν, στοχοποιώ το καλοκαίρι. Για τους μαλάκες αυτής της χώρας - κρατούντες και ψηφοφόρους - θα ασχοληθώ σε άλλο post.

Να'μαι πάλι...

2008-06-16T08:02:00.000-07:00

Μετά από ένα διάστημα που μου φάνηκε αιώνες - δεν είναι λίγο να έχεις δυο δουλειές και στα καπάκια μάθημα για το αναθεματισμένο το Profficency- η λευκή έρημος του χαρτιού - καλά ντε, της οθόνης...μη βαράτε όλοι μαζί - μου κλείνει πονηρά το μάτι. Τι λες, φιλαράκο; Νόμιζες ότι ξεμπέρδεψες, έτσι; Μην ανησυχείς! Θα'μαι συνέχεια εδώ, θα πετάγομαι σα κάλπικη δεκάρα εκεί που δεν το περιμένεις (όπως έλεγε και ο Οράτιος "σαν κακιά στιγμή που ενσκύπτει αναπάντεχα")...και θα σου θυμίζω...και θα σου θυμίζω...και θα σου θυμίζω...!!!
Εντάξει λοιπόν, νά'μαι πάλι εδώ. Τι λες, ξεκινάμε; Ξεκινάμε. Άντε να δούμε τι θα βγει.
Μετά την Eurovision και την αμαρτωλά απολαυστική θέα της Καλομοίρας - ποιος παπάρας είχε πει ότι "αυτό το κορίτσι αποπνέει μια γλύκα και μια αθωότητα";- ήρθε και το Euro. Ξανά τα γνωστά και τυπικότατα ελληνικά, χλαμύδες, περικεφαλαίες, "σήκωσε το το...", τιμημένο, ευλογημένο, μερικές φορές αναθεματισμένο, αλλά ουδέποτε γαμημένο για τους πουριτανικής φύσης ηθικολόγους αυτής της ταλαίπωρης χώρας, ξανά το πειρατικό, ξανά ο Βερνίκος να χρειάζεται επειγόντως παστίλιες για τον λαιμό , ξανά ο Γεωργίου να φτιάχνει κάτι συστήματα που θα έκαναν τον Nash (δείτε το "Ένας Υπέροχος Άνθρωπος" για να καταλάβετε ποιόν εννοώ) να επιστρέψει το Nobel στην Ακαδημία και να ξανακλειστεί στο ψυχιατρικό ίδρυμα, ξανά ο Master Αλέφαντος να προτείνει σύστημα με δύο κόφτες,τρεις λίμπερο και τον Καστίγιο πίσω από τον Κατσουράνη να βγαίνει έξω δεξιά, με σύστημα 4-3-3-5-3-2. Βέβαια, είχαμε υπολογίσει χωρίς τους Σουηδούς, γιατί έπρεπε να ξέρουμε ότι ο Zlatan δεν αρμέγει πεταλούδες. Συνταγή Πορτογαλίας, λένε μερικοί, αλλά η μπουγιαμπέσα έκοψε και δεν τρώγεται με τίποτα. Και ο Ljundberg είναι Ljundberg, δεν κερώνει τον πάγκο με Overlay. Ο Larson είναι Larson, δεν φτιάχνει φραπέδες στο Dibidabo. Η Σουηδία είναι Σουηδία, δεν πήρε ένα Ευρωπαϊκό και νομίζει ότι έπιασε τον παπά από το θυμιατήρι. Κάπου εκεί μας πετύχανε και οι νταβάριτς και μας μάθανε τι εστί περεστρόικα, κάπου στην γωνία μας περιμένουνε και οι Ισπανοί, έτοιμοι και ξαναμμένοι για το κάζο του 2004 - βλέπω τον Villa να κάνει πάρτι απέναντι στον μπάρμπα-Δέλλα. Συνταγή Πορτογαλίας; Μάλλον remake του '94, συνταγή Παναγούλια, με μια αλεπού ψειριασμένη. Καλός ο Ρεχάκλες, αλλά μέχρι εκεί. Δεν κοιμάται κάθε μέρα ο Θεός, ο Αλλάχ κι ο Βούδας.
Τι έφταιξε λοιπόν και είμαστε πάλι άμπαλοι, άγκολοι και άβαθμοι; Ερώτηση για και από τους δημοσιογράφους απανταχού της επικράτειας. Τι να έφταιξε ρε κακομοίρηδες;;; Τι περιμένατε; Να συνεχίσει να είναι βαριά η φούντα του τσολιά;
(Σημ: Αλήθεια, ο Άδωνις Γεωργιάδης κατέθεσε καμιά ερώτηση στην Βουλή σχετικά με το θέμα; Τριάντα ερωτήσεις την ημέρα υποβάλλει, ένας βουλευτής έλεγε ότι τους έχει σπάσει τα νεύρα, έκανε τον κόπο να ασχοληθεί και με την αποτυχία μας; Μπα, δεν ασχολείται με τέτοια ο Άδωνις. Του ξανασπάσανε το μαγαζί, με τέτοια θα χάνει τον καιρό του; Εξάλλου, το Lidell-Scott δεν γράφει τίποτα για το Euro. Και η Πόλις εάλω πριν κάτι μήνες. Αυτή την φορά δεν είχαμε Πόλη και Αγια-Σοφιά να πάρουμε.)
Επιστροφή στα πάτρια λοιπόν, με άδειες βαλίτσες. Τουλάχιστον, Αυστρία είναι αυτή. Το θυμάστε το post μου για την Βιέννη; Δεν είναι Χριστούγεννα, αλλά καμιά ευκαιρία δεν πρέπει να πάει χαμένη. Τουλάχιστον, γλυκαθείτε με καμιά zahertorte ή με κάνα marzipan. Κάτι ξέρει ο Σάββας που κατασκήνωσε στο Salzburg. Αναρωτιέμαι τι σόι concept θα έχει η επόμενη διαφήμιση του.
Πάλι μαζί λοιπόν, ύστερα από πολύ καιρό. Έστω και για λίγο. Θα τα ξαναπούμε...κάποτε. Αρκεί να βρώ λίγο χρόνο να ρίξω κανέναν ύπνο, να ξελαμπικάρω λιγάκι.

The Usual Suspects

2008-05-03T13:27:00.001-07:00

Ένα ερώτημα που σε βασανίζει επίμονα, σαν χαλασμένο δόντι: όσο κι αν σ'ενοχλεί, όσο κι αν θες να το αγνοήσεις, δεν μπορείς. Το σκαλίζεις με την γλώσσα, τρίβεις το μάγουλό σου, εκεί που πιέζεις τον εαυτό σου, αυτό επιστρέφει, μ'εκείνο το μουντό σφυροκόπημα που δεν είναι ακριβώς πόνος, αλλά κάτι χειρότερο, ένας παλμός στα νεύρα σου, ένα εκνευριστικό γαργάλημα, προορισμένο ή να υποχωρήσει ή να σε τρελάνει. Ένα ερώτημα...ένα αίνιγμα...ένα μυστήριο, ένας λαβύρινθος φτιαγμένος από τον ίδιο τον Διάβολο, χωρίς έξοδο, χωρίς λύση, χωρίς απάντηση. Αλλά συνεχίζεις ... και συνεχίζεις...και συνεχίζεις... ώσπου να πέσεις κάτω ξερός. Ένα ερώτημα ... ένα αίνιγμα...ένα μυστήριο:"Ποιος είναι ο Keyzer Soze;".
Δεκαπέντε πτώματα ανασύρονται από ένα φλεγόμενο πλοίο στο λιμάνι του San Pedro. Μόνο δύο φαίνεται να έχουν επιζήσει από το μακελειό: ένας σακατεμένος Ούγγρος στα πρόθυρα της τρέλας, και ένας κουτσός που κρατείται στο Αστυνομικό Τμήμα της Νέας Υόρκης. Ανάμεσα στους νεκρούς, τέσσερα άτομα, τέσσερις κακοποιοί δεμένοι μεταξύ τους με ένα πολύπλοκο δίχτυ παρανομίας και διαπλοκής: ο Keaton, πρώην διεφθαρμένος αστυνομικός που προσπαθεί να ξαναφτιάξει την ζωή του, ο Fenster , ένας Λατίνος δανδής με απίστευτο στυλ και ακατάληπτη προφορά, ο McManus, κορυφαίος ληστής, κενός, χωρίς ηθικές αρχές και χωρίς ψυχραιμία, και ο Hockney, μικροκακοποιός που προσπαθεί να πιάσει την καλή. Πέμπτο κομμάτι στο παζλ, ο κουτσός και σακάτης Verbal Kid, ο μόνος που μπορεί να ρίξει φως στην ιστορία."Όλα άρχισαν με εκείνη την ανάκριση στη Νέα Υόρκη, πριν έξι μήνες", αρχίζει την διήγηση του στον Ντετέκτιβ Kujan, έναν σκληροτράχηλο, ψημένο αστυνομικό που κυνηγάει το "μεγάλο δώρο": τον Keaton. Καθώς όμως η ιστορία του Kid εκτυλίσσεται, ένα όνομα αρχίζει να κάνει την εμφάνισή του, ένα πρόσωπο από την σφαίρα του μύθου, ένας άνθρωπος με απίστευτη δύναμη που κινεί τα νήματα χωρίς να γίνεται αντιληπτός: ο Keyzer Soze. Ο Διάβολος αυτοπροσώπως.
Θα ήθελα πολύ να αρχίσω την κριτική μου για την ταινία από τους ηθοποιούς, αλλά μοιάζει μάταιο. Ούτε μπορώ να βρω τις κατάλληλες εκφράσεις χωρίς να ακουστώ πομπώδης και υπερβολικός. Είναι σπάνιες οι φορές που ο τίτλος του πρωταγωνιστή γίνεται τυπικός και ανούσιος, και οι "Συνήθεις Ύποπτοι" ανήκουν σ'αυτή την κατηγορία. Ποιος μπορεί να θεωρηθεί πρωταγωνιστής εδώ; Αν αρχίσουμε από το "βαρύ πυροβολικό" - το Όσκαρ Α' Αντρικού Ρόλου δεν θα μπορούσε να γράφει άλλο όνομα από εκείνο του Kevin Spacey - καταλήγω να αφήσω απέξω τον Chazz Palminteri στον ρόλο του Ντετέκτιβ Kujan. Συνεχίζοντας με τον Gabriel Byrne στον ρόλο του Keaton, ρίχνω λιγότερο βάρος στον εξαιρετικό Peter Postlethwaite (απλά και μόνο ανατριχιαστικός σαν Kobayashi). Να γράψω για τον Benicio Del Toro (μόνο θαυμάστε το στυλ του!) και να αφήσω τους Stephen Baldwin και Kevin Pollak; Αδύνατον. Τι κι αν ο Peter Greene κάνει ένα πέρασμα λίγων μόνο λεπτών; Τι κι αν μπορεί να μην θυμάστε τον Dan Hedaya σε άλλο ρόλο; Βλέποντας την ταινία, το μόνο συμπέρασμα στο οποίο μπορείς να καταλήξεις είναι ότι κανείς, απολύτως κανείς δεν θα μπορούσε να λείπει.
Κι επειδή στον κινηματογράφο όλα συνδέονται, το ίδιο μάταια είναι και κάθε απόπειρα για κριτική στον Bryan Singer. Τρίτη μόλις ταινία του τριαντατριάχρονου - σήμερα- Αμερικανού σκηνοθέτη, το "Usual Suspects" τον εκτινάσσει στο ρετιρέ του Hollywood. Θα ακολουθήσει το εξαιρετικό "Apt Pupil", τα ποτάμια δολαρίων των X-Men και το "φρεσκαδούρικο" "Superman Returns", αλλά ήδη ο Singer δεν έχει να αποδείξει τίποτα και σε κανέναν.
Τρίτο σενάριο και για τον Christopher McQuarrie. Ένας παρανοϊκός λαβύρινθος που θα μπορούσε να βγει είτε από το κεφάλι ενός τρελού είτε από το ακούραστο μυαλό μιας ευφυίας, γραπώνεται πάνω σου, τυλίγεται και δεν σε αφήνει σε ησυχία. Μετά το ρολάρισμα των τίτλων τέλους, δεν σου αφήνει άλλη επιλογή εκτός από την επανάληψη. Και πάλι, σαν να είναι η πρώτη φορά, το ερώτημα παραμένει. Κι εκεί που πιστεύεις ότι έχεις βρει την απάντηση, πάντα κάτι θα βρεθεί να ανατρέψει τα πάντα, στέλνοντας σε στην αρχή. "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Μήπως μου έχει ξεφύγει κάτι; Από την πρώτη ατάκα εως το απαράμιλλης μαεστρίας φινάλε - που απλώς κάθεσαι και το θαυμάζεις - ψάχνεις για την παραμικρή λεπτομέρεια, για την ελάχιστη εκείνη ένδειξη που θα σου λύσει τις απορίες. "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Και ξανά..."Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Ποιος;;;
Ξαφνικά θυμήθηκα ένα απόσπασμα από την "Ατέλειωτη Ιστορία" του Michael Edde. Ο ήρωας, ο Bastian Balthasar Bux, καλείται να περάσει μια δοκιμασία. Πρέπει να περάσει ανάμεσα από δυο Σφίγγες, μόνο αν και οι δύο έχουν τα μάτια κλειστά. Αν τα ανοίξουν, θα τον παγιδέψουν ανάμεσά τους και θα ελευθερωθεί μόνο αν λύσει όλα τα αινίγματα του κόσμου. Βλέποντας ξανά και ξανά το "Usual Suspects", νοιώθω κάπως σαν τον μικρό Balthasar. Ξέρω ότι η προσπάθεια να βρω ποιος είναι ο Keyzer Soze είναι μάταιη. Αλλά συνεχίζω να ψάχνω. Και δεν διστάζω να σας πω ότι, κάθε φορά, η εμπειρία είναι ανεπανάληπτη!

Βαθμολογία................................Χρειάζεται να το πω;;;

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0114814/

Trivia: Τόσο ο Christopher McQuarrie, όσο και οι υπόλοιποι συντελεστές της ταινίας, έχουν ερωτηθεί άπειρες φορές το βασανιστικό ερώτημα: "Ποιος είναι ο Keyzer Soze;". Ο μόνος που έδωσε μια διαφορετική απάντηση από το "Δεν μπορώ να πω!", ήταν ο Bryan Singer, όταν ρωτήθηκε στην απονομή των Όσκαρ:" Έχω την εντύπωση ότι ούτε κι ο ίδιος ο Christopher ξέρει!".

Να σας πω την αλήθεια...

2008-04-26T09:50:00.000-07:00

...είναι χίλιες φορές καλύτερο από την πρωτότυπη ιστορία...

Στο πλεκτό...

2008-04-21T04:03:00.000-07:00

Όταν ξεκίνησα αυτό το blog, έδωσα δύο υποσχέσεις στον εαυτό μου. Πρώτον, δεν θα δημοσίευα τίποτα σχετικά με μουσική. Δεύτερον, δεν θα δημοσίευα τίποτα σχετικά με αθλητικά. Ο λόγος είναι σχετικά απλός και ισχύει και για τις δύο πλευρές του θέματος: πλήρης άγνοια. Δυστυχώς ή ευτυχώς, θα παραβιάσω την υπόσχεσή μου - οποία πρωτοτυπία! - τουλάχιστον για το δεύτερο σκέλος. Ελπίζοντας να είναι και η τελευταία φορά, θα ασχοληθώ λίγο με την καυτή πατάτα της αθλητικής επικαιρότητας, δηλαδή το θέμα Ολυμπιακού-Απόφαση του CAS-σφήνα της ΑΕΚ.
Καταρχήν, να ξεκαθαρίσω κάποια πράγματα. Είμαι Ολυμπιακός παιδιόθεν, και αν αυτό μετρά εις βάρος μου ως προς την αντικειμενικότητά μου, μισή ντροπή δική μου, μισή δική σας. Πρόθεσή μου είναι να γράψω τις σκέψεις μου και για τις δύο πλευρές, αφήνοντας τα συμπεράσματα σε σας.
Από την μια πλευρά, καταλαβαίνω απόλυτα την ΑΕΚ, και συμφωνώ ότι τα πρωταθλήματα πρέπει να κερδίζονται στο γήπεδο. Υπό αυτό το πρίσμα, η ΑΕΚ ήταν καλύτερη από μας στην σεζόν, και άξιζε να τερματίσει πρώτη. Προσθέστε και δεκατέσσερα χρόνια ανομβρίας στην συνταγή, και νομίζω ότι η αντίδραση της ΑΕΚ είναι δικαιολογημένη. Δεν θέλω να ασχοληθώ με τα κατά διαστήματα χάλια της σε περασμένες σεζόν, ούτε και με άρθρα 44 και χαρίσματα χρεών. Αυτά ανήκουν στο παρελθόν, και εμένα με ενδιαφέρει το τώρα. Στο τώρα, στο σήμερα, η ΑΕΚ ήταν καλύτερη από μας. Άξιζε το πρωτάθλημα; Μάλλον ναι. Στους στραβούς, ο μονόφθαλμος βασιλεύει.
Παρόλα αυτά, δεν πρόκειται να συγχωρήσω ούτε να σεβαστώ κανέναν Ριβάλντο και κανέναν Νικολαΐδη και κανέναν Λυμπερόπουλο, από την στιγμή που, όταν ανοίγουν το στόμα τους, στάζουν χολή. Βασικό προσόν κάθε επαγγελματία είναι η μετριοφροσύνη και, ειδικά για τον Ριβάλντο, φαίνεται ότι βρίσκεται παρασάγγας μακριά από την απόκτησή της. Συμφωνώ ότι είναι μεγάλος παίκτης. Συμφωνώ ότι έχει σηκώσει Παγκόσμιο Κύπελλο. Συμφωνώ ότι είναι ο μεγαλύτερος παίκτης που έχει έρθει στην Ελλάδα. Όλα αυτά δεν αμφισβητούνται. Αλλά, όταν διώχνεσαι κλοτσηδόν από ομάδα της χώρας σου (Παλμέιρας), όταν βασική σου δουλειά σε μεγάλη ευρωπαϊκή ομάδα (Μίλαν) είναι το γυάλισμα του πάγκου, όταν μετρίου αναστήματος αγγλική ομάδα σου λέει "να σε δοκιμάσουμε και βλέπουμε" (Μπόλτον), δεν ξεχνάς ποια ομάδα σε έκανε Θεό στα μάτια της και στην καρδιά της και ποιοι οπαδοί προσκυνούσαν την φανέλα με το όνομά σου, σε μια ηλικία που, κατά γενική ομολογία, συμπληρώνεις ένσημα. Ό,τι και να έγινε μεταξύ του Ριβάλντο και του Κόκκαλη, τρία πρωταθλήματα με τον Ολυμπιακό και συμμετοχές σε Champions League, δεν αφήνουν το δικαίωμα για δηλητήριο. Και αν δεν είχε ανάγκη τον Ολυμπιακό, υπήρχε πάντα η επιλογή του Κατάρ ή των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων. Καλό του ταξίδι λοιπόν, και θα του κουνήσω το μαντήλι. Συμπληρωματικά, ο Ντέμης και Λυμπερόπουλος χρειάζονται πολλά καντάρια μπάλα ακόμα για να θεωρηθούν ισάξιοι του Τζόλε. Καντάρια που, μάλλον, δεν θα αποκτήσουν (ο ένας σίγουρα). Καλύτερα λοιπόν να μασάς παρά να μιλάς.
Σαν προσθήκη στις παραπάνω σκέψεις, όταν μερικοί ξεκινούν έναν διαγωνισμό, συμφωνούν σε κάποιους κανόνες. Αυτοί οι κανόνες πρέπει να ακολουθηθούν ευλαβικά και, όταν παραβιάζονται, πρέπει η παραβίαση να επισημανθεί για να μην επαναληφθεί. Τίποτα δεν μπορεί να με πείσει ότι η ΑΕΚ θα έκανε κάτι διαφορετικό σε ανάλογη περίπτωση. Μπορεί ο Ολυμπιακός να έπρεπε να μείνει άπραγος από ηθικής (ηθικολογικής) απόψεως, αλλά, από νομικής, είχε κάθε δικαίωμα. Και ο νόμος φτιάχνεται για να χρησιμοποιείται. Και πρέπει να χρησιμοποιείται, όταν δεν είναι κομμένος και ραμμένος- και μην μου πείτε ότι ο νόμος για την συμμετοχή παικτών είναι κομμένος και ραμμένος για τον Ολυμπιακό, γιατί κινδυνεύετε να χάσετε την σοβαρότητά σας.
Τώρα λοιπόν που όλα τελείωσαν, ας δούμε εμείς οι Ολυμπιακοί τι πρέπει να γίνει με την ομάδα μας. Τέτοιες εμφανίσεις δεν συγχωρούνται εύκολα από τον κόσμο. Ας δείτε κι εσείς της ΑΕΚ πως θα γίνετε καλύτεροι. Όσο για σας τους Παναθηναϊκούς, καλύτερα να ξυπνήσετε. Και, επειδή υπάρχει πιθανότητα να διαβάσουν αυτό το post Θεσσαλονικείς, αυτά που κάνετε για τον ΠΑΟΚ δεν φτάνουν. Δεν ξέρω τι μπορεί να σας σώσει, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσετε ότι η κατρακύλα σας δεν έχει σταματημό. Καλή χρονιά λοιπόν, καλό Πάσχα σε όλους και ραντεβού τον Σεπτέμβριο - κι εύχομαι να έχουν αλλάξει πολλά μέχρι τότε.

Η Πυρηνική Συντήρηση του Μοτοποδηλάτου του Ζαφφοντ Μπίμπλμπροξ...

2008-04-12T02:11:00.000-07:00

...ή, "Τι Συμβαίνει Όταν Στον Δρόμο Για το Κέντρο Του Γαλαξία Δεν Υπάρχει Κανένα Μοτέλ".
Μη ανησυχείτε. Ενάντια σε όλα τα δεδομένα, δεν τρελάθηκα ακόμα. Τα παραπάνω - όπως και το βιντεάκι που ανοίγει το σημερινό μου post - είναι μόνο ένας φόρος τιμής στον πιό πλακατζή επιστήμονα όλων των εποχών: τον Douglas Adams.
"Πλακατζής Επιστήμονας": επιτρέψτε μου να καταχραστώ λίγο από το χρόνο σας για να προσφέρω κάποιες σκέψεις σχετικά με τον χαρακτηρισμό αυτόν.
Πλακατζής: Το χιούμορ του Adams, κλασικά αγγλικό και φλεγματικό, είναι σαν ένα καλό εξάσφαιρο στα χέρια του Clint Eastwood: γρήγορο, αμείλικτο και θανάσιμα ακριβές. Μην κάνετε το λάθος και δεν τον πάρετε στα σοβαρά - ο Adams χτυπάει χωρίς οίκτο και χωρίς τύψεις. Πιστεύετε ότι είστε το κέντρο του κόσμου; Έχετε την εντύπωση ότι όλα γύρω σας δημιουργήθηκαν για σας; Έχετε την εντύπωση ότι το Σύμπαν σας χρωστάει; Ο Adams είναι εχθρός σας. Δεν σκοπεύει να σας κάνει να γελάσετε αλλά να σας γελοιοποιήσει. Όχι μόνο να καταρρίψει τις ιδέες σας, αλλά να τις ξεσκεπάσει γιαυτό που πραγματικά είναι: γελοίες, μικροπρεπείς και εγωιστικές. Σύμφωνα με τα λόγια του Thomas Jefferson "...ο εξευτελισμός είναι το μόνο όπλο ενάντια σε γελοίες ιδέες". Και ο Adams γίνεται ο καλύτερος εκφραστής αυτής της ιδέας.Το χιούμορ μεταβάλλεται σε όπλο εναντίον σας, διδάσκει την μετριοφροσύνη. Προσέξτε! Είναι τόσο επώδυνα απλό: το νυστέρι έχει μια κοφτερή άκρη. Το πιάνεις και κόβεις.
Επιστήμονας: Αν πέσετε στην παγίδα και δεν πάρετε τον Adams στα σοβαρά, μην κάνετε το δεύτερο ολέθριο λάθος όταν αποφασίσετε να τον αντιμετωπίσετε: μην σχηματίσετε την εντύπωση ότι δεν ξέρει τι λέει. Η Επιστήμη είναι αναπόσπαστο κομμάτι της λογοτεχνίας του, και την πάει ακόμα παραπέρα. Δεν την αφήνει στεγνή και απρόσωπη αλλά της προσθέτει δέος, σχεδόν θρησκευτικότητα. "Μα...τι το επιστημονικό έχει ένας ψυχάκιας αυτοκράτορας με δύο κεφάλια και υπέρμετρο ναρκισσισμό;;;", εύλογα ρωτάτε. Τρίτο λάθος...συγνώμη, χάσατε. Το θέμα δεν είναι η μαθηματική ακρίβεια της επιστήμης ή η αληθοφάνεια. Αν θέλετε κάτι τέτοιο, κλείστε το βιβλίο και πηγαίνετε στο Πλανητάριο...ή ανοίξτε κανένα βιβλίο του Asimov ή του Clarke. Δεν έχετε καμία δουλειά εδώ. Η εμμονή του Adams είναι η Επιστήμη σαν αίσθημα, σαν πηγή έμπνευσης. Αποδεικνύει ότι η Επιστήμη μπορεί να συνυπάρχει με την τέχνη, με το συναίσθημα, με την έμπνευση, την "πνευματική" εμπειρία - "πνευματική" ελλείψει καλύτερης λέξης. Και με το χιούμορ. Ναι, οι επιστήμονες μπορούν να κάνουν πλάκα, με όλους και με όλα. Θεός, είπατε;;; Τι δουλειά έχει αυτός εδώ; Καμία απολύτως! Ο Douglas Adams είχε το θάρρος - και το θράσος, γιατί χρειάζεται κι αυτό - να τον κοιτάξει κατάματα και να του πει "τα λέμε, κι ευχαριστώ για τα ψάρια". Και, επι τη ευκαιρία, η απάντηση στο Νόημα της Ζωής είναι 42. Και μην τολμήσετε να το αμφισβητήσετε!
Αυτή την στιγμή που μιλάμε ο Douglas Adams έχει εγκαταλείψει την Γη και κάνει ωτοστόπ για τον επόμενο σταθμό του: το Εστιατόριο στο Τέλος του Σύμπαντος. Παρέα με δύο λευκά ποντικάκια - που μας έχουν σιχαθεί - και με μια γλάστρα με πετούνιες, η οποία σε λίγο θα μεταμορφωθεί σε γαλαζόπτερη φάλαινα με υπαρξιακά προβλήματα. Να σας πω την αμαρτία μου, πολύ θα ήθελα να τον ακολουθήσω. Αρκεί να μην του περάσει από το μυαλό να μου απαγγείλει ποίηση των Vogon. Η (χτύπα ξύλο!) της Paula Nancy Millstone Jennings από το Redbridge!

Πένθος βαρύτατον...

2008-03-30T14:19:00.001-07:00

Μέχρι νεοτέρας...(μάλλον μέχρι να συνέλθω)...

Κόλλημα...

2008-03-23T03:16:00.000-07:00

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα είχα κολλήματα (ο politically correct όρος είναι εμμονές). Κατά καιρούς καταπιανόμουν με ένα πράγμα, ικανοποιούσα ό,τι ήταν να ικανοποιηθεί, και τα παράταγα, για να ασχοληθώ στη συνέχεια με κάτι άλλο. Από τις παντός τύπου συλλογές (γραμματόσημα, νομίσματα και χαρτονομίσματα, ακόμα και περιτυλίγματα από σοκολατάκια, εμμονή από την οποία, σαν πάρεργο, φορτώθηκα κάμποσα κιλά) πέρασα στις αρχαίες γραφές και γλώσσες (προσπαθούσα με κάθε τρόπο να μάθω αρχαία αιγυπτιακά) , κατόπιν ασχολήθηκα λίγο με την μαγεία, με τελετές και διαδικασίες που, κατά κύριο λόγο, ξεφύτρωναν από το μυαλό μου (δεν έκανα ανθρωποθυσίες, αλλά μια φορά παραλίγο να βάλω φωτιά στο χαλί του υπνοδωματίου μου) και έκανα κι ένα πέρασμα από την Φυσική και τα Μαθηματικά (τι ήλπιζα να ανακαλύψω, ούτε κι εγώ ξέρω). Έπειτα ήρθε η συγγραφή, εμμονή που, όπως μπορείτε να διαπιστώσετε, επιμένει σθεναρά. Κατά καιρούς είχα την εντύπωση ότι έγραφα τους καινούριους "Άθλιους" ή τον "Οδυσσέα" του καινούριου αιώνα, ώσπου ωρίμασα και κατάλαβα ότι, τελικά, υπάρχουν πολλοί τρελοί και τρελές σαν κι εμένα. Και τώρα, στα τριάντα μου, κάτι καινούριο ξεφύτρωσε μπροστά μου, από το οποίο πιάστηκα με πολλή όρεξη, ξέροντας ότι κι αυτό θα καταλήξει στο υπόγειο του μυαλού μου, μαζί με τους άλλους σκελετούς: ο κύβος του Rubik.
Αυτός ο διάολος ήρθε στην ζωή μου εντελώς αναπάντεχα, μάλλον γιατί υποσυνείδητα έψαχνα κάτι για τις ελεύθερες ώρες μου - οι οποίες, λόγω δουλειάς κυρίως, είναι ελάχιστες. Όλα ξεκίνησαν από ένα βιντεάκι στο YouTube, του μαιτρ Tyson Mao, ο οποίος έλυνε έναν 3x3 σε μερικά δευτερόλεπτα. "Ουάου!!!", έκανα με μια παιδιάστικη διάθεση. "Πως μου'χε ξεφύγει αυτό;;;". Μέσω eBay απόκτησα τον πρώτο μου κύβο, έναν 3x3 από πλαστικό της κακιάς ώρας, για τεσσεράμισι δολάρια, και έπεσα με τα μούτρα. Στην αρχή μου φάνηκε βουνό, και τα tutorials από το internet δεν καλυτέρεψαν την κατάσταση. Τελικά ο κύβος παρέδωσε το πνεύμα πριν προλάβω να τον μάθω (σε κάποια φάση, ενώ προσπαθούσα να το παίξω μάγκας γυρίζοντας την αριστερή πλευρά και αστραπιαία την κάτω, τα κομμάτια του τινάχτηκαν από την θέση τους κι έσπασαν). Δεν έχασα χρόνο: ρώτησα δεξιά, ρώτησα αριστερά, και τελικά εντόπισα τον αυθεντικό στον Παπασωτηρίου, σε τιμή λίγο τσιμπημένη (13 ευρώ) αλλά όχι απαγορευτική. Σ'αυτόν έμαθα, και τον έχω ακόμα. Ο Rubik δουλεύει μια χαρά, αλλά μετά από κάποιες μέρες χρήσης, τα αυτοκόλλητα αρχίζουν να ξεφτίζουν και να ζαρώνουν. Επιπλέον, είναι λίγο βαρύς και σκληρός στο γύρισμα, αλλά δεν κλειδώνει συχνά (κλείδωμα είναι το φαινόμενο κατά το οποίο δύο πλευρές δεν είναι σωστά ευθυγραμμισμένες, και η κάθετη τους δυσκολεύεται να γυρίσει). Τώρα τον έχω μάθει για τα καλά, αλλά απέχω πολύ από το να χαρακτηριστώ speedcuber (προσωπικό ρεκόρ: 2' 21").
Μετά από τον 3x3 πέρασα κατευθείαν στον 5x5. Εδώ τα πράγματα είναι πιό δύσκολα. Έχω έναν EastSheen και με δυσκολεύει αρκετά, αλλά τον έχω καταφέρει. Είναι πιό χαλαρός από τον αντίστοιχο Rubik, και γυρίζει πιό εύκολα, αλλά είναι μικρός - κι έχω μεγάλα δάχτυλα, πανάθεμα με! Ο 5x5 θέλει τον χρόνο του, και δεν ενδείκνυται για λύση ταχύτητας. Αναμφίβολα όμως είναι πιο διασκεδαστικός από τον 3x3.
Τώρα περιμένω τον 7x7. Θα ερχόταν στην Ελλάδα αρχές Μαρτίου, αλλά δεν ξέρω τελικά τι έγινε. Επιπλέον, περιμένω έναν 5x5 της Rubik - από eBay κάνει γύρω στα είκοσι δολάρια, μαζί με ταχυδρομικά.
Αν και δεν είμαι άνθρωπος των παζλ, ο κύβος του Rubik μου'χει καθήσει για τα καλά. Δεν είναι και τίποτα το απίθανο, και δεν χρειάζεται να είσαι Einstein για να τον λύσεις. Το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη υπομονή, εξάσκηση, και μερικές οδηγίες από το Internet. Αυτό που για μένα έχει σημασία, είναι ότι σε διασκεδάζει- κι όταν το μυαλό σου έχει σκουριάσει λίγο, καταφέρνει να το ξυπνήσει!

Ιn Memoriam...

2008-03-19T13:19:00.000-07:00

"Πετώντας το τσιγάρο που κάπνιζε, το έλιωσε κάτω από το τακούνι του.Έπειτα, όρθωσε το καλοχυμένο κορμί του, τίναξε πίσω τα καστανά μαλλιά του, έκλεισε τα μάτια του, κατάπιε και χαλάρωσε τα δάχτυλά του που κρέμονταν στο πλάι. Χωρίς καμιά προσπάθεια, μόνο μ'έναν ανάλαφρο ήχο, ο Σμιθ υψώθηκε απαλά από το έδαφος μέσα στην χλιαρή ατμόσφαιρα και πέταξε γρήγορα, ήρεμα προς τα πάνω. Σε λίγο χάθηκε ανάμεσα στ'αστέρια καθώς κατευθυνόταν για το μακρινό διάστημα."
Έτσι τελειώνει το διήγημα "Η Χρυσαλλίδα" του Ray Bradbury από την ανθολογία "Το Δ του Διαστήματος" ("S for Space",1976) - από τις ομορφότερες συλλογές επιστημονικής φαντασίας και σίγουρα από τα κορυφαία κείμενα του μεγάλου δημιουργού.Αυτή ήταν η εικόνα που μου ήρθε στο μυαλό όταν διάβασα στο BBC για τον θάνατο ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους του αιώνα μας, του Arthur C. Clarke.
Πρωτογνώρισα τον Clarke μέσα από το "Ραντεβού με τον Rama" ("Rendezvous with Rama",1972) , το 13ο κατά σειρά βιβλίο του, που βγήκε αμέσως μετά το μεγάλο μπαμ της "Οδύσσειας του Διαστήματος". Λίγα πράγματα θυμάμαι τόσο έντονα: ξεκίνησα το βιβλίο γύρω στο μεσημεράκι και στις οκτώ το βράδυ το είχα τελειώσει. Από τότε το έχω ξαναδιαβάσει καμιά δεκαριά φορές και, με κάποια επιφύλαξη βέβαια, μπορώ να προβλέψω ότι θα συνεχίσω να το διαβάζω μέχρι το τέλος της ζωής μου.
Λίγοι αγάπησαν το Διάστημα όσο ο Clarke, κι ακόμα πιο λίγοι προσέφεραν τόσα στην κατανόησή του. Για μένα - κι ελπίζω κάποιοι να συγχωρέσουν το πομπώδες ύφος μου - ο Clarke είναι ο Πατέρας της Διαστημικής Αγίας Τριάδας (Υιός ο Carl Sagan και Άγιο Πνεύμα ο Stephen Hawking). Ελάχιστοι με ταξίδεψαν τόσο μακριά, μια χούφτα άνθρωποι κατάφεραν να με κάνουν να καταλάβω τι σημαίνει να κλαις από συγκίνηση μπροστά στο Νεφέλωμα του Ωρίωνα. Όπως εύστοχα λέει ο Christopher Hitchens "...ρίξτε μια ματιά σε μια φωτογραφία από τις εσχατιές του Γαλαξία μας, και μετά ελάτε να μου πείτε πόσο συγκινημένοι αισθάνεστε κοιτάζοντας έναν θάμνο που καίγεται".
Δεν θέλω να πω περισσότερα γιαυτόν τον άνθρωπο. Μάλλον ποτέ δεν θα καταλάβουμε τι χάσαμε. Ένα παιδί μέτρησε τ'άστρα, και βρήκε την ομορφιά. Και αυτή την ομορφιά την έδωσε σε μας. Χάρη σε ανθρώπους σαν τον Clarke, μερικές φορές αισθάνομαι υπερήφανος που είμαι Άνθρωπος. Για σας δεν ξέρω, αλλά εμένα θα μου λείψει πολύ.

Licht...mehr licht

2008-03-10T01:46:00.000-07:00

Όταν ένας δεδηλωμένα σοφός πετάει μια ατάκα σαν την παραπάνω, όλοι ψάχνουν να βρουν βαθύτερα νοήματα σ'αυτήν, ακόμα κι όταν δεν υπάρχουν. Στον επιθανάτιο ρόγχο του, ο σοφός Goethe ζητάει "φως...περισσότερον φως". Να χυθεί στην ανθρωπότητα, να κατακτηθεί η γνώση, λένε οι υπόλοιποι, ζωντανοί ακόμα, σοφοί, με εκείνο το γνωστό ύφος χιλίων καρδιναλίων. Κι ούτε που σκέφτηκε κανείς ότι ο Goethe, προσπαθώντας απεγνωσμένα να βρει μια τελευταία ανάσα, ζητάει φως για τον εαυτό του. "Γεμίσανε τα μάτια του με θάνατο...σκοτείνιασε η λάμπα", όπως λέει και ο αείμνηστος Τσιφόρος. Και σοφός να είσαι, όταν πεθαίνεις, δεν σκέφτεσαι να ξεστομίσεις σοφίες. Σκέφτεσαι πως θα ζήσεις ένα λεπτάκι παραπάνω.
Licht, mehr licht φτάσαμε κι εμείς να κραυγάζουμε απεγνωσμένα, ο σοφοί ημιηλίθιοι, οι προλετάριοι του Huxley, οι Δέλτα και Έψιλον του Orwell. Δ.Ε.Η. Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού. Δεν Έχουμε Ηλεκτρικό, απαντάν σκωπτικά οι Δέλτα και Έψιλον. Και ο χοντρός πίσω από το γραφείο του, με το Cohiba στο στόμα και το Hennessey στο κρυστάλλινο ποτήρι χασκογελάει και κατεβάζει διακόπτες ρίχνοντας ζάρια. Ο Θεός δεν παίζει ζάρια,έλεγε με σιγουριά ο Einstein. Όταν όμως ο Θεός απλώνει το λίπος του σε μια τεράστια πολυθρόνα, μπροστά σε ένα τεράστιο γραφείο, όχι μόνο παίζει ζάρια, αλλά και τα ζάρια είναι φτιαγμένα από τα κόκαλά μας. Των Ελλήνων τα ιερά. Καθόλου ιερά για τους καρχαρίες που τα ροκανίζουν με τις τεράστιες μασέλες τους.
Ο ένας παίζει με τα νεύρα μας, ο άλλος παίζει με την εθνική μας συνείδηση, ο τρίτος παίζει με την νοημοσύνη μας, ο παραδίπλα παίζει με την τσέπη μας, ο εκείθε παίζει γενικώς. Και οι Προλετάριοι γελάνε νευρικά. Όταν δεν μπορούν άλλο να κλάψουν, γελάνε. Κι όταν δεν μπορούν ούτε να γελάσουν, σωπαίνουν. Ο Θανασάκης της διπλανής πόρτας. Ο Νεοέλληνας του Βέγγου. Η καρπαζιά του Τσιφόρου. Ο Χατζηαβάτης. Σκύψιμο και υποταγή, και επανάσταση από τον καναπέ. Εις οιωνός άριστος, αμύνεστε περί πάτρης. Ποιά πατρίδα κύριε λαϊκιστή, που την κάνατε θρύψαλα; Ποιά Ελλάδα, κύριε πολιτικέ, που την κάνατε δίσκο επαιτείας; In nomine patri, et fili spiritu sancte, και σηκώνετε λάβαρα και σταυρούς, και ρίχνετε κορώνες που βρωμάνε λιβάνι, και χτυπάτε καμπάνες και σήμαντρα, εις το όνομα των αρχαίων υμών προγόνων, που τους ντύσατε παπάδες.
Φως...περισσότερον φως. Μας κλέβετε που μας κλέβετε. Ανεβάστε τους διακόπτες. Παντού σκοτάδι. Στην εκπαίδευση, στις ιδέες μας, στις επιθυμίες μας, στα όνειρά μας. Τουλάχιστον, αφήστε μια λάμπα αναμμένη. Κι ας πέσουμε πάνω της, σαν την νυχτοπεταλούδα που δεν ξέρει ότι έχει ήδη καταστραφεί.

Carro Diaro...

2008-02-12T06:00:00.000-08:00

Μετά από ένα δεκαήμερο απίστευτης ταλαιπωρίας - δύο καραμπινάτες ιώσεις, και οι δύο να χτυπάνε κατευθείαν στο στομάχι, και κάθε μισή ώρα να τρέχω να αγκαλιάσω το "πορσελάνινο εξπρές" - επανέρχομαι. Μόλις και μετά βίας έβρισκα το κουράγιο να γράψω κανένα σχόλιο σε blogs που επισκέπτομαι συχνά, αλλά για καινούριο post, ούτε κουβέντα. Σήμερα όμως το πήρα απόφαση. Έφτιαξα μια κούπα χαμομήλι, έχω μια χούφτα Immodium δίπλα - όσοι δεν ξέρετε τι είναι τούτα τα κέρατα, ατυχήσατε, δεν πρόκειται να σας πω -, έστριψα ένα τσιγάρο και κάθισα μπροστά στο πληκτρολόγιο, με σκοπό να γεννήσω λέξεις και ιδέες. Η αρχή είναι δύσκολη. Μετά, είναι σα να σε παίρνει η κατηφόρα.
Διάφορα συνέβησαν τις τελευταίες δύο βδομάδες. Πρώτον, αποκτήσαμε καινούριο αρχιεπίσκοπο. Habemus papam κι εμείς, για να μη λένε οι Καθολικοί, αλλά εμείς δεν το ανακοινώνουμε με καπνό από το Κονκλάβιο, αλλά με κόκκινη λάμπα έξω από την Αρχιεπισκοπή - ε, τώρα δηλαδή, να μη μου'ρθει κι εμένα του άθεου ο παραλληλισμός με μια "άλλη" κόκκινη λάμπα; Δεν πρόλαβε να κρυώσει ο Χριστόδουλος, και πήραν φωτιά οι κάλπες. Ε, τι; Ολόκληρη ορθοδοξία και να μείνει ακέφαλη; Δεν κάνει!
Εν τω μεταξύ, το μαλλιοτράβηγμα Μάκη - Θέμου καλά κρατεί, υπό την σκιά του φουνταριστού Ζαχόπουλου, με την κυβερνητική παράταξη να έχει πάρει φτυάρια, αξίνες και χώμα για να αρχίσει το κουκούλωμα. Φευ, εκεί που ρίχνει τις πρώτες φτυαριές, ανοίγει η τρύπα της Siemens. Τι να πρωτοκουκουλώσεις, Κωστάκη; Έχεις και το ασφαλιστικό να αιωρείται ως Δαμόκλειος Σπάθη. Κι ενώ όλη η Ελλάδα παραλύει από απεργίες, πορείες και αγανάκτηση, το Υπουργείο γράφει άπαντες στα παλαιότερα των υποδημάτων του και συνεχίζει την "αναδόμηση". Ωραία πράγματα εν Ελλάδι. Δεν πάτε σπίτια σας λέω γω - ή, προτιμότερο, στο διάολο;
Ανάμεσα στ' άλλα, με παίρνουν τηλέφωνο την περασμένη Πέμπτη. Και σκάει η ερώτηση: "Που θα Βαλεντινίσεις;". "Που θα τι;", απαντάω μπερδεμένος. "Αύριο, ντε, που θα γιορτάσεις;". Κατάλαβα. Έχουμε και τον Άγιο Βαλεντίνο. Μα τους αρχαίους Θεούς, τι ηλίθια, ματαιόδοξη γιορτή και δαύτη! Έχει καεί η γούνα μου από αυτό το πράγμα, πρέπει να το γιορτάσω κιόλας; Κι επειδή ένα πρεζόνι πέθανε στα εικοσιεννιά του πριν από ογδόντα χρόνια και βάλε, πρέπει να κάνουμε πλούσια τα ανθοπωλεία. Κάτι τέτοια βλέπω και μου γυρίζουν τ'αντερα ανάποδα.
Και έρχεται το Σάββατο. Άρον άρον τα μαζεύω Σάββατο πρωί από την Αθήνα και γυρίζω στην εστία μου. Έρχεται παγετός, πολικό ψύχος, Εποχή των Παγετώνων, θα κατεβούν μαμούθ από την Σιβηρία. Έχετε δει το "Μετά την επόμενη ημέρα"; Κάτι τέτοιο. Μεσημεράκι αρχίζει το χιόνι. Κάτι νιφάδες τεράστιες, σα τσιπς - "ταμπάχλες" τα λέμε εμείς εδώ - , σε μισή ωρίτσα το έχει στρώσει. Επικοινωνώ με Αθήνα. "Τι γίνεται εκεί κάτω;", ρωτάω. "Είναι υπέροχα!", απαντάνε. Και την ίδια στιγμή, κόβεται το ρεύμα. Όχι και τόσο υπέροχα, ν' ακούς τον αγώνα από το ράδιο και να νομίζεις ότι έχουμε Κατοχή.
Δευτέρα σήμερα, και ξυπνάω με ήλιο. Έχει ακόμα χιόνι κάτω, αλλά ο ουρανός είναι καθαρός. Ωραία, σκέφτομαι, μια και δουλεύω απόγευμα, να βγω λίγο έξω. Τι το' θελα! Με το που ξεμυτίζω, με χτυπάει ένας Βοριάς, άλλο πράγμα. Ξύλιασα. "Μέσα!", λέω. Στο καλοριφεράκι μου! Στα παπλωματάκια μου! Τσαγάκι ζεστό, βουτήματα και τσιγαράκι. Μέχρι το απόγευμα, έχουμε καιρό.

Ελλάς Ελλήνων Ταλιμπάν

2008-02-01T06:31:00.000-08:00

Τελικά έζησα για να το δω και αυτό. Δεν έχω καμία αμφιβολία πλέον. Αυτή η χώρα, η Ελλάδα, κάνει στροφή εκατόν ογδόντα μοιρών και οδεύει με βήμα ταχύ προς τον θεοκρατικό εθνικισμό. Κοιτάξτε λοιπόν τι έγινε χθες στην κηδεία του Αρχιεπισκόπου Χριστόδουλου, και ετοιμαστείτε για εμφύτευση τριχών.
Στο τέλος της εξόδιας ακολουθίας, ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος πήρε την θέση του στο βήμα για την εκφώνηση επικήδειου λόγου. Αρχίζει λοιπόν με την προσφώνηση της παρευρισκόμενης πολιτικής ιεραρχίας, αρχίζοντας βέβαια από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια. "Αξιότιμε Πρόεδρε της Δημοκρατίας, κε Κάρολε Παπούλια". Μέχρι εδώ καλά. Συνεχίζει με τον Πρωθυπουργό της χώρας. "Αξιότιμε Πρωθυπουργέ της Ελλάδος, κε Κωνσταντίνε Καραμανλή". Πάει καλά, ουδέν μεμπτόν. Συνεχίζει με ολόκληρη της ιεραρχία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Οικουμενικός Πατριάρχης, Μητροπολίτες... Εις εχέφρων και λογικός άνθρωπος θα περίμενε μετά τον Πρόεδρο της Βουλής, τον κο Σιούφα, τον αρχηγό της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, τους αρχηγούς των κομμάτων...γενικά, την ιεραρχία της πολιτικής ηγεσίας αυτού του κράτους. Αμ δε! Τρίτον τη τάξει λοιπόν, στην πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, ποιόν λέτε ότι έβαλε; "Τέως Βασιλεύ της Ελλάδος, Κωνσταντίνε"!!! Έτσι, με bold γράμματα, για να πέφτει το μάτι σας κατευθείαν πάνω του! Παρακάτω δεν άκουσα τίποτα. Είχα ξαπλώσει φαρδύς πλατύς στο πάτωμα και έπιανα το στομάχι μου από το γέλιο.
Φυσικά, δεν είναι αστείο. Δεν ήταν γέλιο χαράς. Ήταν νευρικό γέλιο. Τούτος δω πάει για Αρχιεπίσκοπος; Δεν έμαθε ακόμα ότι ο Κοκός, όχι μόνο δεν ανήκει στην πολιτική ηγεσία της Ελλάδας, δεν είναι καν Έλληνας πολίτης; Τολμάει να σκεφτεί κάποιος τι έχει να γίνει έτσι και βγει Αρχιεπίσκοπος ο Άνθιμος;
Από την άλλη, καταλαβαίνω. Και τον Άνθιμο, και τον Πανίκα, και τον Καρατζαφέρη. Χωρίς Κώτσο Βασιλιά, πως θα πάρουμε την Πόλη και την Αγια Σοφιά; Έλα μου ντε!

Και τώρα...τι;

2008-01-28T03:21:00.000-08:00

Κόντρα στις αποφάσεις μου για την συγκεκριμένη στιγμή - δεν είναι η μόνη υπόσχεση που έχω δώσει και δεν έχω κρατήσει - θα αφήσω το ρεύμα της επικαιρότητας να με παρασύρει και θα ασχοληθώ μαζί της, έστω και για λίγο. Ο αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος πλην Φλωρίνης - η Φλώρινα είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο - Χριστόδουλος, κατά κόσμον Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης, πέθανε.Τα "εκοιμήθη" και τα περί "γειτονιάς των αγγέλων" θα τα αφήσω για τους ρομαντικούς. Γύρω στις τρεις τα ξημερώματα έπεσε σε κώμα και πέντε και τέταρτο τελείωσε η ιστορία. Πιθανότατα δεν κατάλαβε τίποτα. Πέθανε λοιπόν. Και τώρα...τι;
Σενάρια διαδοχής υπάρχουν πολλά, και είχαν φουντώσει από την εποχή που έγινε φανερό ότι μάλλον δεν την γλιτώνει. Στην τελική ευθεία δύο μεγάλα ονόματα: ο Μονεμβασίας και Σπάρτης Ευστάθιος και ο Δημητριάδος Ιγνάτιος. Τσόντα και ο Θεσσαλονίκης Άνθιμος αλλά, ευτυχώς, χωρίς πολλές ελπίδες. Πηγές εκ των έσω μου λένε ότι ο Ευστάθιος φορτσάρει για το νήμα, χωρίς όμως να αποκλείεται ρελάνς στα τελευταία εκατό μέτρα από τον Ιγνάτιο. Όπως και να έχει, η αιματοχυσία μοιάζει αναπόφευκτη.
Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει καθόλου ούτε το έργο του Χριστόδουλου ούτε το έργο της εκκλησίας. Καίρια θέματα έμειναν στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας και επί των ημερών του -χαρακτηριστικά αναφέρω το θέμα του διαχωρισμού Κράτους και Εκκλησίας - και, απ' ότι φαίνεται, θα συνεχίζουν να μαζεύουν σκόνη και επι των ημερών του διαδόχου του. Την ώρα που εκείνος μάζευε υπογραφές για τις ταυτότητες, το Σύστημα Υγείας βρισκόταν υπό κατάρρευση - και ακόμα βρίσκεται - , η G700 γεννιόταν με αφόρητους πόνους από την μαμά πατρίδα, οι καρχαρίες ακόνιζαν τα δόντια τους. Είναι χαρακτηριστικό της Εκκλησίας να μην ασχολείται με πραγματικά σοβαρά ζητήματα. Γιατί λοιπόν να με ενδιαφέρει ποιος θα στρογγυλοκαθίσει τον τροφαντό πισινό του στον αρχιεπισκοπικό θρόνο;
Δυστυχώς, η Ιεραρχία της εκκλησίας ασκεί τρομερή επιρροή στην ζωή του Νεοέλληνα πολίτη. Ως εκ τούτου, έχω συγκεκριμένες απαιτήσεις από τον διάδοχο. Πρωτίστως, να μην έχει μεγάλο στόμα. Είναι γνωστές οι δηλώσεις του Ταλιμπάν Ανθίμου και αποτελούν παράδειγμα προς αποφυγή. Απαιτώ ο διάδοχος να έχει σύγχρονη νοοτροπία. Το "ελάτε και με τα σκουλαρίκια" δεν μου λέει απολύτως τίποτα, από την στιγμή που δεν υπάρχει κατανόηση για τις ανθρώπινες ελευθερίες. Απαιτώ ταπεινότητα και όχι "hype" του τύπου "σας πάω". Απαιτώ σοβαρότητα και όχι λάβαρα της Αγίας Λαύρας και ανέκδοτα. Απαιτώ ευρυμάθεια και όχι δηλώσεις του τύπου "δεν ήξερα ότι είχαμε Χούντα επειδή διάβαζα".
Ο Χριστόδουλος πέθανε, και οι νεκροί πρέπει να μένουν με τους νεκρούς. Ούτε τον συμπαθούσα ούτε τον αντιπαθούσα. Αδιαφορώ πλήρως. Τώρα όμως που έμεινε κενή η θέση της κεφαλής της εκκλησίας, είναι ευκαιρία να γίνει μια πραγματική στροφή εκσυγχρονισμού. Ευσεβείς πόθοι, θα πείτε κάποιοι. Η ελπίδα όμως πεθαίνει πάντα τελευταία (και το νεύρο κουρελιάζεται πρώτο).

Μεγαλώνοντας στο Σύμπαν...

2008-01-14T10:12:00.000-08:00

"Πρόκειται να πεθάνουμε, γιαυτό είμαστε πολύ τυχεροί.Οι περισσότεροι άνθρωποι δεν θα πεθάνουν, γιατί ποτέ δεν θα γεννηθούν. Οι δυνάμει άνθρωποι που θα μπορούσαν να βρίσκονται στην θέση μου αλλά που στην πραγματικότητα ποτέ δεν θα αντικρίσουν το φως της ημέρας, είναι περισσότεροι από τους κόκκους άμμου της Σαχάρας. Σίγουρα αυτά τα αγέννητα φαντάσματα περιλαμβάνουν ποιητές σπουδαιότερους από τον Keats, επιστήμονες σπουδαιότερους από τον Νεύτωνα. Το ξέρουμε αυτό γιατί το σύνολο των δυνάμει ανθρώπων που επιτρέπει το DNA είναι πολλές τάξεις μεγέθους μεγαλύτερο από το σύνολο των πραγματικών ανθρώπων. Σε πείσμα των εκπληκτικών αυτών πιθανοτήτων, εγώ κι εσείς, μέσα στην απλότητά μας, είμαστε εδώ [...]"
Έτσι ξεκινά το βιβλίο του Richard Dawkins "Unweaving The Rainbow". Παρά τις πιθανότητες, τα καταφέρατε. Είσαστε εδώ. Η πρώτη φράση δεν είναι πεσιμιστική. Σκεφτείτε πόσο τυχεροί ήσασταν, ανάμεσα σε εκατό εκατομμύρια ομοίους σας, εσείς που καταφέρατε να φτάσετε πρώτοι στον στόχο: ένα και μοναδικό ωάριο. Κανείς άλλος δεν τα κατάφερε τόσο καλά. Ήσασταν οι μόνοι νικητές σε έναν αδυσώπητο αγώνα δρόμου, στον οποίο δεν υπήρχε αργυρό μετάλλιο για τον δεύτερο. Σας αξίζουν συγχαρητήρια! Καταφέρατε το πιό δύσκολο: να υπάρξετε!
Ρίξτε μια ματιά γύρω σας. Κάθε γωνίτσα και ένα θαύμα, κάθε πέτρα και ένα μυστήριο, κάθε χορταράκι και ένα Σύμπαν. Ο Κόσμος στον οποίον ήρθατε δεν είναι μόνο πιό παράξενος απ' ότι φαντάζεστε. Είναι πιό παράξενος απ' ότι μπορείτε να φανταστείτε. Έχετε δουλειά να κάνετε. Ερωτήματα να απαντήσετε, μυστήρια να ξεδιαλύνετε, ομορφιές να θαυμάσετε. Δεν χρειάζεστε δεύτερη ευκαιρία. Η μια και μοναδική που σας δόθηκε, φτάνει και περισσεύει. Αρπάξτε την.
Κι εγώ τα κατάφερα. Είμαι κι εγώ εδώ, μαζί σας. Θέλω να σας ψιθυρίσω κάτι στ' αυτί. Σκύψτε λίγο. Μην φοβάστε! Πιο κοντά! Θέλω να σας πω ένα μυστικό!
Ξέρετε κάτι; Ήμαστε εδώ. Μαζί. Τώρα. Κι αυτό το τώρα, αυτή η μικρή, θαυμαστή, πανέμορφη στιγμή που μας βρίσκει μαζί, σε αυτόν τον Κόσμο, είναι πολύ όμορφη και πολύτιμη για να παραπονούμαστε. Κάποια στιγμή θα φύγουμε, κι εγώ κι εσείς. Κάποιοι άλλοι τα κατάφεραν πριν από μας, και τώρα έφυγαν. Κάποιοι θα έρθουν μετά από μας, αφότου έχουμε φύγει.
Είμαστε ένα νεαρό είδος, οι Βενιαμίν της Εξέλιξης. Είμαστε στην άκρη ενός μικρού κλαδιού στο τεράστιο δέντρο της Ζωής. Κοιτάξτε τι έχουμε καταφέρει μαζί, σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα! Έχουμε μάθει τόσα πολλά, και υπάρχουν άλλα τόσα μπροστά μας να τα μάθουμε. Παρά τα εμπόδια, παρά τα πισωγυρίσματα, παρά τους εγωισμούς μας, έχουμε φτάσει μακριά. Και το ταξίδι δεν έχει τέλος!
Και τι ομορφιά βρίσκουμε στον δρόμο μας! Κοιτάξτε προς τα πάνω. Τον χορό ενός γαλαξία, μια ατέλειωτη θάλασσα από αστέρια. Τον θανάσιμο εναγκαλισμό μιας μαύρης τρύπας και ενός κόκκινου γίγαντα στις άκρες του γνωστού Σύμπαντος. Το δημιουργικό ξέσπασμα ενός σούπερ νόβα, εκατομμύρια φορές φωτεινότερο από τον Ήλιο μας. Το νεραϊδίσιο σπινθηροβόλημα ενός πάλσαρ. Τα νωχελικά πλοκάμια σκόνης στην Ζώνη του Ωρίωνα, εκεί που γεννιούνται αστέρια και κόσμοι σαν τον δικό μας.
Κοιτάξτε και προς τα κάτω. Μικρόκοσμοι μέσα μας. Τρισεκατομμύρια κόσμοι. Εργοστάσια παραγωγής ενέργειας, αποθήκες, βιβλιοθήκες, μηχανές, γρανάζια, δρόμοι και λεωφόροι, ωκεανοί...κι όλα αυτά μικρότερα κι από το κεφάλι καρφίτσας. Και πιό κάτω. Η φρενίτιδα του ηλεκτρονίου, αυτού του άπιαστου τίποτα. Παντού και πουθενά, το φευγαλέο άγγιγμα του νετρίνου. Λαβύρινθοι υπερχορδών, ασύλληπτες πραγματικότητες από έντεκα διαστάσεις, πιό κοντά στο τίποτα απ' οτιδήποτε άλλο κι όμως τόσο αληθινές.
Θέλετε θαύματα; Θέλετε μυστήρια; Θέλετε ομορφιά; Μην ψάχνετε μακριά, σε μουχλιασμένες σελίδες και φαγωμένες πέτρες. Είναι όλα εδώ, μπροστά σας, γύρω σας, μέσα σας. Ερμηνεύστε τα μυστήρια. Απαντήστε στα ερωτήματα. Θαυμάστε την ομορφιά. Και όταν έρθουν οι άλλοι, πείτε τους τι μάθατε. Όπως οι προηγούμενοι τα είπαν σε μας. Γιατί αυτός είναι ο σκοπός μας. Γιαυτό είμαστε εδώ. Για να ψάξουμε, να ερευνήσουμε και να απαντήσουμε.

Jarhead

2008-01-03T10:04:00.001-08:00

Πάει καιρός από τότε που ξεμπέρδεψα με το βάσανο της θητείας αλλά, ακόμα και τώρα, νοιώθω μια αναγούλα όταν βλέπω στρατιωτικό. Δεν θα το έλεγα φόβο, ούτε μίσος. Είναι μάλλον μια αίσθηση ματαιότητας, η σκέψη ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει ούτε πρόκειται να αλλάξει, εκείνο το κενό στο στομάχι κάθε φορά που η λογική σου δέχεται την σφοδρή επίθεση της πραγματικότητας του στρατοπέδου. Ακόμα και τώρα, μετά από τόσα χρόνια, μικρά πράγματα έρχονται και ξυπνάνε μέσα μου αυτά τα συναισθήματα, τραβάνε πονηρά στο φως τις αναμνήσεις που έχω προσεκτικά καταχωνιάσει στα πιό βαθιά συρτάρια του μυαλού μου. Το "Jarhead" είναι ένα από τα μικρά αυτά πράγματα. Και αυτό που μου ξύπνησε είναι η πιό σημαντική συνειδητοποίηση που είχα όταν υπηρετούσα: πόσο απαίσιο είναι να σε αναγκάζουν να κάνεις κάτι εντελώς ανούσιο.
Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο του πρώην καταδρομέα Anthony "Swoff" Swofford, η ταινία παρουσιάζει τα όσα έζησε στην διάρκεια της θητείας του, από την κατάταξή του μέχρι την απόλυσή του από τον πρώτο πόλεμο στον Περσικό. Όταν καλείται να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα ενός παρανοϊκού πολέμου, καταλαβαίνει ότι τίποτε δεν είναι όπως του τα έμαθαν. Οι ανώτεροί του δεν είναι ήρωες αλλά ανούσιοι φαφλατάδες, οι συνάδελφοί του δεν είναι φίλοι αλλά ο κακός του εαυτός, ο πόλεμος δεν γίνεται για την πατρίδα ή τα ιδανικά, αλλά για τους ηλίθιους που τον έβαλαν εκεί. Στην προσπάθειά του να αντέξει, αγκιστρώνεται απελπισμένα σε δύο άτομα: στον επικελευστή του Sykes και στον συνάδελφό του Troy. Από τον πρώτο προσπαθεί να ξαναβρεί την λογική που έχει χάσει και από τον δεύτερο προσπαθεί να βρει τον φίλο που δεν είχε ποτέ. Στο τέλος αποτυγχάνει και στα δύο, αλλά όχι χωρίς να έχει πάρει ένα σημαντικό μάθημα: ότι και ο ίδιος έχει αλλάξει ανεπανόρθωτα.
Στον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο εικοσιεπτάχρονος Jake Gyllenhaal δίνει εξαιρετική ισορροπία ανάμεσα στο σαρκαστικό, στο κωμικό και στο τραγικό στοιχείο ενός χαρακτήρα που ωριμάζει απότομα μέσα από καταστάσεις που αδυνατεί να καταλάβει. Με μια υποψηφιότητα για Όσκαρ - για το αμφιλεγόμενο "Brokeback Mountain" - ένα BAFTA και εννιά ακόμα μικρότερα βραβεία (διόλου ευκαταφρόνητο portfolio για την ηλικία του ), αποδεικνύει ότι δεν πρόκειται να ξεμπερδέψουμε εύκολα μαζί του. Κεκτημένη ταχύτητα; Παροδικό φαινόμενο; Κατά την γνώμη μου, απλώς και μόνο ταλέντο. Περιμένω με ανυπομονησία το "Zodiac", αλλά είμαι σίγουρος ότι ο Gyllenhaal έχει όλα τα προσόντα να αναδειχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους ηθοποιούς της γενιάς του.
Δίπλα του και στον ρόλο του επικελευστή Sykes ο "πολύς" James Foxx, που μετά το "Ray" και το "Collateral" συνεχίζει να με εντυπωσιάζει. Με εξαιρετική μαεστρία και με μια δόση πλάκας, ο Foxx αποδίδει τον ρόλο ενός ανθρώπου που αγαπάει αυτό που κάνει αλλά χωρίς να έχει βυθιστεί στον παραλογισμό του "καραβανά". "Νομίζεις ότι είσαι ο μόνος που έχει βαρεθεί;", λέει στον Swofford όταν τον τιμωρεί. Ο Sykes έχει βαρεθεί. Έχει βαρεθεί τον πόλεμο, έχει βαρεθεί τον στρατώνα, έχει βαρεθεί την στολή και τα παραγγέλματα. Αλλά αυτή είναι η δουλειά του. Και καταφέρνει να βρει ευχαρίστηση σ' αυτή.
Ένας ηθοποιός που χαρακτηρίζω "ήρεμη δύναμη", ο Peter Sarsgaard βρίσκεται στον ρόλο του Troy, αλλά θέλω να επισημάνω τον Brian Geraghty στον ρόλο του ήρεμου και λίγο χαζούλη Fergus. Και δεν μπορώ να μην νοιώθω ευτυχισμένος όταν βλέπω τον αγαπημένο μου Chris Cooper σε ένα σύντομο πέρασμα στον ρόλο του απόλυτου "καραβανά", Αντισυνταγματάρχη Kazinski.
Στην σκηνοθεσία, ο Sam Mendes του "American Beauty". Στην τρίτη μόλις ταινία του αποδεικνύει ότι έχει το..."κοκαλάκι της νυχτερίδας" για ταινίες που απεικονίζουν την πραγματικότητα πίσω από το "αμερικάνικο όνειρο". Ρίχνοντας και πάλι το βάρος στους χαρακτήρες, καταφέρνει να πιάσει σκηνές που χώνουν το μαχαίρι βαθιά και μας μαθαίνουν ότι και η ασχήμια είναι μέρος της ζωής. Με ταινίες σαν και αυτή, αν μη τι άλλο, καταλαβαίνω ότι το Όσκαρ στο ντεμπούτο του δεν ήταν τυχαίο.
Σαν επίλογο, έχω μια πρόταση να σας κάνω. Ξεχάστε τις (βυσματικές) εμπειρίες του Χριστόφορου Κάσδαγλη στο "Απολύομαι και τρελαίνομαι" . Προτιμήστε το "Jarhead". Πιστεύω ότι θα καταλάβετε πως, είτε στην Ελλάδα, είτε στην Αμερική, είτε οπουδήποτε αλλού, ο παραλογισμός και η έλλειψη λογικής του στρατού είναι παντού ίδιες.

Βαθμολογία................................8/10

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0418763/

Trivia: Σύμφωνα με την ίδια την ταινία, η λέξη "jarhead" (στα ελληνικά μεταφράζεται σαν "βαζοκέφαλος") παραπέμπει στο υπηρεσιακό κούρεμα των Καταδρομέων. Παράλληλα, είναι και μια μεταφορά για ένα κοινό χαρακτηριστικό του κεφαλιού των καταδρομέων και ενός βάζου: είναι και τα δύο άδεια. Δεν γνωρίζω κάτι αντίστοιχο για τους Έλληνες Καταδρομείς, αλλά δεν αποκλείεται να υπάρχει.

Όχι...δεν θα γκρινιάξω

2007-12-26T03:44:00.000-08:00

Το πήρα απόφαση. Είναι ημέρες χαράς, γιορτής, ανθρωπιάς. Είναι ημέρες σκέψης, αλληλεγγύης, συμπόνιας προς αυτόν που έχει ανάγκη. Δεν πρόκειται να παραπονεθώ για τίποτα. Ούτε να γκρινιάξω.
Τι κι αν το δώρο των Χριστουγέννων εξανεμίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες; Τι κι αν η γαλοπούλα έφτασε δέκα ευρώ το κιλό; Τι κι αν έσκασα τριάντα πέντε ευρώ σε κάτι μελομακάρονα που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν σαν στοπ στην πόρτα; Τι κι αν μέσα στα κάστανα που μου πούλησε ο μπακάλης δίπλα βρήκα ένα σκουλήκι μεγαλύτερο κι από το φίδι του Μεγαλέξανδρου; Δεν θα γκρινιάξω.
Να με πειράξει που με ξυπνήσανε επτάμισι το πρωί ένα μάτσο γυφτάκια από τον καταυλισμό λίγο έξω από την πόλη, κράζοντας "ντίγωνα γκάλαντα" με μια φωνή που έμοιαζε με γουρούνι που το έσφαζαν; Να γκρινιάξω που είχανε βάλει ταρίφα "πέντε 'βρω"; Να παραπονεθώ που πέρασε η μπάντα της κακιάς ώρας από τον δρόμο μπροστά από το σπίτι μου στις δύο το μεσημέρι, κάνοντας τα τζάμια να τρίζουν; Όχι, κύριε, δεν θα γκρινιάξω.
Γιατί να στενοχωρηθώ που κάνανε την γειτονιά μου χειρότερη κι από κοστούμι του Λιμπεράτσε; Γιατί να γκρινιάζω που στήσανε στην μέση της πλατείας μια σκαλωσιά από κάποιο καραγιαπί, του βάλανε φωτάκια που πότε ανάβουν πότε όχι, σκαρώσανε ένα αστέρι - οχτάκτινο - από σύρμα και όλο τούτο το κατασκεύασμα το είπανε "δέντρο"; Γιατί να με πειράξει που, ενώ βρήκανε την ευκαιρία να κάνουν τις κολώνες της γειτονιάς να μοιάζουν με τον Φλωρινιώτη, δεν έκαναν καν τον κόπο να μαζέψουν το σκουπιδαριό που έχει μαζευτεί στο διπλανό οικόπεδο; Δεν θα γκρινιάξω.
Δεν πρέπει να είμαι ευχαριστημένος με τον χοντρομπαλά που, από μασκότ της Coca Cola, τον βλέπω να φιγουράρει σε όλες τις πλατείες παρέα με κάποιο ψωριασμένο γαϊδούρι, κάνοντας "χο χο χο!!!" λες κι έχει βρογχικά; Δεν πρέπει να νιώθω απέραντη αγάπη βλέποντας τον φουκαρά τον πατέρα να τον σέρνει από το χέρι ο δεκάχρονος γιος του που ουρλιάζει με όση δύναμη έχει "ΘΕΛΩ ΤΟ PLAYSTATION 3!!!!", μέσα στον κόσμο, ενώ ο πατέρας ξέρει ότι το μόνο που του έχει μείνει στην τσέπη είναι ένα πενηντάρικο για το ηλεκτρικό και σκέφτεται πόσο καλός άνθρωπος ήτανε ο Ηρώδης; Δεν πρέπει να με πλημμυρίζει το πνεύμα των Χριστουγέννων όταν μια σαραντάρα γεροντοκόρη μου ζητάει εξήντα ευρώ για ένα κουτί σοκολατάκια από την Χριστουγεννούπολη στο Σύνταγμα επειδή, λέει, είναι "Ελβετικά"; Όχι, δεν θα γκρινιάξω.
Γιατί να γκρινιάξω; Και, τώρα που το καλοσκέφτομαι, γιατί να γκρινιάξετε κι εσείς; Είναι ημέρες αγάπης, αλληλεγγύης, ευχής και ανθρωπιάς. Σε λίγο, ο παλιός ο χρόνος θα φύγει, και θα έρθει ο καινούριος, γεμάτος νέες ελπίδες, νέες ευχές, νέες προοπτικές στον ορίζοντα. Και θα φύγει κι αυτός, και θα έρθει ο επόμενος, κι ο επόμενος, κι ο επόμενος, ως το 2012 που θα κατεβούν οι Ελοχίμ, οι Νεφελίμ και ο Αντίχριστος, και θα έρθει η Δευτέρα Παρουσία, και θα ψοφήσουμε όλοι από αηδία και θα ησυχάσουμε. Επαναλάβετε όλοι λοιπόν την κατήχηση μετά από μένα: "δεν θα γκρινιάξω...δεν θα γκρινιάξω...δεν θα γκρινιάξω".
Καλά Χριστούγεννα λοιπόν, και καλή Πρωτοχρονιά. Και να μην γκρινιάξετε. Έχετε μπροστά σας ολόκληρο χρόνο για να το κάνετε. Μπορείτε να κρατηθήτε για λίγες ημέρες ακόμα!

Αναβολή από την...λογική

2007-12-18T04:10:00.000-08:00

Τελικά είναι εκπληκτικό το πόσο εύκολα κάποιοι άνθρωποι καταφέρνουν να γελοιοποιούνται. Το θέμα στο οποίο αναφέρομαι είναι η δίκη του Αντώνη Τσιπρόπουλου και του blogme η οποία επρόκειτο να γίνει την Παρασκευή, 14 του μηνός. Αν και η υπόθεση είναι γνωστή στην ελληνική μπλογκόσφαιρα, επιτρέψτε μου να αναφέρω εν τάχει τα βασικότερα σημεία της.
Ο Αντώνης Τσιπρόπουλος διατηρούσε ιστοσελίδα, η οποία μέσω RSS feed αναδημοσίευε άρθρα από έναν μεγάλο αριθμό ελληνικών blogs. Κάποια στιγμή λοιπόν, αναδημοσιεύτηκε εκεί ένα άρθρο από το funEL.gr, το οποίο σατίριζε τον γνωστό τηλεπλασιέ Δημοσθένη Λιακόπουλο - ξέρετε...κόκκινες αρκούδες, χανεμπού, χάλκινα βιβλία, έρχονται οι Ελ, τρεχάτε να σωθείτε. Η συνέχεια μόνο στην σφαίρα της ιλαροτραγωδίας μπορεί να ανήκει. Ο κος Λιακόπουλος, αδυνατώντας να εντοπίσει τον συντάκτη του άρθρου, ξέσπασε νομικά εναντίον του κου Τσιπρόπουλου, σέρνοντας τον στα δικαστήρια για "προσβολή της προσωπικότητάς του"- εδώ γελάμε!!! Όπως πολύ εύστοχα το έθεσαν πολλοί bloggers, είναι σα να μηνύεις τον περιπτερά για ένα άρθρο της εφημερίδας που πουλάει.
Και φτάνουμε στο σήμερα.
Ενώ όλα ήταν έτοιμα, και η δίκη είχε ήδη λάβει το νούμερο της - 17 αν θυμάμαι καλά - εμφανίστηκε ξαφνικά ο δικηγόρος του κου Λιακόπουλου και ζήτησε...αναβολή της δίκης. Η δικαιολογία ήταν ότι, λόγω αλλαγής διεύθυνσης, ο κος Λιακόπουλος δεν έλαβε κανονικά την κλήτευση του δικαστηρίου και, κατά συνέπεια, δεν ήξερε την ημέρα και την ώρα της διεξαγωγής της. Το ότι ο δικηγόρος του ήξερε απόλυτα και τα δύο, είναι ένα γεγονός που το αφήνω στην κρίση σας.
Το δικαστήριο δέχτηκε την δικαιολογία και όρισε νέα δικάσιμο. Νέα ημερομηνία της δίκης...η 18η Φεβρουαρίου του 2009! Άλλος ένας τραγέλαφος της ελληνικής δικαιοσύνης.
Όσο διαβάζω τα γεγονότα και την εξέλιξη αυτής της υπόθεσης, δύο είναι τα πιθανά συμπεράσματα στα οποία καταλήγω.
Πρώτον, ο κος Λιακόπουλος αρχίζει να καταλαβαίνει ότι κρατάει μια καυτή πατάτα στα χέρια του, που μόνο να τον κάψει μπορεί. Είναι φανερό ότι η γραμμή που ακολουθεί δεν έχει καμία τύχη, και το μόνο που προβάλλει είναι η γελοιότητα και η ασχετοσύνη του σε ζητήματα της τεχνολογίας. Προκειμένου λοιπόν να πέσει στα μαλακά, τρενάρει την υπόθεση - με υπερβολικά άκομψο τρόπο - για να αποσύρει την μήνυση όταν η κατακραυγή θα έχει κοπάσει. Ελπίζει έτσι στον μικρότερο δυνατό αριθμό αυγών, ντοματών και λοιπών ζαρζαβατικών που θα τον έχουν ως στόχο.
Δεύτερον, η ελληνική διαδικτυακή κοινότητα δεν αποτελείται από μαλάκες, όπως θα ήθελε ο κος Λιακόπουλος να συμβαίνει. Οι αντιδράσεις εναντίον του ήταν και είναι πολλές και άμεσες, ένας κόλαφος ενάντια σε κάποιον που χρησιμοποιεί φτηνούς εντυπωσιασμούς και βαθυστόχαστους, κενούς νοήματος λαϊκισμούς για να προωθήσει βιβλία της χειρίστης ποιότητας, με ολοφάνερο target group τους αγράμματους και αμόρφωτους, "εθνικής σκέψεως" δεινοσαύρους της σημερινής ελληνικής κοινωνίας. Οι κάτοικοι του ελληνικού δικτυακού χωριού έχουν γνώσεις, έχουν κριτική σκέψη και έχουν την νοημοσύνη που χρειάζεται για να καταλάβουν ποια πλευρά πρέπει να υποστηρίξουν.
Θέλω να πιστεύω ότι η ελληνική δικαιοσύνη, παρά τα μύρια όσα προβλήματά της, έχει την στοιχειώδη ευφυΐα για να καταλάβει ότι η μόνη λογική ετυμηγορία είναι η πανηγυρική αθώωση του Αντώνη Τσιπρόπουλου. Δεν θέλω να φτάσω σε πιο βαθιά επίπεδα ερμηνείας της υπόθεσης αυτής, όπως ο κίνδυνος της ποινικοποίησης της διαδικτυακής ελευθερίας, αλλά θα μείνω στην επιφάνειά της - η οποία είναι και αυτή σοβαρή. Στο γεγονός ότι ένας άνθρωπος αθώος και καθημερινός μπλέκει σε περιπέτειες εξαιτίας της ασχετοσύνης και των μικροεγωισμών κάποιου που νομίζει ότι μπορεί να κάνει και να ισχυρίζεται ότι του κατέβει στο κεφάλι. Μόνο και μόνο γιαυτό, έχουμε υποχρέωση να συνεχίζουμε να αντιδρούμε σ'αυτή την γελοία υπόθεση.

Υ.Γ: Μπορείτε, αν θέλετε, να υπογράψετε υπέρ του blogme και του Αντώνη Τσιπρόπουλου εδώ.

Ηθική και Θρησκεία

2007-12-08T00:28:00.000-08:00

Από τα πιό κλασικά ερωτήματα των θεϊστών απέναντι στους αθεϊστές, είναι η σύνδεση θρησκείας και ηθικής. O Ντοστογιέφσκι το είχε διατυπώσει - με μια κάπως μοιρολατρική διάθεση - στους "Αδερφούς Καραμαζόφ" : "Αν ο Θεός είναι νεκρός, όλα επιτρέπονται". Με κάπως μεταμοντέρνα διάθεση και με μια δόση ψυχολογίας, οι θεϊστές ρωτούν το εξής: "Ας υποθέσουμε ότι, όντως, όλα τα περί Θεού είναι αποκύημα της φαντασίας μας. Ας υποθέσουμε ότι οι Γραφές όντως είναι μυθολογία. Τότε, πως διαχωρίζουμε το καλό από το κακό; Πως ξέρουμε ότι πρέπει να είμαστε καλοί απέναντι στους άλλους; Ποια η εγγύηση ότι θα συνεχίσουμε να είμαστε ηθικοί;"
Καταρχήν πρέπει να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Κανείς δεν έχει αντίρρηση ότι οι βάσεις των τριών αβραμικών θρησκειών που κατέχουν σήμερα το μεγαλύτερο ποσοστό στον κόσμο (Ιουδαϊσμός, Χριστιανισμός και μουσουλμανισμός) είναι τα ιερά κείμενά τους. Αν και τα τελευταία χρόνια υπάρχει κάποια προσπάθεια να αποσυνδεθούν οι Γραφές από την πίστη και την θρησκεία, το όλο εγχείρημα αποδεικνύεται συχνά σαθρό, έωλο και ανάξιο λόγου - κλασικά παραδείγματα ο δημιουργισμός και ο ευφυής σχεδιασμός.Δεν θα σταθώ στον Ινδουισμό ή στον Βουδισμό, απλούστατα γιατί είναι δύσκολο να τα αντιμετωπίσει κανείς σαν θρησκείες με την αυστηρή έννοια του όρου, ενώ πιό πολύ εκλαμβάνονται σαν φιλοσοφικά συστήματα - όσο τρελά ή τραγελαφικά και να είναι. Προσπαθώντας λοιπόν να εξετάσουμε το παραπάνω ερώτημα, πρέπει να δούμε πως προβάλλεται η ηθική μέσα από τα κείμενα αυτά.
Αναλύοντας την Βίβλο από πλευράς ηθικής, τα νέα δεν είναι καθόλου ευχάριστα. Καταρχήν η ιδέα του περιούσιου λαού είναι ηθικώς αμφισβητήσιμη - αν όχι απορριπτέα. Ολοφάνερα ρατσιστική και ενάντια στις αρχές του ανθρωπισμού, η ιδέα ότι είσαι το "αγαπημένο παιδί" μιας ανώτερης ύπαρξης μιλάει κατευθείαν στον εγωισμό, στο σολιψισμό και εν τέλει στον μαζοχισμό μιας ομάδας, συχνά με τραγικά αποτελέσματα. Ο Θεός διατάζει τον Ιησού του Ναυή να εξαφανίσει από προσώπου γης τους Αμαληκίτες, να κατασφάξει νέους, γέρους και παιδιά, να σκλαβώσει τις γυναίκες, να αρπάξει τα ζώα και τα πλούτη τους. Η δικαιολογία; "Αυτή είναι η γη που σας έχω υποσχεθεί". Ποιος θα μπορούσε να εκλάβει κάτι τέτοιο ως "ηθικό";
Στην ιστορία του Λωτ βρίσκουμε κάτι άλλο, εξίσου - αν όχι περισσότερο - ανατριχιαστικό. Δύο άγγελοι επισκέπτονται τον Λωτ και αυτός τους προσκαλεί να δειπνήσουν και να ξεκουραστούν. Οι "πονηροί" Σοδομίτες περικυκλώνουν την σκηνή του και απαιτούν να τους παραδώσει τους δύο ξένους "για να τους γνωρίσουν" - νομίζω πως το νόημα της "γνωριμίας" είναι σαφές. Και ακολουθεί η φρικιαστική απάντηση του Λωτ: "Μην πειράξετε αυτούς τους δυο ανθρώπους, γιατί είναι καλεσμένοι μου. Να, στην σκηνή μου είναι οι δυο κόρες μου, που δεν έχουν γνωρίσει ακόμη άντρα. Αυτές να τις πάρετε να να τις μεταχειριστείτε όπως επιθυμείτε. Τους δυο ξένους όμως μην τους πειράξετε, γιατί είναι υπό την προστασία μου". Ποιος άνθρωπος με στοιχειώδη αίσθηση της ανθρωπιάς θα έδινε ανερυθρίαστα τις κόρες του σε μια ομάδα από βιαστές, παιδεραστές και δολοφόνους; Ευτυχώς ο Λωτ δεν πραγματοποίησε την πρότασή του - ο Θεός τύφλωσε τους Σοδομίτες - αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει αντίρρηση πως αυτός ο άνθρωπος, στην σημερινή εποχή, θα κατέληγε με συνοπτικές διαδικασίες στα μπουντρούμια του Σινγκ Σινγκ. Πως λοιπόν αποτελεί ηθικό πρότυπο;
Ο ακρογωνιαίος λίθος της Παλαιάς Διαθήκης, η θυσία του Αβραάμ, αποτελεί άλλον έναν ηθικό τραγέλαφο ο οποίος εκλαμβάνεται σαν ύψιστο αγαθό. Πέρα από το ψυχολογικό σοκ που μπορεί να υποστεί ένα παιδί στην θέα ενός μαχαιριού που απειλεί να του κόψει τον λαιμό, η ίδια η στάση του Αβραάμ απέναντι στο όλο θέμα προκαλεί έκπληξη, Πως μπορεί ένας πατέρας να συμφωνήσει σε μια τόσο απεχθή πράξη, έστω και μετά από δισταγμό; Και ποιος ηθικός Θεός θα υπέβαλλε σε τέτοιο ψυχολογικό μαρτύριο ένα παιδί, μόνο και μόνο για να αποκαλύψει στο τέλος ότι "άλλαξε γνώμη";
Η θέση της γυναίκας στην Παλαιά Διαθήκη μόνο οργή προκαλεί, και βασίζεται σε κάτι τόσο τετριμμένο και άχρηστο, όσο ο παρθενικός υμένας. "Αν μια γυναίκα δεν είναι παρθένα την στιγμή που θα παντρευτεί, να συρθεί στο κατώφλι του πατρικού της κι εκεί οι άντρες της πόλης να την σκοτώσουν με πέτρες", λέει το Δευτερονόμιο.Και στους Αριθμούς: "Σκοτώστε όλους τους άντρες, τα παιδιά και όσες δεν είναι παρθένες. Αλλά αυτές που είναι, κρατήστε τις για τους εαυτούς σας". Προκαλώ κάποιον να δικαιολογήσει ηθικά όλα τα παραπάνω - οι γυναίκες σίγουρα θα δυσκολευτούν.
Στην Καινή Διαθήκη τα πράγματα σαφώς καλυτερεύουν, αλλά εισάγεται ίσως η πιό φρικιαστική έννοια όλης της θρησκείας: η Κόλαση. Βλέπετε, μπορεί να έχετε επιλογή ως προς την πίστη σας - ο κίνδυνος να χάσετε το κεφάλι σας έχει μειωθεί δραματικά - αλλά όσοι δεν πιστεύουν, ας ετοιμάζονται για ένα μαρτύριο από το οποίο δεν υπάρχει σωτηρία. Πολύ θα ήθελα να ξέρω τι είδους επιλογή ή ελευθερία επιλογής είναι αυτό. Και πολύ θα ήθελα να ξέρω τα ηθικά κριτήρια ενός Θεού που λέει "έχεις ελευθερία επιλογής, αλλά αν δεν συμφωνήσεις μαζί μου, της πάτησες!".
Στις Επιστολές των Αποστόλων, πολλές φορές δεν βλέπουμε κάτι διαφορετικό ή ριζοσπαστικό. Κι εκεί η θέση της γυναίκας είναι ανύπαρκτη, τα "ανυπάκουα παιδιά" πρέπει να θανατώνονται - προς έκπληξή μας, κάτι τέτοιο υποστηρίζει και ο Ιησούς! - η σκλαβιά επιτρέπεται. Ευτυχώς που η γελοιοδέστατη εντολή όλων, η διατήρηση του Σαββάτου, φαίνεται να καταργείται.
Το Κοράνι, το Τόρα και το Χαντίθ δεν λένε στην ουσία κάτι διαφορετικό, αλλά μερικές φορές παρουσιάζουν κάποιες ανατριχιαστικές επεκτάσεις. Εκεί δεν φτάνει η δολοφονία κάποιου που αλλάζει πίστη. Πρέπει αυτή η εκτέλεση να γίνει δι' αποκεφαλισμού. Επίσης προβλέπουν τον ακρωτηριασμό μέσω περιτομής, ή το ανατριχιαστικό ανάλογο για τις γυναίκες, την κλειτοριδεκτομή.
Μπορούμε συνεπώς να αντλήσουμε ηθική από τις Γραφές ή τα ιερά κείμενα των επικρατέστερων θρησκειών; Δεν ξέρω για σας, αλλά προσωπικά δεν μπορώ να δεχθώ σαν ηθικό πρότυπο έναν Θεό που φαίνεται να επιβάλλει την σκλαβιά, τον φόνο, τον ακρωτηριασμό, την μισαλλοδοξία, τις φυλετικές διακρίσεις, την μαστροπεία, την παιδεραστία ή την παιδοκτονία. Από που λοιπόν πρέπει να αντλήσω την ηθική μου;
Δεν χρειάζομαι άνωθεν άδεια για να δείξω αλληλεγγύη σε κάποιον που υποφέρει. Η συνεργασία μεταξύ ανθρώπων, η ανθρώπινη αντιμετώπιση, η αλληλοϋποστήριξη, η βοήθεια ενάντια στην αδυναμία - όλα είναι δυνατότητες που πηγάζουν από την δαρβινική κληρονομιά μας ως είδος. Το να φανώ χρήσιμος σε κάποιον βοηθάει στην επιβίωσή μου γιατί μπορεί αυτός ο κάποιος να φανεί χρήσιμος σε μένα. Το να συνεργαστώ με κάποιον βοηθάει την επίτευξη των στόχων μου. Το να σεβαστώ κάποιον αυξάνει τις πιθανότητες να μου δείξει εμπιστοσύνη και να συνεργαστεί μαζί μου. Το λιγότερο που θα χρειαστώ για να ασκήσω αυτά τα ανθρώπινα καθήκοντά μου, είναι ένας θεϊκός Big Brother, μια ουράνια απολυταρχία που δεν μου αφήνει κανένα, μα κανένα περιθώριο κρίσης, επιλογής ή άμυνας.
Και κάτι τελευταίο. Για όσους πουν "μα υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν το καλό εμπνευσμένοι από την θρησκεία τους", θα αντιτάξω τα λόγια του Stephen Weinberg: "Οι καλοί άνθρωποι κάνουν καλά πράγματα. Οι κακοί άνθρωποι κάνουν κακά πράγματα. Μα μόνο η θρησκεία μπορεί να κάνει έναν καλό άνθρωπο να κάνει κακά πράγματα".

Paris

2007-11-27T10:03:00.000-08:00

Όταν σου δίνουν να φορέσεις μια βαριά "φανέλα", το πρώτο που πρέπει να κάνεις είναι να καταλάβεις αν μπορείς να την σηκώσεις. Με 30 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο - ο δημοφιλέστερος τουριστικός προορισμός στον κόσμο - , με μια ιστορία σχεδόν δύο χιλιάδων ετών, με μνημεία γνωστά και μοναδικά ανά την υφήλιο και πρωτεύουσα μιας χώρας που γέννησε μερικές από τις πιό θαυμαστές προσωπικότητες όλων των εποχών, το Παρίσι καλείται συνεχώς να δικαιολογήσει το στέμμα του ως "Πρωτεύουσα του Κόσμου". Μόνο ένας τρόπος υπάρχει για να δοθεί απάντηση στο αιώνιο ερώτημα:"Μα, επιτέλους, τι το ιδιαίτερο έχει;" Και αυτός ο τρόπος είναι μια βολτίτσα μέχρι εκεί.
Φυσικά, θα πετάξετε με Air France. Εννοείται ότι υπάρχουν πτήσεις με κάθε ευρωπαϊκή εταιρία, αλλά γνώμη μου είναι να προτιμάτε πάντα τα "εγχώρια προϊόντα". Με τις γαλλικές αερογραμμές, υπολογίστε γύρω στα 300 ευρώ συν φόρους - με επιστροφή. Αν πάλι είστε αθεράπευτα Έλληνας, οι Ολυμπιακές αερογραμμές θα σας στοιχίσουν περίπου 50 ευρώ λιγότερα.Δική σας δουλειά να αναρωτηθήτε αν αξίζει τον κόπο.
Σε δύο ώρες θα προσγειωθείτε στο αεροδρόμιο του Στρατηγού, το Charles de Gaulle. Ένας αχανής λαβύρινθος από μπετόν, μέταλλο και γυαλί, το Διεθνές Αεροδρόμιο είναι το πρώτο πράγμα που θα σας κάνει εντύπωση. Όσοι περιμένετε κάτι από το "παραδοσιακό" Παρίσι, θα απογοητευτείτε λίγο. Η πόλη έχει εξαπλωθεί με σύγχρονο τρόπο, και θα πρέπει να προχωρήσετε στα ενδότερα για να πάρετε την πρώτη γεύση από το μποέμικο άρωμα που εξύμνησαν προσωπικότητες σαν τον Honore de Balzac.
Ένα από τα άσχημα του Παρισιού είναι ότι είναι δύσκολο να δοθεί κάποιο σημείο αναφοράς. Υπάρχουν είκοσι περιφέρειες στην πόλη - κάτι σαν τους δικούς μας Δήμους -, η κάθε μια με την δική της μοναδικότητα. Σαν γενικός κανόνας, ισχύει ότι εξαπλώνονται γύρω από τον Σηκουάνα, με τις παλιότερες περιοχές γύρω από το ποτάμι και τις νεότερες στην περιφέρεια - τόσο διαφορετικές όσο η μέρα με την νύχτα. Έτσι, θα δείτε τα πάντα: γραφεία και επιχειρήσεις στο Louvre - εκεί βρίσκεται και το μουσείο - , κινέζικη συνοικία στο Gobelins, τον απίστευτο γυάλινο πύργο του Tour Maine - Montparnasse στο Observatoire, καφέ ποτισμένα με την ζαλάδα του αψέντι στο Luxemburg. Μην ελπίζετε να τα δείτε όλα. Μια γύρα στο Παρίσι είναι πάντα του είδους "ό,τι αρπάξεις".
Υπάρχουν όμως κάποια πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε, με τόση ευλάβεια όση δείχνουν οι μουσουλμάνοι για την Μέκκα.
Είστε άξιοι της μοίρας σας αν παραλείψετε να περάσετε από το L'Ecluse στην Saint Michelle για κρεμμυδόσουπα ή το L'Alsace στο Champs-Elysees για τον ίδιο λόγο. Καφέ οπωσδήποτε στο Cafe de Flores στην Saint Germain - όπου, αν είστε τυχεροί, μπορεί να καθίσετε στο ίδιο τραπέζι που καθόταν ο Jean Paul Sartre ή η Simone de Beauvoir. Αφού ικανοποιήσετε το στομάχι σας, μπορείτε να ξεφραγκιαστείτε άφοβα σε μια άνευ προηγουμένου shopping therapy. Στην Montaigne θα βρήτε Yves-Saint Laurent και Dior, στο Fauburg Saint-Honore σας κλείνει το μάτι ο Gucci και ο Hermes, στο Saint-Sulpice κατευθείαν για Versace. Και αν σας μείνουνε τίποτα ψιλά, ρίξτε το στον χορό. Για house, techno και άλλα συναφή ακουστικά εγκλήματα, τραβήξτε για Batofar, στην Francois Mauriac. Αν επιθυμήσατε κάτι από disco, κατευθυνθείτε στο Bus Palladium,στην Fontaine, ενώ εσείς οι ροκάδες και τζαζάδες που θέλετε κάτι πιό ήρεμο, το Le Divan du Monde στην rue de Martyrs σας καλεί.
Και εδώ παρακαλώ τα αγοράκια να με προσέξουν ιδιαίτερα. Δεν ξέρω τι θα κάνετε, δεν με νοιάζει από ποιόν θα δανειστείτε, δεν με ενδιαφέρει τι θα υποθηκεύσετε...μην τολμήσετε να μην περάσετε μια νύχτα στο Moulin Rouge! Είστε στην πρωτεύουσα του έρωτα, είστε στην Μέκκα του αισθησιασμού, είστε στο ΠΑΡΙΣΙ που να πάρει! Αφήστε την καλή σας - εαν έχετε την ατυχία να την πάρετε μαζί - κάπου, μπείτε σε ένα ταξί - είναι εξυπηρετικά, αν και υπάρχει πρόβλημα με την γλώσσα - και πείτε στον οδηγό δύο μαγικές λεξούλες: Moulin Rouge. Δεν υπάρχει περίπτωση να μην καταλάβει! Το σόου ξεκινά στις 2:00 το πρωί, κοστίζει 89 ευρώ - 170 (!) με γεύμα - και πρέπει απαραίτητα να φοράτε κοστούμι. Σας υπόσχομαι όμως ότι θα με ευχαριστείτε το επόμενο πρωί - και εσείς και το έτερον σας ήμισυ (το πιάσατε το υπονοούμενο;)!
Κάπου εδώ θα κλείσω. Δεν ανέφερα τον Πύργο του Άιφελ, το Μουσείο του Λούβρου ή την Αψίδα του Θριάμβου. Και δεν είπα τίποτε για το ευρωπαϊκό έκτρωμα της Eurodisney. Αυτά είναι για γκρουπάκια με πενηντάρηδες τουρίστες. Τελικά όμως, δόθηκε απάντηση στο ερώτημα της εισαγωγής; Για μένα ναι. Το Παρίσι μπορεί να μην τα πάει καλά σε μερικούς τομείς - όπως η καθαριότητα (προσοχή στις "σκυλο-νάρκες" στους δρόμους) ή η συνεννόηση (είναι τόσο σωβινιστές που δεν κάνουν τον κόπο να μάθουν αγγλικά) - αλλά, καθώς γράφω αυτές τις γραμμές, συνειδητοποιώ ένα πράγμα:μια πόλη τόσο πολύπλευρη, τόσο χαοτική, τόσο πολυπολιτισμική, αποκλείεται να μην είναι η Πρωτεύουσα του Κόσμου.

Υ.Γ: Και αυτή τη φορά, το Διεθνές Ταξιδιωτικό Πρακτορείο "Βίκυ και Χρύσα" έκανε πολύ καλή δουλειά. Φυσικά, τις ευχαριστώ θερμά. Μαζί και την Έφη ("το Μπούμπι" μου, όπως την αποκαλώ, προς απογοήτευσή της) που ήταν μαζί τους.

Χαμένες ταυτότητες...

2007-11-14T04:22:00.000-08:00

Αναμφισβήτητα πρόκειται για την πιό αμφιλεγόμενη και αινιγματική προσωπικότητα της Παγκόσμιας Ιστορίας. Στο όνομά του χιλιάδες σφάχτηκαν, παλουκώθηκαν, κάηκαν στην πυρά και στραγγαλίστηκαν, τόσο από τους υποστηρικτές του όσο και από τους αντιπάλους του. Εξαιτίας αυτών που έλεγε, ζήσαμε περίπου χίλια χρόνια σκοταδισμού και θεοκρατίας. Τα πιό τραγικά θύματα του, οι γυναίκες, πέρασαν τα πάνδεινα κάτω από το τσεκούρι του Malleus Maleficarum. Σήμερα, δύο χιλιάδες χρόνια μετά, δύο δισεκατομμύρια άνθρωποι αυτού του πλανήτη πιστεύουν ότι δεν ήταν άνθρωπος, αλλά θεός (ό,τι και να σημαίνει αυτό) , ο καθένας με τον τρόπο του. Η τραγική ειρωνεία είναι ότι δεν φέρει καμία ευθύνη! Σίγουρα, ούτε ο ίδιος μπορούσε να φανταστεί τι θα επακολουθούσε!
Ecce Homo, λοιπόν. Ιδού ο Άνθρωπος! Ο Ιησούς!
Το πρώτο πρόβλημα σχετικά με τον Ιησού, είναι το όνομά του. Υπάρχει ακόμα η παρανόηση ότι το "Χριστός" είναι όνομα - ή έστω επίθετο. Μέγα λάθος. "Χριστός" είναι ο τίτλος που απέκτησε - μάλλον μεταθανάτια - και προέρχεται από τα ελληνικά: χριστός, ο έχων το χρίσμα. Πρόκειται για μάλλον άστοχη απόδοση του αραμαϊκού massiah, σωτήρας, απ' όπου προήλθε ο εξελληνισμένος τύπος μεσσίας. Η Καινή Διαθήκη τον αναφέρει με το εβραϊκό του όνομα: Yeshua, σύντμηση του Yehoshua, "Ο θεός σώζει". Σκοντάφτουμε όμως στον Ησαΐα: "...ο Κύριος θα σας δώσει σημάδι: ιδού, μια παρθένα θα μείνει έγκυος, και θα γεννήσει γιο, και το όνομά του θα είναι Εμμανουήλ...". Κι αυτό δεν είναι άλλο από το αραμαϊκό immanu'el, "Ο Θεός [είναι] μαζί μας". Κι όσοι έχετε παντρευτεί, δεν ξέρω αν προσέξατε τι λέει ο παπάς στον χορό του Ησαΐα: "και έτεκεν υιόν, τον Εμμανουήλ..." (μάλλον εκείνη την ώρα ήσασταν απασχολημένοι με τις ρουκέτες ρυζιού). Προσωπικά, θεωρώ πιό σωστό το Yeshua. Αν μη τι άλλο, ήταν πιό συνηθισμένο σαν όνομα.
Το επόμενο πρόβλημα που συναντά κανείς, είναι οι χρονολογίες. Εδώ τα πράγματα είναι πιό μπερδεμένα, καθώς οι μόνες πηγές που έχουμε είναι τα Ευαγγέλια (τόσο τα Κανονικά, όσο και τα Απόκρυφα). Οι αντιφάσεις που υπάρχουν ανάμεσά τους, καθώς και τα ιστορικά λάθη, είναι τόσα πολλά, που μόνο εκτιμήσεις μπορούν να γίνουν. Ο Ματθαίος και ο Λουκάς αναφέρουν ότι γεννήθηκε όταν Έπαρχος της Ιουδαίας ήταν ο Ηρώδης Αντύπας. Ο Λουκάς μας τα μπερδεύει πιο κάτω, λέγοντας ότι Κυβερνήτης της Συρίας ήταν ο Κυρηναίος, και αναφέρει και την απογραφή στην Ιουδαία και στη Συρία. Εξωχριστιανικά, ο Ιώσηπος αναφέρει την απογραφή του έτους 6 μ.Χ, περίπου δέκα χρόνια μετά από τον θάνατο του Ηρώδη (4 π.Χ) .Από αυτά, το μόνο ασφαλές συμπέρασμα είναι ότι γεννήθηκε κάπου ανάμεσα στο 4 π.Χ και στο 6 μ.Χ.
Το ίδιο ασαφής είναι και η ημερομηνία θανάτου του. Ο Ιωάννης λέει ότι σταυρώθηκε μια ημέρα πριν το Εβραϊκό Πάσχα, στις 14 του μηνός Nissan, αλλά ο Μάρκος λέει ότι Μυστικός Δείπνος έγινε στις 15 του μηνός Nissan, ανήμερα το Πάσχα. Εαν λάβουμε υπ όψιν και τις ημερομηνίες της ύπαρξης του Πόντιου Πιλάτου ως Κυβερνήτη της Ιουδαίας ( από το 26 μ.Χ ως το 36 μ.Χ), μπορούμε να πούμε ότι πέθανε είτε στις 7 Απριλίου του 30 μ.Χ είτε στις 3 Απριλίου του 33 μ.Χ.
Πρόβλημα υπάρχει και με τις πηγές που έχουμε σχετικά με τον Ιησού. Τόσο τα Κανονικά, όσο και τα Απόκρυφα Ευαγγέλια, γράφτηκαν μετά τον θάνατό του, και σώζονται μόνο αντίγραφά τους. Υπολογίζεται ότι όλα τα Ευαγγέλια γράφτηκαν γύρω στα 80 χρόνια μετά (συν πλην μια- δυο δεκαετίες) και, επιπλέον, βρίθουν τόσων ανακριβειών και αντιφάσεων, που είναι σχεδόν αδύνατο να τα δεχτούμε σαν αξιόπιστες ιστορικές πηγές. Όσο για τις εξωχριστιανικές πηγές (Ιώσηπος, Τάκιτος, Σουετώνιος και Πλίνιος ο Νεώτερος ), κι αυτές είναι μεταγενέστερες και περίπου της ίδιας εποχής με τα Ευαγγέλια, και οι αναφορές τους είναι είτε μικρές, είτε ασαφείς. Όμως, δεν υπάρχει ούτε λέξη από συγγραφείς σύγχρονους του Ιησού! Μεγάλη αντίφαση, αν σκεφτούμε ότι παρουσιάζεται σαν διασημότητα που τον ακολουθούσαν τα πλήθη!
Η σταύρωση και η ταφή του παρουσιάζουν παρόμοια προβλήματα. Ο Ιωάννης και ο Λουκάς λένε ότι έμεινε τρεις ώρες στον σταυρό, μετά τον κατέβασαν, τον έχρισαν με αρώματα και τον έθαψαν, παρουσία των συγγενών του. Ο Ματθαίος μας τα αλλάζει. Δεν τον έχρισαν με αρώματα και οι συγγενείς δεν ήταν εκεί. Απλά τον τύλιξαν με το σάβανο και τον άφησαν στον τάφο. Όλα τα υπόλοιπα έγιναν την επόμενη ημέρα. Οι ευαγγελιστές επίσης δεν συμφωνούν στον λόγο που η Μαρία επισκέφτηκε τον τάφο, στην ώρα της επίσκεψης και στο αν ο τάφος ήταν ανοιχτός ή όχι.
Υπάρχει όμως και κάτι άλλο. Η συνηθισμένη πρακτική των Ρωμαίων ήταν να αφήνουν τους νεκρούς στον σταυρό για δύο τρεις ημέρες, μάλλον για παραδειγματισμό. Μετά τους κατέβαζαν και τους έχωναν σε ασημάδευτους, ομαδικούς ταφικούς λάκκους. Επίσης, οι σταυρώσεις δεν ήταν σπουδαίο θέαμα την εποχή εκείνη. Καθημερινό φαινόμενο, αντιμετωπίζονταν από τους ντόπιους σαν τα σημερινά τροχαία ατυχήματα: περνάς από δίπλα, λες "πω πω!" και συνεχίζεις. Και, δεδομένου ότι σταυρώθηκαν μόνο τρεις - ενώ συνήθως επρόκειτο για ομαδικές εκτελέσεις -, δεν πρέπει να προσέλκυσε μεγάλο κοινό. Υπάρχει λοιπόν πιθανότητα να μην υπήρχε καν τάφος!
Θα σταματήσω εδώ. Η σχετική βιβλιογραφία είναι τόσο πλούσια, που φτάνει για να βουλιάξει ολόκληρο στόλο. Φυσικά, δεν διεκδικώ την πατρότητα των παραπάνω - πρόκειται για συμπεράσματα που υπάρχουν εδώ και πολλά χρόνια, ανθρώπων πολύ πιό άξιων από μένα. Απλώς θέλησα να ξύσω λίγο την επιφάνεια, να σκάψω λιγάκι και να δώσω το δικό μου συμπέρασμα για το ποιος ήταν - για την εποχή του - ο Ιησούς: ένας αξιόλογος, πανέξυπνος και ριζοσπαστικός πολιτικός.

Χορεύοντας στο ταβάνι.

2007-11-10T08:05:00.000-08:00

Στο "Royal Wedding" του Stanley Donnen, o Fred Astaire αφήνει τον έρωτά του για την Anne Ashmond (Sarah Churchill) να γίνει στίχος,μουσική και χορός, στο δωμάτιο του ξενοδοχείου του. "Είσαι όπου λάμπει η ομορφιά/Είσαι όπου φυτρώνει η ορχιδέα/Ό,τι είναι νεαρό κι ευτυχισμένο, πιό λαμπερό κι από γιορτή/ Είσαι όπου παίζουν οι άγγελοι." Χορεύοντας μαζί με την φωτογραφία της, υπερνικά την βαρύτητα, τα βήματά του βρίσκουν πρόσφορο έδαφος στο πάτωμα, στους τοίχους, στο ταβάνι...παντού. Ο χορός του εξαπλώνεται παντού, μέσα του κι έξω, στον κόσμο που τον περιβάλει, πετάει, αιωρείται, τα πάντα γύρω του γίνονται χορός, τραγούδι, στίχος κι αγάπη. "Είσαι όπου κι αν πάω.Δεν είναι μυστήριο-είσαι ο κόσμος μου."

Το συγκεκριμένο διαμάντι προέκυψε μετά από την συνεργασία του Nick Castle με τον ίδιο τον Astaire. Βασισμένο σε ιδέα που ο Astaire επεξεργαζόταν από το 1945 (αναφέρθηκε πρώτη φορά στην έκδοση Lion's Roar της MGM), η σκηνή αποτελεί όχι μόνο ένα ορόσημο στην κινηματογραφική χορογραφία, αλλά και μια στιγμή καταπληκτικής έμπνευσης για τα ειδικά της εφέ. Τα πάντα γυρίστηκαν σε ειδικά κατασκευασμένο δωμάτιο που περιστρεφόταν αργά, μαζί με την κάμερα και τον κάμεραμαν, τεχνική που χρησιμοποιήθηκε αργότερα σε ταινίες όπως το remake της "Μύγας" από τον David Cronenberg και το "2001:A Space Odyssey" του Stanley Kubrick. Παρατηρώντας προσεκτικά την σκηνή, είναι φανερό ότι ο Astaire δεν χρειάζεται ειδικά cues ή σημάδια για να συντονίσει την χορογραφία του. Τα πάντα έχουν μελετηθεί από πριν βήμα βήμα, και απλά ο Freddy χρησιμοποιεί το σώμα του για να καταλάβει πότε πρέπει να κάνει αλλαγές. Το καταπληκτικό είναι ότι δεν αλλοιώνει καθόλου την ροή των βημάτων του και δεν διστάζει καθόλου. Κι όλα αυτά με μόνο ένα κόψιμο από την κάμερα, σε ένα μονόπλανο που κρατάει περίπου 3 λεπτά.Ελάχιστοι χορευτές μπορούν να καταφέρουν κάτι τέτοιο σε τέτοιες συνθήκες.
Από τις στιγμές που έχουν γραφτεί ανεξίτηλα στο Βιβλίο της Ιστορίας του Κινηματογράφου, ο "Χορός στο Ταβάνι" καταλαμβάνει σίγουρα μια από τις υψηλότερες θέσεις. Για μένα, είναι σίγουρα η καλύτερη χορογραφία που έχω δει, και δεν θα μπορούσα να περιμένω τίποτε άλλο από τον καλύτερο χορευτή του 20ού αιώνα, τον Fred Astaire.

Vienna

2007-10-31T12:00:00.000-07:00

Τώρα που πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, πολλοί είναι αυτοί που θα σκίσουν τα ρούχα τους για το Rovaniemi σαν ταξιδιωτικό προορισμό. Αν μη τι άλλο, έχεις την ευκαιρία να δεις από κοντά τον αληθινό (!) Αη-Βασίλη, ή να πάρεις αυτόγραφο από τους Lordi - εάν τους πετύχεις εκεί. Για μένα όμως Χριστούγεννα ίσον Βιέννη. Αν δεν θέλετε να την βγάλετε πάλι στην Πλατεία Συντάγματος, μ'εκείνο το απαίσιο μεταλλικό κατασκεύασμα που το λένε "Δέντρο" και τους Πακιστανούς Αγιοβασίληδες, μην διστάσετε. Τολμήστε το και δεν θα ζημιωθείτε.
Το πρώτο πράγμα που έχετε να κάνετε είναι να προνοήσετε για εισιτήριο. Αν και οι τιμές εξαρτιούνται από το πρακτορείο που θα επιλέξετε, και αν λάβουμε υπόψη και την εποχή - υπό κανονικές συνθήκες θα γίνεται χαμός - γύρω στα 300 ευρώ είναι αρκετά. Θα πετάξετε με Ολυμπιακή ή με Αυστριακές Αερογραμμές, αλλά όλες οι μεγάλες έχουν δρομολόγια-όχι όμως απευθείας . Δεν χάνετε τίποτα να το ψάξετε λίγο. Όσο για την πτήση, διαρκεί περίπου 2,5 ώρες.
Το επόμενο που πρέπει να σκεφτείτε είναι ο καιρός. Εν ολίγοις, προετοιμαστείτε για κρύο. Δεν είναι το υγρό κρύο του Λονδίνου, αυτό που κολλάει τα ρούχα στο δέρμα σου, αλλά ένα κρύο πιό ξηρό, πιό...χιονάτο. Οι Άλπεις, βλέπετε, δεν απέχουν πολύ. Φροντίστε λοιπόν να έχετε ζεστά ρούχα.
Αφού φτάσετε και βολευτείτε στο ξενοδοχείο σας, ήρθε η ώρα για περπάτημα. Αν και οι συγκοινωνίες της πόλης είναι εξαιρετικές, και το Μετρό πολύ βολικό (λίγο παλιό όμως) δεν θα χαρείτε πολλά αν δεν εξασκήσετε τα ποδαράκια σας λίγο.Εξάλλου, σε μια πόλη τόσο όμορφη, ποτέ δεν υπάρχει χρόνος για να την χορτάσετε.
Ξεκινήστε από την Stephanplaz, την κεντρικότερη πλατεία. Ο Καθεδρικός του Αγίου Στεφάνου είναι must για τους λάτρεις της αρχιτεκτονικής, αλλά μην το διανοηθείτε καν να φύγετε από κει χωρίς να περάσετε από ένα από τα εξαιρετικά καφενεία της πλατείας, τα οποία υπάρχουν εν αφθονία. Αν πέσετε σε Σάββατο, υπάρχουν πολλά happenings για όσους έχουν άφθονο χρόνο να σκοτώσουν.
Από κει, βάλτε πλώρη για την Μέκκα του shopping στην Βιέννη. Η Kärtnerstrasse και η Wiener Graben σας καλούν να αδειάσετε το πορτοφόλι σας, σε μεγάλους οίκους αλλά και σε καλόγουστα, μικρά μαγαζάκια. Μη τρομάζετε! Δεν είναι και τόσο ακριβά.
Σίγουρα πεινάσατε μετά από τόσο ποδαρόδρομο.Μεγάλο όνομα είναι το Hawelka στην Dorotheergasse, όπου μαζεύεται όλος ο καλός κόσμος. Κάντε εκεί μια στάση για καφεδάκι και Zachertorte - ένα παραδοσιακό σοκολατένιο κέικ, κατάλληλο για πολλούς απανωτούς γευστικούς οργασμούς- για να πάρετε δυνάμεις και να προετοιμάσετε το στομάχι σας.Το goulash της Αυστρίας είναι σχετικά ικανοποιητικό, αν και λιγότερο σπιρτόζικο από το παραδοσιακό ουγγαρέζικο, αλλά εκεί που δεν πρέπει να διστάσετε είναι στο schnitzel. Από φρέσκο φιλέτο μοσχαριού, παναρισμένο στην εντέλεια, συνήθως με συνοδεία ξινολάχανου και πατάτας.Απολαύστε το με φρέσκια βαρελίσια μπύρα.Όταν βραδιάσει, πάρτε το Μετρό για Grinzing με τα άφθονα "Heurigen"- ένας όρος που απευθύνεται στον παραδοσιακό τρόπο κατανάλωσης νεαρού κρασιού, και περιγράφει τις παραδοσιακές κρασοταβέρνες. Ζωντανή μουσική, πράσινο μέχρι λιποθυμίας, μεγάλα τραπέζια και καλόκαρδοι άνθρωποι. Ό,τι πρέπει για αποτοξίνωση.
Αν είστε πιό trendy τύπος, μην απογοητευτείτε επειδή βρίσκεστε στην πρωτεύουσα της κλασικής μουσικής. Υπάρχουν μαγαζιά για όλα τα γούστα, όπως το Sunshine για electro και house ακούσματα - δεν πατάω εκεί ούτε με πιστόλι στον κρόταφο! - ή το Rot Engel για τους ροκάδες. Για τύπους jazz, τίποτε άλλο από το Jazzland.
Δεν τα είπαμε όλα. Μην παραλείψετε τα Ανάκτορα της Μαρίας Θηρεσίας, αλλά προσοχή μην χαθείτε στον λαβύρινθο! Υπάρχει κίνδυνος, αντί για την έξοδο, να βρεθείτε στον ζωολογικό κήπο! Έχει κροκόδειλους εκεί! Το Hofburg και το Belvedere πρέπει να αποτελέσουν σταθμούς στις περιπλανήσεις σας, καθώς και η σφήνα του Donautrum, με το περιστρεφόμενο εστιατόριο- μακριά όσοι πάσχετε από υψοφοβία!Αν έχετε παιδιά, το Prater είναι ο προορισμός σας, με το εκπληκτικό λουνα-παρκ και την τεράστια ρόδα του.Και, φυσικά, η μεγάλη Όπερα. Μην ξεχάσετε να πακετάρετε το καλό σας κοστούμι.
Για εμάς τους άτυχους, που θα μείνουμε στην Αθήνα, φέρτε κανένα κουτάκι marzipan - τα αμυγδαλωτά τους - ή μια zachertorte σε ξύλινο κουτί. Δεν είναι πολύ ακριβή, μόνο 30 ευρουλάκια!Αν είναι να σας ζηλέψουμε, τουλάχιστον να το κάνουμε με την γλύκα στο στόμα!

Υ.Γ: Για το παρόν post, θα ευχαριστήσω τις κολλητές μου Βίκυ και Χρύσα - τυχερές!!! - που είχαν την καλοσύνη να μοιραστούν πληροφορίες και εμπειρίες. Σας ευχαριστώ κορίτσια!!!

Der Untergang

2007-10-29T12:19:00.000-07:00

Υπήρξαν πολλές απόπειρες - και πέρασαν πολλές ώρες - μέχρι να σκεφτώ μια εισαγωγή για ένα post στην "Πτώση" του Oliver Hirschbiegel, ώσπου κατάλαβα κάτι. Καμία εισαγωγή δεν είναι αρκετή για μια ταινία σαν αυτή. Ακόμη νοιώθω την ανατριχίλα στην πλάτη μου, ακριβώς έτσι όπως την ένοιωσα την πρώτη φορά που την είδα, ακόμη προσπαθώ να βρω λέξεις αλλά μένω άφωνος, έτσι όπως έμεινα άφωνος όταν, μετά από το τέλος των credits, πάτησα το play για μια ακόμη φορά. Το μόνο που μου έρχεται στο μυαλό είναι να παραφράσω την ατάκα του Bruce Sterling όταν έκανε την κριτική του για το "Neuromancer" του William Gibson: για κάτι τέτοιες στιγμές επινοήθηκε ο Κινηματογράφος!
Η ταινία βασίζεται σε δυο βιβλία: το "Inside Hitler's Bunker" του Joakin Fest (απλά έξοχο!) και τα απομνημονεύματα της Traudl Junge-Hubs ("Until The Final Hour: Hitler's Last Secretary"), της τελευταίας ιδιαιτέρας γραμματέως του Hitler και μιας από τις ελάχιστες γυναίκες που βγήκαν ζωντανές από το καταφύγιο του Reichstag στην Wilhemstrasse, κατά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στο Βερολίνο. Η ταινία ξεκινά στις 20 Απριλίου 1945 (55α γενέθλια του Hitler) και τελειώνει στις 30 Απριλίου 1945, με την αυτοκτονία του. Μέσα σ'αυτές τις δέκα ημέρες το Γ' Ράιχ καταρρέει, ο Hitler μεταβάλλεται από στυγνό δικτάτορα σε ψυχολογικό ράκος, ένας ολόκληρος κόσμος διαλύεται με πάταγο ανάμεσα στα καπνισμένα ερείπια του Βερολίνου, παράλληλες ιστορίες - ένας πατέρας ψάχνει τον γιο του στα απομεινάρια του Συντάγματος της Χιτλερικής Νεολαίας, ένα 14χρονο κορίτσι πείθει τον Λοχαγό της να την σκοτώσει για να μην πέσει στα χέρια των Ρώσων, η Magda Goebbels δολοφονεί τα έξι της παιδιά με δηλητήριο - συμπληρώνουν τον παραλογισμό ενός καθεστώτος που δεν μπορεί να δεχθεί ότι όλα τελείωσαν.
Στον ρόλο της Traudl Junge βρίσκουμε την Alexandra Maria Lara. Μάλλον άγνωστη στην χώρα μας αλλά με πλούσια φιλμογραφία στον Γερμανικό Κινηματογράφο, η μόλις 29 χρονών, Ρουμάνικης καταγωγής Alexandra παίζει τον ρόλο της με μια ηρεμία η οποία, εν μέσω του χάους που εκτυλίσσεται γύρω της, καταφέρνει να σε καθηλώσει. Μια νεαρή κοπέλα που βρίσκεται ξαφνικά στο στόμα του λύκου, χαμένη, μπερδεμένη ως προς την ιδεολογία της αλλά ρεαλίστρια ως προς τα γεγονότα, αμφιταλαντεύεται ανάμεσα στον θαυμασμό της για τον δικτάτορα και στο ένστικτο της επιβίωσης.Στο τέλος, όταν η πολυπόθητη λύτρωση έρχεται, αναστενάζει με ανακούφιση, αλλά δεν καταφέρνει να συγχωρήσει τον εαυτό της για τα λάθη της που θα την ακολουθούν για πάντα.
Περιττός κάθε σχολιασμός για τον κορυφαίο Bruno Ganz και την ερμηνεία του ως Hitler. Μπροστά σε τέτοιες ερμηνείες, το Όσκαρ χάνει εντελώς το νόημά του. Με απίστευτο πάθος και δυναμική, ο δικτάτορας ζωντανεύει μπροστά σου, σου παγώνει το αίμα, σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό με τις εμμονές του και τα κενά ιδεολογήματα του. Όταν όλα γύρω του καταρρέουν, δεν μπορεί, δεν έχει την ικανότητα να καταλάβει που έχει κάνει λάθος. Στην πτώση του, παρασέρνει τους πάντες γύρω του, όλους όσους ορκίστηκαν στο όνομά του. Η ψυχολογική του κατάρρευση σηματοδοτεί το τέλος ενός οράματος, του οράματος ενός ψυχοπαθούς. Και στο τέλος, όταν το μόνο που έχει μείνει είναι ο απόηχος του τελευταίου πυροβολισμού, καταλαβαίνουμε την απλή και σοκαριστική αλήθεια: δεν ήταν ο Διάβολος, δεν ήταν ο Σατανάς προσωποποιημένος. Ήταν απλά ένας άνθρωπος.
Σε μικρότερους ρόλους, ανατριχιαστικά παγερή η Corrina Harfouch (παλιά καραβάνα στη Γερμανία) στον ρόλο της Μήδειας - Magda Goebbels, θανατηφόρος ο Ulrich Matthes σαν Joseph Goebbels και ο διεθνής Thomas Kretshmann ( μπορεί να τον θυμάστε στον "Πιανίστα" ή στο "King Kong" του Peter Jackson) στον ρόλο του Ταγματάρχη Hermann Fegelein - μια από τις πιό διχασμένες προσωπικότητες των SS.
Η σκηνοθεσία του Oliver Hirschbiegel ( "The Experiment" ) κινείται ρεαλιστικά, χωρίς υπερβολές και έντονες σκηνές δράσεις, αλλά με βάθος στους χαρακτήρες και στην ψυχολογία τους, ξεφεύγοντας έτσι από Χολιγουντιανές συνταγές που θέλουν τους Ναζί να είναι μόνο οι "κακοί", τα "τέρατα" και τίποτε άλλο. Είναι λανθασμένη η εντύπωση ότι ο Hirschbiegel θέλει να τους συμπαθήσουμε. Θέλει να τους δούμε σαν ανθρώπους, σαν οικογενειάρχες, με φίλους και με εχθρούς, όπως ακριβώς κι εμείς, με τα λάθη τους και με τις αδυναμίες τους. Όχι σαν κάτι το μυθολογικό, το φανταστικό, αλλά σαν απτή πραγματικότητα. Ίσως έτσι καταλάβουμε τι ήταν αυτό που τους οδήγησε στην μεγαλύτερη φρικαλεότητα της σύγχρονης Ιστορίας.
Είναι ελάχιστες οι φορές που ένας λαός βρίσκει το θάρρος να κοιτάξει κατάματα τις μαύρες σελίδες της Ιστορίας του και να παραδεχθεί ότι, ναι, είναι δικές του, παιδιά του. Η "Πτώση" είναι σίγουρα μια από τις στιγμές αυτές. Μην την δείτε έχοντας την εντύπωση ότι θα δείτε απλά μια ταινία. Πιστέψτε ότι θα δείτε ένα απλό, ειλικρινές μάθημα Ιστορικής Μνήμης. Έτσι θα μπορέσετε να την κατανοήσετε καλύτερα.

Βαθμολογία................................10/10 (Και λίγο είναι)

International Movie Database: http://www.imdb.com/title/tt0363163/

Trivia: Η πραγματική Traudl Junge δεν κατάφερε να είναι στην πρεμιέρα της ταινίας το 2002 στο Μόναχο, λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας. Ο υπεύθυνος φωτογραφίας της ταινίας την επισκέφθηκε αργότερα στο νοσοκομείο, και την πληροφόρησε για την τεράστια επιτυχία. Σύμφωνα με φήμες, η απάντησή της ήταν :" Επιτέλους, το έργο μου ολοκληρώθηκε. Τώρα μπορώ να αναπαυτώ.". Λίγες ώρες μετά, πέθανε ήσυχα στον ύπνο της, στις 10 Φεβρουαρίου 2002, σε ηλικία 82 ετών.

Αέρααααα!....

2007-10-26T02:55:00.000-07:00

28 Οκτωβρίου 1940, τετάρτη πρωινή...
Ο Ιταλός πρεσβευτής στην Αθήνα, κόμης Emmanuelle Grazzi - μετά από ένα πάρτι στην Γερμανική Πρεσβεία - καταφθάνει στην πρωθυπουργική κατοικία και επιδίδει τελεσίγραφο στον τότε πρωθυπουργό, Ιωάννη Μεταξά, με το οποίο ζητά άδεια για την εγκατάσταση ιταλικών στρατευμάτων σε καίρια σημεία της ελληνικής επικράτειας, με σκοπό την περαιτέρω προώθηση στην Αφρική. Ουδέν μεμπτόν με την πρώτη ματιά - φασιστική Ιταλία από την μια, φασιστική (έστω light) Ελλάδα από την άλλη, θα περίμενες να συνεννοηθούν. Όμως ο Mussolini δίνει περιθώριο μόνο δύο ώρες - μέχρι τις 6:00 - για να λάβει απάντηση και, σε περίπτωση άρνησης, θα πέρναγαν χωρίς άδεια. Ο εμπαιγμός είναι φανερός, και η απάντηση μοιάζει αναπόφευκτη. Μην νομίζετε ότι ο Μεταξάς βροντοφώναξε το "ΟΧΙ", που το γιορτάζουμε ακόμα. Το "ΟΧΙ" ήταν εφεύρεση των εφημερίδων. Ο Έλληνας Πρωθυπουργός απάντησε εις άπταιστον γαλλικήν "Alors, c'est la guerre.", δηλαδή "Λοιπόν, έχουμε πόλεμο."
Στην πραγματικότητα, ούτε ο Mussolini ούτε ο Μεταξάς επιθυμούσαν θετική αντιμετώπιση του τελεσιγράφου. Από την μια, ο Mussolini θα αναγκαζόταν να φερθεί φιλικά στην Ελλάδα, πράγμα που σαφώς δεν τον βόλευε στα πλαίσια της κατακτητικής του πολιτικής στα Βαλκάνια - μετά την κατακραυγή στην Αιθιοπία και το στραπάτσο στην Γαλλία, έπρεπε να δείξει στον Hitler ότι κάτι μπορούσε να κάνει - και, από την άλλη, ο Μεταξάς, ως γνήσιος αγγλόφιλος, δεν ήθελε μια πιθανή κόντρα με την Αγγλία, σε περίπτωση που συμμαχούσε με τον Άξονα. Δικαίως. Μπορεί να ήταν φασίστας, αλλά ηλίθιος σαν τον Mussolini δεν ήταν.
Έξι η ώρα το πρωί, κηρύσσει γενική επιστράτευση. Το τι ακολούθησε, μόνο η ψυχολογία της μάζας μπορεί να το εξηγήσει. Τέτοια ομοψυχία σπάνια υπάρχει στην Ελλάδα. Φασίστες, δημοκρατικοί, κομμουνιστές, καπιταλιστές και προλετάριοι, όλοι μαζί συρρέουν στα τρένα που ξεκινούν για το Μέτωπο. Όλα έγιναν τόσο ξαφνικά, που κανείς δεν κατάλαβε τι ακριβώς έγινε. Το μόνο που έμοιαζε φυσιολογικό σαν αντίδραση, ήταν ο γενικός ενθουσιασμός. Και μην μου πείτε περί αγάπης για την πατρίδα, γιατί κανένας δεν αγαπάει την πατρίδα από την μια μέρα στην άλλη. Η πατρίδα δεν είναι γκόμενα. Απλά, ναρκωμένοι στο διάστημα του Μεσοπολέμου, οι Έλληνες βλέπουν τζερτζελέ και πέφτουν με τα μούτρα.
Η ιταλική επίθεση ξεκινά το πρωί. Στις 1 Νοεμβρίου οι Ιταλοί καταλαμβάνουν την Κόνιτσα, κι εκεί συναντούν την κύρια γραμμή άμυνας των Ελλήνων. Και σκαλώνουν στην Πίνδο. Για να νιώσετε εθνικά υπερήφανοι, τούτο δω δεν ήταν στρατός. Άζαξ με αμμωνιαζόλ ήταν, που καθαρίζει τα πάντα στο πέρασμά του. Πιο πολύ αντάρτες παρά συντεταγμένος εθνικός στρατός, έτσι όπως είχαν τιγκάρει τα τάγματα και τα συντάγματα, κονιορτοποιούν σχεδόν την Μεραρχία "Julia" - φυσικό ήταν, με τέτοιο όνομα! - παίρνουν σβάρνα τα ιταλοαλβανικά στρατεύματα, μπαίνουν στην Αλβανία και φτάνουν μέχρι την Κορυτσά (22 Νοεμβρίου). Τέλη του μήνα δεν υπήρχε ούτε ιταλικό λοφίο στην Ελλάδα.
Τον Φλεβάρη και τον Μάρτη του 1941, δύο έξοχα οργανωμένες επιθέσεις των Ιταλών αποκρούονται από τους ξεπαγιασμένους, ψειριασμένους και κατάκοπους Έλληνες και καταλήγουν σε πλήρη αποτυχία. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πως ένα τσούρμο πειναλέοι σαρώνουν στην κυριολεξία έναν στρατό τέσσερις φορές μεγαλύτερο. Είναι πραγματικά ένα ηρωικό έπος, που προκαλεί τον παγκόσμιο θαυμασμό. Μέσα στην φούρια τους, οι Έλληνες έχουν ξεχάσει ανεφοδιασμούς, υποστήριξη, στρατηγικά σχέδια και μοιάζουν έτοιμοι να καταλάβουν το σύμπαν.
Όπως όλα τα έπη, έτσι και το έπος του '40 μοιάζει πολύ καλό για να είναι αληθινό. 6 Απριλίου τα πάντα καταρρέουν. Απηυδισμένος ο Hitler από την ηλιθιότητα και ματαιοδοξία του Ιταλού δικτάτορα - "το μεγαλύτερο λάθος μου", όπως είπε αργότερα - αναγκάζεται να ματαιώσει τα σχέδιά του για την Ρωσία και να υποστηρίξει τον Mussolini στα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Δεν προλαβαίνει το σερβικό Μέτωπο να καταρρεύσει, και εκδηλώνεται η Γερμανική επίθεση, από τη μια στα σύνορα με την Βουλγαρία, από την άλλη από την Γιουγκοσλαβία. Μη με ρωτάτε τι έγινε ο ηρωισμός των Ελλήνων. Το περίφημο "Τείχος Μεταξά" - οι Έλληνες το παίζουν Γάλλοι - αποδεικνύεται χάρτινο μπροστά στις ερπύστριες των Panzer. Τέτοια τρεχάλα προς τα πίσω έχουμε να ρίξουμε από την καταστροφή στον Σαγγάριο. 8 Απριλίου τα SS μπαίνουν στην Θεσσαλονίκη και στις 20 , η Στρατιά της Ηπείρου, παραδίδει στους Γερμανούς και την τελευταία σφαίρα πυροβόλου. 27 Απριλίου η σβάστικα κυματίζει στην Ακρόπολη.
Αυτό είναι το Έπος του '40, δηλαδή η ουρά του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στην Ελλάδα. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν ότι ο Ελληνοϊταλικός Πόλεμος έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην έκβαση του Πολέμου στην Ευρώπη, μια και ο Hitler αναγκάστηκε να καθυστερήσει την επίθεσή του στην Ρωσία πράγμα που επέτρεψε στους Συμμάχους να οργανωθούν. Άλλοι πιστεύουν ότι δεν είχε και τόση σημασία, μια και οι Γερμανοί στην ουσία έκαναν περίπατο. Για μένα ένα έχει σημασία. Σώσαμε όποια αξιοπρέπεια μας είχε μείνει, όπως και η Ιταλία δύο χρόνια μετά, συμπλέοντας με τους Συμμάχους. Μόνο που την αξιοπρέπεια που σώσαμε, την ρίξαμε στον βόθρο μετά, το '45, στον Εμφύλιο και στην Χούντα. Για να μας μείνει, τελικά, άλλη μια επέτειος αμανάτι, για να φωνάζουν δύο φορές τον χρόνο και όχι μια "ζήτω η Ελλάς, ζήτω το Έθνος" αυτοί που φρονούν εθνικά, δηλαδή αυτοί που δεν φρονούν καθόλου.

Ο Κύκλος των στουφιασμένων ποιητών

2007-10-24T05:54:00.000-07:00

Εκείνο το παγωμένο καλοκαιρινό απόγευμα της 16ης Ιουνίου του 1816 ο Λόρδος Byron υποδέχτηκε στον πύργο του στη λίμνη Geneva της Ελβετίας τρεις καλούς του φίλους: τον Percy Shelley, τη γυναίκα του Mary και την ετεροθαλή αδελφή της Claire Clairmont. Ναι, μην παραξενεύεστε που ήταν Ιούνιος, οι ιστορικοί ονόμασαν εκείνο το έτος σαν "τη χρονιά χωρίς καλοκαίρι" μιας και ο ασυνήθιστα κρύος Χειμώνας που κράτησε για όλη τη χρονιά, προκλήθηκε, λέει, από την έκρηξη ενός ηφαιστείου στην Ινδονησία (άκου να δείς φίλε μου τι γίνεται σ'αυτό τον κόσμο). Μην έχοντας τίποτα καλύτερο να κάνουν κλείστηκαν μέσα και αποφάσισαν να κάνουν έναν πρωτότυπο διαγωνισμό: ποιος θα γράψει την πιο τρομακτική ιστορία. Εφοδιάστηκαν με όλα τα απαραίτητα (χαρτιά, κοντυλοφόρους, μελάνια και προφανώς πάσης φύσεως ναρκωτικά) και μετά από μερικές ώρες εξέθεσαν τα αποτελέσματά τους. Κάτι η μαστούρα, κάτι τα καταθλιπτικά, μουχλιασμένα ντουβάρια του πύργου, κάτι η πυκνή ομίχλη που απειλητικά είχε καλύψει τη λίμνη (ναι, είχε και ομίχλη τι θέλετε τώρα!!!), βάλε και την έκρηξη του ηφαιστείου (δεν κατάλαβα, εδώ ο Λιακόπουλος λέει ότι οι Έλληνες ήρθαν απ' το Σείριο, εγώ δε δικαιούμαι να πιστεύω ότι η έκρηξη απελευθέρωσε στον πλανήτη κάτι διαβολικό που με φορέα στη στάχτη ταξίδεψε 12000 χιλιόμετρα και εμφυτεύτηκε στα ήδη στουφιασμένα κεφάλια των συνδαιτυμόνων;) το αποτέλεσμα δε θα μπορούσε να ήταν φυσιολογικό.
Η νύχτα αυτή έμελλε να γεννήσει δυο κλασσικά μυθιστορήματα που θα αποτελέσουν σταθμούς στη γοτθική λογοτεχνία. Η Mary Shelley έγραψε τον Frankenstein, ενώ ο Byron το μόνο που κατάφερε ήταν να γράψει μια ιστορία με βρικόλακες την οποία αργότερα ο επίσης παρών βιογράφος του John Polidori θα την ολοκληρώσει και θα την κυκλοφορήσει με τον τίτλο "The Vampyre". Ο Frankenstein (The Modern Prometheus), όπως είναι και ο ολοκληρωμένος του τίτλος πρωτοκυκλοφόρησε ανώνυμα το 1818, ενώ το όνομα της Shelley εμφανίζεται στην τρίτη έκδοση του 1831. Το Vampyre πρωτοκυκλοφόρησε από τον Polidori το 1819 με τον τίτλο "A Tale by Lord Byron". Αμφότερα θα αποκτήσουν τη θέση τους στο πάνθεον της φανταστικής λογοτεχνίας, με το πρώτο όμως να στέκεται στις κορυφαίες θέσεις και πολύ πιο ψηλά από αυτό του Byron. Όσο για τον Percy Shelley και την Claire Clairmont, η κούτρα τους δεν κατάφερε να κατεβάσει κάτι, είτε γιατί θα ήταν μαστουρωμένοι όσο δεν παίρνει, είτε γιατί θα πηδιόντουσαν στο διπλανό δωμάτιο.
Η μαστούρα της Shelley φαίνεται να έφυγε γρήγορα, ο Byron όμως είχε πάρει τόσο πολύ που θα παραμείνει μαστουρωμένος για πολλά χρόνια ακόμα. Δε μπορώ αλλιώς να εξηγήσω πως εφτά χρόνια μετά αποφάσισε να βοηθήσει τους ιθαγενείς μιας βορειοαφρικανικής χώρας, ονόματι Ελλάδα να απελευθερωθούν από τους ακόμα πιο ανθρωποφάγους Οθωμανούς δυνάστες τους. Φτάνει το 1823, σκάει 4000 λίρες για τον αγώνα (που προφανώς του τα φάγανε οι απατεώνες) και ένα χρόνο μετά αφήνει τα κόκαλά του στο Μεσολόγγι από σοβαρή ασθένεια (απ' τον καημό του για τη μαλακία που έκανε λέω εγώ). Με την ευκαιρία λοιπόν ας αποτήσουμε φόρο τιμής σ' αυτόν τον εκπληκτικό φιλέλληνα που άφησε τους πύργους του στην Ελβετία, τις μαστούρες του και τις παρτούζες του για να έρθει να βοηθήσει εμάς τους ρεμπεσκέδες.
Τα γεγονότα αυτής της ιστορικής βραδιάς θα προσπαθήσει να αναπαραστήσει ο Ken Russell το 1986 στην ταινία του Gothic με τον Gabriel Byrne και τον αχώνευτο Julian Sands δίνοντάς τα με πολύ ερωτισμό και κατάλληλη ατμόσφαιρα, σε ένα τελικό αποτέλεσμα όμως αρκετά σκοτεινό αλλά μάλλον κινηματογραφικά μέτριο.
Όσο για το μυθιστόρημα "Οι Ελεούσες" (εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα) του Αργεντινού ψυχίατρου Federico Andahazi έχει σαν κεντρικό ήρωα τον Polidori σε μια ιστορία πάντως αρκετά διαστροφική και ενδιαφέρουσα αλλά άσχετη με την εν λόγω νύχτα.